به گزارش هنرآنلاین، این مقبره پشت محراب کلیسای سانتیسیما آنونزیاتا قرار دارد و محققان سوراخی در کف کلیسا ایجاد کردند تا به مقبره خانواده تاجر ابریشم فرانچسکو دل ژوکوندو دسترسی پیدا کنند.
بنابر این گزارش، در این مقبره سه عضو خانواده دفن هستند که احتمال داده میشود شوهر و پسران لیزا جراردینی از جمله پسرش پیرو باشند. لیزا و فرانچسکو دل ژوکوندو پنج فرزند داشتند.
لیزا جراردینی که راهبه شده بود در سال ۱۵۴۲ میلادی در سن ۷۱ یا ۷۲ سالگی در همین صومعه در گذشت.
سیلوانو وینچتی، نویسنده و پژوهشگر قرار است دیانای بدست آمده از این قبر را با دیانای استخوان سه زنی که در قبری در همان نزدیکی در صومعه سنت اورسولا دفن هستند مقایسه کند. سیلوانو وینچتی گفته: اگر دیانای مادر و فرزند با هم مطابقت داشته باشد، مونالیزا را پیدا کردهایم و در اینصورت با استفاده از استخوانهای جمجمه میتوان چهره لیزا جراردینی را با کامپیوتر بازسازی و آن را با تابلوی مونالیزا مقایسه کرد.
به نوشته بی.بی.سی، داوینچی حدود پانزده سال برای تکمیل مونالیزا وقت صرف کرد و تابلوی محبوب خود را تا زمان مرگ در سال ۱۵۱۹میلادی نزد خود حفظ کرد. از آن زمان زنی که سوژه این تابلو بوده با لبخند ناپیدایش، کنجکاوی بسیاری را در بین متخصصان و علاقهمندان ایجاد کرده است. تابلوی مونالیزا بعد به دست فرانسیس اول افتاد که بین سالهای ۱۵۱۵ تا ۱۵۴۷ میلادی بر فرانسه حکومت میکرد. این تابلو در پایان قرن هجدهم در موزه لوور پاریس به نمایش دائم گذاشته شد و نه تنها پرجاذبهترین اثر هنری موزه لوور است، بلکه معروفترین و پربینندهترین تابلوی نقاشی دنیا هم بشمار میرود.
بر اساس نظریهای پرطرفدار اما نامحتمل، این تابلو، نقاشی داوینچی از چهره خودش است. ویژگیهای چهره مونالیزا با پرترهای که داوینچی سالها بعد از خودش کشیده تشابه بسیاری دارد، از اینرو برخی معمای لبخند اسرارآمیز و معروف مونالیزا را در این میدانند که داوینچی در واقع پرتره خود را کشیده است.
انتهای پیام/32/