بهزاد پاکدل مدیر انجمن آیینی سنتی لرستان در خصوص آیین های نمایش لرستان به خبرنگار هنرآنلاین گفت: آئین هایی از پدران ما به یادگار مانده و نسل به نسل منتقل شده است، اما نسل امروز از این یادگار جدا افتاده است. اگر تحقیق و پژوهش صورت نگیرد و ثبت و نگهداری آیین ها جدی گرفته نشود تمام این گنجینه عظیم از میان می رود. نیاز ما در ابتدا پژوهش است. درست است که فضای جامعه امروز نمی طلبد که این مراسم ها را به صورت عام اجرا کنیم؛ می توانیم در قالب نمایش آئینی آن را اجرا و حفظ کنیم. شاید این آئین ها با فاکتورهای امروزی همخوان نباشد اما با بازسازی در قالب نمایش آئینی می توانیم آن را حفظ کنیم.
پاکدل ادامه داد: تلاش کردیم در طی بیست سال گذشته این کار را انجام دهیم. برخی آئین ها مانند "شوشمکی" که فال گیری مردم لرستان است کاملا از بین رفته است؛ یعنی در لرستان کسی را پیدا نمی کنید که این کار را انجام بدهد؛ این آئین را بازسازی کردیم در قالب نمایش های صحنه ای و خیابانی و ثبت شد که به صورت نمایش های آئینی انجام دادیم؛ و یا "چهل سرو" که در قالب ادبیات خاص لرستان است با شش هزار بیتی که از چهارهزار سال پیش تاکنون وجود داشته است. با بازسازی این آئین ها می توانیم آن را حفظ کنیم. البته تعدادی از این آئین ها هم تنها به صورت مستند یا پژوهش ثبت می شوند.
مدیر مرکز آئینی سنتی لرستان تصریح کرد: مهمترین مسئله ای که اکنون با آن روبه رو هستیم مرکز هنرهای نمایشی است که فعالین و شخصیت های آئینی را نمی شناسند و بعد از بیست سال تازه باید بیاییم توضیح بدیم که این کار و این شخصیت وجود دارد. در صورتیکه هر سال در جشنواره آئینی حضور داشتیم و یک یک آئین جدید را معرفی می کردیم.
پاکدل با بیان اینکه سیاست های جشنواره آئینی اشتباه است تشریح کرد: بازاری شده ایم؛ یک آئینی را در یک برنامه ای می آورند و بعد تمام می شود. سیاست جشنواره آئینی این نیست که این آئین ها حفظ، ثبت و نمایش داده بشوند. نگاه حوزه آئینی به مسائل آئینی سفارشی است. مانند اینکه شما این رقص را در اینجا اجرا کنید؛ و هزینه ای را هم بابت آن دریافت کنید. ماهیت جشنواره و همایش در پژو هش و ارائه آن است. من به عنوان پژوهش گر؛ کار پژوهشی انجام دادم و یاید آن را اجرا کنم تا مردم با آن آشنا بشوند؛ ما آئینی به نام "سیاوشون" داریم که در سوگ سیاوش است و قابلیت جهانی شدن دارد. در حوزه نمایش نیاز به پژو هش داریم تا جشنواره ماحصل کارهای پژوهشی باشد؛ اتفاقی که در چند سال گذشته رخ نداده است.
وی در پایان یادآور شد: موضوع دیگر، نگاه به تئاتر آئینی در تهران است؛ یعنی در قالب کار دراماتیک با اصول نمایش آکادمیک به سراغ آیین ها برویم. این غلط است و اصل کار آئینی خارج از بافت دراماتیک نمایش است. کار آئینی گرایش به ناب بودن و اصالت باید داشته باشد. تئاترآئینی که سیاست خیلی از جشنواره ها است بلای جان آئین است. زیبایی آئین در اصالت آن و فارغ از مسائل آکادمیک و دانشگاهی است.
انتهای پیام/