گروه موسیقی هنرآنلاین / علیرضا میرآقا؛ نوازنده ترومپت، فارغ التحصیل موسیقی و آهنگساز در یادداشتی که در اختیار هنرآنلاین قرار داده به مشکلات نوازنده ها در پرداخت دستمزدها اشاره کرده است. متن کامل این یادداشت را می خوانید:
اولین و مهمترین معضلی که نوازنده ها با آن مواجه هستند، مقوله دستمزد آنهاست. یک سری نوازندههای قدیمی هستند که جزو قدیمی ها و در واقع پیشکسوتهای این عرصهاند که دستمزد تعریف شده ای دارند و اتفاقا بسیار هم کم کار و گزیده کار هستند. این عده علاوه بر اینکه خوب کار می کنند، وقتی کسی از آنها دعوت به همکاری کند، با توجه به قیمت بالایی که دارند، این پیشنهاد به آنها داده و دستمزد بالا نیز به آنها پرداخته می شود . صدالبته وقتی کسی بخواهد با چنین دوستان حرفه ای و پیشکسوت کار کند با علم به این موضوع است که این عزیزان دستمزد بالایی دارند و لازم است دستمزد آنها را پرداخت کنند هرچند که قیمت بالایی داشته باشند.
بسیاری از همکاران ما هستند که جلوی ما و دیگر همکاران خود و دیگر موزیسین ها دم از دستمزدهای بالا می زنند . ولی با کمی تحقیق کاشف به عمل می آید که نصف آن چیزی که ادعا می کنند را نیز دریافت نمی کنند. نمی دانم واقعا هدفشان از این شایعه پراکنی ها چیست و می خواهند چه چیزی را ثابت کنند.
به اعتقاد من هر نوازنده ای برای خودش قیمتی دارد و به هر حال به وجود آوردن چنین شایعاتی ، موجب بروز اتفاقات بدی می شود. بر فرض علیرضا میرآقا شایعه کند که از کنسرت آقای x مبلغی بالغ بر n تومان دستمزد گرفته است، همکاری که همسازش است در کنسرتی مشابه می رود و مبلغی بالاتر درخواست می کند. چنین چیزی باعث می شود قیمتها و دستمزدها کاذب شود و برسر قراردادهای حقیقی توافق نشود.
متاسفانه هرقدر هم که تورم در جامعه بالا برود، دستمزد نوازنده هیچ تغییری نخواهد کرد. من همیشه به چنین چیزی معترض بوده ام و هنوز هم اعتراض دارم. خواننده هاو گروههایی که با آنها همکاری کرده ام خوشبختانه نه آدمهای بدقولی بوده اند نه بدحسابی کرده اند و نه کج حساب بوده اند، همیشه هم با هم به یک توافق نسبی رسیده ایم . البته من هم خیلی خیلی خوشحالی می شوم که دستمزد من نوازنده روز به روز با نرخ تورم بالا برود اما نسبت به 3-4 سال پیش دستمزد هیچ نوازنده ای تغییر نکرده است.
مساله بعدی این است که مدیر برنامه ها n تومان بابت یک شب برگزاری کنسرت هزینه می کنند و برای یک شب اجرای سالن کلی پول خرج می کنند، همین طور برای دکور و بادیگارد که این روزها مد شده است، کلی سرکیسه را شل می کنند، اما حاضر نیستند برای نوازنده دستمزد بیشتری بپردازند.
بسیاری از تهیه کننده ها و حتی خود خواننده ها برای 100 تا 150 هزارتومان پول ناقابل از همکاری با نوازنده سر، باز می زنند و این اصلا منطقی نیست. این وسط پولی که پایمال می شود، دستمزد نوازنده است و تخفیف ها از دستمزد ما گرفته می شود. برای مثال ، با یکی از همکارانم صحبت که می کردیم بحث بر سر این بود که یک زمان فقط تعداد نوازنده ها از 70-80 نفر تجاوز نمی کرد. الان در هر ساز 70-80 نفر وجود دارند و من اصلا خیلی از این نوازنده ها را نمی شناسم. شاید به لطف فضای مجازی با برخی از آنها آشنا شده باشم، اما واقعا فقط به واسطه همین فضاست، نه کم و نه بیش!
مساله دیگر نداشتن سندیکایی برای نوازندگان است. اگر سندیکا یا انجمنی داشتیم که می توانستیم مشکلات خود را در آن مطرح کنیم همه چیز بر وفق مراد بود. متاسفانه ما نوازنده ها به هیچ وجه پشت هم نیستیم. اگر پشت هم بودیم و در جایگاه دفاع از هم بر می آمدیم، همه چیز درست می شد و می توانستیم قیمت ها را خودمان تغییر بدهیم و درست کنیم. این سازماندهی به هیچ وجه در میان هنرمندان وجود ندارد و متاسفانه در موزیسین ها بیشتر! چون این روزها بیشتر نوازنده ها جوان هستند و از سوی خانواده تامین می شوند بنابراین فقط می خواهند روی صحنه بروند و دیده شوند و برایشان اصلا مهم نیست که برای یک اجرا 50 هزار تومان دریافت می کنند یا 50 میلیون تومان! روی صحنه می روند و هرقدر هم دلشان بخواهد شلوغ کاری می کنند. تهیه کننده هم فقط از خواننده و نوازنده، اجرای نمایش می خواهد و بیشتر یک "شومن" می خواهد تا یک هنرمند! بیشتر از اینکه بخواهد یک هنرمند کار هنری انجام بدهد، ترجیح می دهد یک "شومن" یک کار بی کیفیت انجام بدهد و برایش اصلا مهم نیست که علیرضا میرآقا نوازنده آن باشد، امید حاجیلی باشد یا همایون نصیری و ... فقط می خواهد یک نفر باشد و یک سازی را به صدا در بیاورد!
حضور این جوانها عرصه را تنگ کرده است. این عرصه بسیار خراب شده است. کاری که این عده می کنند این است که برنامه گذار یا سرپرست یک کار از من نوازنده درخواست می کند در گروهش ساز بزنم و با وعده و وعید اینکه اگر در این گروه ساز بزنی تا مدتها برایت کار هست می خواهد من را در گروه خود پای بند و با دستمزد اندک در گروه خود ماندگار کند. اما من نباید به چنین چیزی تن بدهم، اگر تن بدهم از ساده لوحی من است. نه تنها من که اگر هر کسی جز من به چنین کاری تن بدهد ساده لوح است. این یعنی گول زدن نوازنده! نه تنها در موسیقی، بلکه در بسیاری دیگر از حرفه ها چنین چیزی رایج است و داده هایشان جهان سومی است و خواسته هایشان جهان اولی!
من اگر 40 هزار اجرا بروم، بازهم قیمتم همین است و زیر بار قیمت پایین نمی روم ولی همکارانم می روند. خدا را شکر می کنم در جایگاهی هستم که چه بخواهم و چه نخواهم، با خواننده های طراز اول سر و کار دارم و با خواننده هایی کار نمی کنم که قیمت کار من را زیر سوال ببرند. خواننده هایی را می شناسم که برای یک مبلغ ناقابل نوازنده را از گروه خود حذف می کنند. سوال من این است تو که بابت همه چیز هزینه می کنی چطور نمی توانی برای این مقدار هزینه کنی که توی جیب نوازنده برود؟
البته این اتفاق شخصا برای من نیفتاده است و امیدوارم دوستانی که این را می خوانند ناراحت نشوند. من جایگاه خودم را می دانم و قیمت خودم را حفظ می کنم. اگر برای من چنین اتفاقی پیش بیاید یک "نه" قاطعانه می گویم و پیشنهاد را رد می کنم. با این کار هم جایگاه خودم را حفظ کرده ام و هم دوستی ام را. هر کسی، هر برخوردی که با او بشود، خودش مسول آن است. اگر با من چنین برخوردی بشود قطعا خودم باعث آن بوده ام.
متاسفانه در ایران پرداخت دستمزد نوازنده خیلی بعداز اجرا اتفاق می افتد. مثلا بعداز دوسه هفته یا حتی دو تا سه ماه دستمزد آنها پرداخت می شود. خستگی به تن نوازنده می ماند. حرف من این است که چون بنا به شرایط و بدبختی خودش و زمانی که به آن پول احتیاج دارد، باید به آن برسد، وقتی روی صحنه می رود، دستمزدش را بگیرد. آقای تهیه کننده! آقای خواننده! آقای سرپرست گروه! طرف صحبتم شما هستید! شما که قبل از اجرا تا پول اجرایتان را نگیرید روی صحنه نمی روید، شهامت داشته باشید و قبل از اجرا دستمزد نوازنده های زحمتکش را بدهید! می توانید؟ اگر تا کنون 50 در صد برای اجرا انرژی می گذاشتند با این کار شما 100 در صد انرژی می گذارند و نتیجه کار بهتر می شود. آن وقت می بینید که سود شما هم چند برابر می شود.
خدا رحمت کند ناصر عبدالهی را. یک روز در اصفهان کنسرت داشتیم . وقتی به تهران بر می گشتیم همانجا در راه برگشت و در اتوبوس، رضا کریمی مدیربرنامه هایش، دستمزد نوازنده ها را برای خنده و شوخی درون یک جعبه کفش ریخته بود و به کل بچه ها داد. تا به امروز من ندیدم کسی همان موقع بعد از اجرا و بلافاصله دستمزد نوازنده ها را بدهد. چنین چیزی نوازنده را دلگرم می کند به ادامه کار. به واقع پرداخت کردن دستمزد خیلی زیباست. اگر نمی توانید دستمزد آنها را همان روز و به موقع پرداخت کنید لااقل دو روز بعد این کار را بکنید. آدم ها نمی توانند هر وقت شما دلتان خواست حسابشان را تسویه کنند. مراقب آنها باشید ، آنها هم زندگی می کنند، مثل شما، مثل خود خود شما! آقایان قدر نوازنده ها را بدانید!
پایان پیام/