گروه نمایش هنرآنلاین؛ رمضان پارسال بود که وقتی انجمن تئاتر آزاد، معاون هنری ارشاد را برای ضیافت افطار به سالن سینما قیام دعوت کرد، تو را برای نخستین بار در هیبتی جدید دیدم، دیگر نه از آن موهای پرپشت مشکی خبری بود و نه از آن قامت رعنایی که سالیان سال فعالیت در عرصه تئاتر به او آموخته بود که باید همیشه متکی به خود باشد.

جثه ای نحیف و با سری تهی از مو که خبر بدی را نوید می داد و آن اینکه یکی از استادان مسلم تئاتر معاصر این روزها در حال مقابله با بیماری مهلکی است که چند هفته قبل تر، مشابه آن پدر تئاتر نوین ایران استاد حمید سمندریان را نیز از پای درآورده بود.

با این وجود تو همچنان گذشته حضوری مؤثر داشتی هر چند که اشتهایی به خوردن غذا نداشتی و به خوردن چند قاشق آش بسنده کردی اما فرصت را غنیمت شمرده و همچون دهه شصت که زبان به اعتراض گشودی و گفتی گویا برای جامعه هنری زیادی هستی و تو را درک نمی کنند و به این خاطر به تبعیدی اجباری و جلای از وطن تن دادی باز ناراضی از شرایط کاری سفره دلت را پیش مسئولان باز کردی و البته اینبار تنها غرولندی بود و دیگر یارای به کار بردن زبانی آتشین را نداشتی.

این مدت خبرهای ضد و نقیض زیادی در مورد وضعیت سلامتیت به گوش می‌رسید، همچون این مورد که به دلیل گرانی دارو و نایاب شدن آن مدتهاست که با توجه به نیاز فوری به دارو، نزدیکانت از تأمین آن عاجزند و این روند ادامه یافت تا آنکه شب جشن اردیبهشت تئاتر که در کاخ گلستان برگزار شد و قرار بود از تو نیز تجلیل شود و نیامدی دیگر این امر مسجل شد که با وجود تمام مقاومت و صبر و شکیباییت این روزها بیماری است که دارد بر تو غلبه می کند.

به یاد نمایشنامه آسیدکاظم افتادیم که تو خود بارها آن را سندی برای آنکه به هنر متعهد و ایرانی پایبند هستی معرفی کردی، نمایشنامه ای که در آن به دفعات ذکر صلوات بر محمد و آل محمد بر زبان بازیگرانش جاری شده بود و به این خاطر تصمیم گرفتیم برای سلامتیت ما نیز بارها صلوات بفرستیم و از خدا آرزوی سلامتی برایت کنیم.

خلاصه که جای تو در آن مراسم خالی بود و این بار در میان سایر هنرمندان پیشکسوت تئاتر همچون مرتضی احمدی، این دخترت بود که برای دریافت جایزه ای که برای تو در نظر گرفته بودند به روی سن آمد، چشمانش ورم کرده بود و قرمز، فهمیدم که گریه هایش را بر رنج و غربت تو پیش از آمدن به آن مراسم کرده است و خیلیسعی می کرد نگرانی و غم خود را از سایرین مخفی نگه دارد.

و حالا بعد از گذشت تقریباً سه ماه از آن جشن تو دیگر پیش ما نیستی و از تو تنها خاطره ای باقی مانده است و چند نمایشنامه جاوید همچون دیوان تئاترال، تهرن و....

سخت است درد دوری و تلخ است داغ دوست، هرچند مرگ بر همه عالم مقدر است

روح هنرمندت قرین رحمت پروردگار و یادت بخیر...

عطیه پژم

انتهای پیام/52/53