به گزارش خبرنگار تئاتر هنرآنلاین، فردا سالروز خاکسپاری عضوی تنومند از پیکر تئاتر کشور عزیزمان است؛ حمید سمندریان که مایه مباهات هنر نمایش نوین در ایران بوده و خواهد بود.

هر کسی به نوبه خودش داغ این فقدان را به گونه‌ای بر دل خود حس می‌کرد؛ می‌گفتند: ای کاش او هر سال یک نمایشنامه را به صحنه می‌برد و دستش از گور بیرون نمی‌ماند. اما من می‌گویم که استاد دستت را ببر داخل گور زیرا امروز "گالیله" را تک تک ما اجرا می‌کنیم.

برخی دیگر فریاد زدند: سمندریان در وجود تک تک ما تکثیر شده و این جادوی اوست... ما هستیم تا عاشقانه زندگی کنیم و کار کنیم... کار‌، کار، ‌کار و امید یگانه واژه ما باشد برای ادامه راهش... پس حالا وداع می‌کنیم با پیکر او و تنها با پیکر او...

اما هنوز هم "گالیله" استاد در گوشه ای به انزوا رفته است. سال گذشته در چنین روزهایی خیلی‌ها می‌گفتند ای کاش او هر سال یک نمایشنامه را به صحنه می‌برد و دستش از گور بیرون نمی‌ماند اما چه کسی وقت خود را برای "گالیله" سمندریان صرف کرد تا دست استاد از گور بیرون نماند.

یاد روزهایی که عده ای هم آنچنان به سوگ استاد نشستند که گویی زمین و زمان به پایان رسیده بخیر؛ که البته چندان هم برایشان بد نشد.

بعدها خبر رسید با درگذشت استاد سمندریان در تیر ماه سال 91و در حالیکه چنین گمان می‌رفت ‌که آموزشگاه بازیگری استاد بسته خواهد شد و در تاریخ سینما و تئاتر ایران در کنار نام زنده‌یاد سمندریان به نیکی ثبت خواهد شد؛ اما هما روستا همسر حمید سمندریان درصدد برآمد تا چراغ این آموزشگاه به خاموشی نگراید.

پس اینچنین شد که حامد بهداد رسماً در سمت ‌استاد این آموزشگاه دوره‌ای را تدریس کرد و در یک ورکشاپ به انتقال تجربیاتش پرداخت.

اما به واقع این کجا و آن کجا. آیا اعتبار دست از گور بیرون مانده استاد نباید به دست ارشدان و فاخران عرصه تئاتر تن می‌داد؟ راستی تکلیف "گالیله‌" چه شد؟ تئاتری که خیلی ها خواستند به یاد سمندریان به صحنه بیاورندش و هنوز هم...

انتهای پیام/52/53