به گزارش گروه مد و لباس هنرآنلاین ؛ ایران باستان از لحاظ وجود منابع مستند و آثار و بقایای موثق، به چهار دوره تقسیم می‌شود.دوره کهن و ایلامی، دوره مادها و پارس‌ها، دره پارت‌ها و دوره ساسانیان. به جهت محدودیت‌های عمده در ارائه مدارک قابل استناد، تکیه غالب محققان و مردم شناسان بر آثار و شواهد باستانی اندکی بوده است که متاسفانه تقریبا محدود به پوشاک خاندان‌های سلطنتی از قبیل درباریان، روحانیان، سردارن نظامی و به ندرت خنیاگران وابسته به دربار می‌شود.

همچنین برخی از اشارات نویسندگان قدیمی که در آن‌ها هم تنها به نکاتی از پوشاک شاهان، نظامیان و برخی از وابستگان آن‌ها پرداخته است. در این میان نقش حجاری‌های باستانی، کنده‌کاری‌ها و نقوش کنده شده بر ضروف در کنار اندک بقایای برجای مانده از مقبر و منسوجات کهن حائز اهمیت بسیار است. چراکه در غیاب همین اندک آثار تکیه صرف بر گفته‌ها و مشاهدات نویسندگان قدیمی که هیچ یک ایرانی نبودند نتنها تجسمی واضح نوع و سبک پوشاک آن دوران به دست نمی‌دهد بلکه از بسیاری جهات گمراه کننده و متناقض نیز هست.

از طرفی تذکر چند نکته ضروی به نظر می‌رسد. اول آنکه همانطور که پیشتر بیان شد تغریبا در تمام منابع باقی مانده از آن دوران البسه طبقات بالای اجتماع از قبیل شاهان سرداران روحانیون و سایر کارگزاران سلطنتی به تصویر کشیده شده است و متاسفانه هیچ سند معتبری در خصوص سبک پوشاک توده مردم نظر دهقانان کشاورزان و زنان عادی یا کودکان در دست نیست. از طرفی تفاوت‌ها و تشابهات پیچیده در نقوش گوناگون موجب شده که پژوهشگران و باستان شناسان نظریات و حدثیات متنوعی را در مورد انتساب این نقوش به اقوام متفاوت ابراز دارند.

در هر حال در این مختصر، شرحی که درباره طرح‌های شناخته شده پوشاک مردان و زنان و همچنین زیورهای به کار رفته در آن دوران آمده است و نظری اجمالی بر کارکردها و اسلوب آن افکنده شده است.

انتهای پیام/31