گروه مد و لباس هنرآنلاین ؛ جشنواره‌ها همیشه برای به وجود آوردن موجی در اجتماع شکل می‌گیرند و جشنواره‌هایی با محتوای مد نیز از این قاعده مستثنی نیستند. کارگروه ساماندهی مد و لباس در وهله اول و بنیاد ملی مد و لباس در درجه دوم از بدو تاسیس پیشتازان این حوزه بوده‌اند و با برگزاری جشنواره‌هایی در این زمینه سعی در هویت بخشی به موضوع مد و لباس داشته‌اند.

موضوع اینجا است که از آغاز این قصه، برخلاف همیشه اولویت، زنان بودند و هر آنچه که حول و محور این موضوع شکل گرفت شامل اجتماعات بانوان شد. از مانتو و چادرهای ایرانی اسلامی گرفته تا روسری و شال و انواع پوشش سر که در این میان محصولات حجاب نام گرفتند، همه و همه به بانوان مربوط می‌شد و اسمی از مردان برده نمی‌شد.

این بار پس از گذشت 7 سال از شروع فعالیت کارگروه ساماندهی مد و لباس انگار نیازی تازه در این مجمع حس می‌شود و آن پرداختن به بحث طراحی لباس برای مردان است. در خصوص مردان و نوع پوشش آن‌ها مباحث زیادی مطرح است. مباحثی که مسئولان مربوط به این حوزه را بر آن داشته تا برای این به اصطلاح بی هویتی در سبک پوشش مردان فکر چاره کنند.

برنامه از این قرار است که لباسی ملی برای مردان ایرانی طراحی شود که دارای المان‌های بومی باشد و با رعایت فاکتورهای سنتی و اصیل ایرانی، لباسی وطنی نام بگیرد. فراخوان جشنواره در رسانه‌ها به اطلاع عموم رسیده و آثاری با این موضوع برای دبیرخانه جشنواره ارسال شده است. بخش ویژه این جشنواره طراحی لباس مردان با الهام گرفتن از لباس عصر صفویه است.

اینکه اصلاً ما چرا تا به حال لباسی بومی و ملی برای خود نداشته‌ایم و غفلت از این نیاز، خود بحثی جداگانه دارد. اما اینکه ما بخواهیم این خلأ به یکباره پر شود هم انتظاری دور از ذهن است. کت و شلوار با وجود اینکه از تعلقات ما نیست اما قالب تن مردان ما شده و بیرون آوردنش از تن مردان 2 برابر زمانی وقت می‌خواهد که می‌خواستند این لباس را بر تن آنان کنند. از طرفی این لباسی نیست که منحصراً ایرانی‌ها از آن استقبال کرده باشند. کت و شلوار به عنوان یک فرم رسمی و مناسب در همه جای دنیا و در همه فرهنگ‌ها برای خود جایگاه دارد و تکلیف آن از هر لحاظی روشن و شفاف است. اما اینکه ما بخواهیم در کنار این لباس رسمی، یک لباس ملی صرفاً ایرانی هم برای خود طراحی کنیم و پوشیدن آن را در جامعه رواج دهیم نه تنها ایراد نیست بلکه از ویژگی‌های یک جامعه سالم است. جامعه‌ای که به پیشینه تاریخی و فرهنگی خود پشت نکرده و آن را با نسل‌های جدید آشنا می‌کند.

یادداشت : مائده ملاآقایی

انتهای پیام/31