رضا بیگناه؛ نقاش مقیم کانادا در گفت وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: این نمایشگاه که عنوان "خاطره های گمشده" را برخود دارد، دربرگیرنده 22 تابلو نقاشی است که در سال های اخیر خلق کرده ام.
وی افزود: دغدغه من در آثار این دوره، بازخوانی تصاویر و انگاره های ذهنی از پس رویاها و گنجینه تصاویر انباشته شده در ناخودآگاه خود و ناخودآگاه جمعی روزگاران دیروز و امروز است که با رگه هایی از نشانه های نوستالژیک درآمیخته اند.
بیگناه در استیمنت این نمایشگاه نوشته است: "برای یک دوره معین، یادآوری خاطرات برای من، مثل غرق شدن در دریایی بود که همه چیز در آن رنگ آبی به خود می گرفت. هر خاطره تا می آمد، خاطره ای دیگر با خود می آورد. مثل موج هایی خود را با من می کوبیدند و تا برمی گشتیم، رفته بودند و خاطره های دیگر در حال رسیدن بودند. سهم من از هجوم خاطره ناپیدا بود. گاهی مهربانی دستی، جای قدم های کسی، یا چهره ای که از آن لبخندی مهربان مانده بود، خود را با چیزهایی از زمان ها و مکان های دیگر ترکیب می کرد. پیش می آمد و محو می شد. پیچیدگی آن خطرات ادراک ناپذیر بود."
در بخش دیگری از این نوشته آمده است: "باید رهایشان می کردم تا در شکل های خودشان زندگی کنند یا آنها را به شکلی نمایان می کردم تا روبریم قرار بگیرند. در فاصله ای از من، تا دوباره ببینمشان پیش از آنکه محو شوند. تا وقتی در آن دریا بودم، خود هم دریا بودم. خود دریا شکلی از خاطره بودم که با شکل های دیگر ترکیب می شد. اما همین ترکیب هم تا می آمد از مسیر دست و قلم مو بگذرد و روی بوم بنشیند. شکل های دیگری می گرفت. از دست رفته یا گمشده، الزاما به معنای مرگ و نیستی آن چیزی که به یاد می آوریم نیست. هنوز هم آنها به شکل دیگری در من زندگی می کنند. گاهی می آیند. هر بار به شکل تازه ای خود را نمایان می کنند."
بیگناه همچنین درباره آثار "خاطره های گمشده" نوشته است: "جلوه های تازه می گیرند با نام های متفاوت. زندگی آنها درمن، و زندگی من در آنهاست. حیاتشان را از من می گیرند و پاره هایی از مرا با خود به سطح بوم می کشانند. با رنگ هایی که هنوز هم آبی در آن غالب است. بی واسطه سر ریز می شدند. گر آنها را تصویر نمی کردم، دست من فقط آنها را همانطور که می آمدند، روی سطح می گذاشت. گاهی کمی شکل ها را جا به جا می کردم. چیزی به آن اضافه یا کم می کردم، که این هم ، همان شد که پیشاپیش شکلش را تحمیل کرده بود. ادامه نقاشی یا دستی بود، وقتی که از دریای گم شده بر می گشت. در این مجموعه که حتی تصویرهایش از من پیش می آفتادند، گاهی تکه هایی از آدم ها روبرویم می ایستادند؛ با چشم های بسته، با حدقه های خالی. اما غیاب چشم، غیاب حضور نیست. فرصتی است تا خطوط پیرامون و لایه های دیگر آنها را ببینیم ... و دعوتشان را به دریای . به دریایی که ما در ما زندگی می کند."
این نمایشگاه تا 20 شهریورماه از ساعت 10 تا 19 در گالری لاله برپاست.
گالری لاله در تهران، خیابان دکتر فاطمی، ضلع شمالی پارک لاله، روبروی پارکینگ طبقاتی لاله واقع شده است.
انتهای پیام/
320