به گزارش خبرنگار هنرآنلاین؛ همه چیز برای نوشتن یک گزارش محرمانه آماده است. از خانه‌ای مجلل در شمال شهر گرفته تا آدم‌های اتوکشیده و شیک. آدم‌هایی که با جیب‌های پر پول آمده‌اند تا کارت‌های اعتباری و حساب‌های بانکی‌شان را به رخ یکدیگر بکشند. اینجا نه یک مهمانی دوره‌ای مرفه بی‌دردی است و نه میتینگ دختران و زنان بیکارالدوله‌ای که تفریحشان افاده‌های سنگین زیر پوستی است. اینجا یک شوی لباس خصوصی است که مشتری‌های خاص دارد و فقط کسانی می‌توانند وارد خانه شوند که صاحبخانه دعوتشان کرده است.

پیش به سوی نقره داغ شدن

آسانسور طبقه‌ها را یکی پس از دیگری بالا می‌رفت و من می‌دانستم که در صورت داشتن رو دربایستی با صاحب خانه محکوم به نقره داغ شدن هستم. صدای ظریف بانویی که در کودکی هایم فکر می‌کردم درپشت دیوارهای آسانسور قایم شده و اگر بخواهم آسانسور بازی کنم به سراغم می‌آید، هشدار داد که به طبقه دهم رسیده‌ام. آپارتمان سمت چپی در طبقه دهم همانجایی بود که دنبالش بودم. در باز شد و وارد خانه شدم و بر خلاف طبیعت ماجرا، اینبار همه چیز همان طوری بود که تصورش را می‌کردم. از معماری و ریاضی سر در نمی‌آورم ولی با آپارتمان‌های دیگر که مقایسه کردم به نظر 350 یا 400 متری می‌آمد. یک آپارتمان 400 متری که پر بود از رگال‌های مانتو و لباس شب و خانم‌‌های شیک و کلاس بالایی که آمده‌اند برای مراسم‌های خاص خود لباس‌های خاص دست چین کنند.

کارناوال لباس‌های ترک و انگلیسی

با صاحبخانه سلام و علیکی دوستانه کردم و او با گشاده رویی به من خوش‌آمد گفت. بی خبر از اینکه چه در سر دارم به دیدن لباس‌ها دعوتم کرد. از او سوال کردم این لباس‌ها حاصل سفرتان به کدام کشور است و انگار این سوالم زن را سر ذوق آورده باشد من را کنار کشید و گفت: لباس‌های شب را از ترکیه آورده‌ام اما مانتوها سوغات کیش است. البته تعدادی لباس شب انگلیسی هم هست که پارسال از انگلیس آورده‌ام و چون به فروش نرفته‌اند دوباره به نمایش گذاشتمشان. آنوقت شروع کرد به تعریف از لباس‌هایش که همه از معروف ترین برندهای ترک و انگلیسی هستند و به مشتری‌ها قول داد که اگر شبیه این لباس‌ها را در میدان محسنی و یا بورس‌های دیگر لباس شب پیدا کردند لباس را پس بگیرد.

سه سوته وسوسه شدن

از آنجایی که ذات زنانه‌ام کمی سر ذوقم آورده بود یکراست به سراغ لباس‌های شب رفتم و مانتوها را گذاشتم برای مرحله بعد. انصاف هم روی کار باشد خوب است. پیراهن های بلند شب با رنگ‌های خاص و تک هرکدام یکی پس از دیگری مرا مجذوب خود می‌کردند. یکی از یکی شیک تر و کلاسیک تر. همینطور که لباس‌ها را نگاه می‌کردم خودم را در هم در کدام تصور می‌کردم تا بفهمم کدام یک بیشتر به من می‌آید. همینطور که در این عالم بودم تلاش می‌کردم سر انگشتی هم که شده قیمت این لباس‌ها را در بیاورم. از شما چه پنهان چشمم یکی دوتاشان را گرفته بود. پیش خودم گفتم اگر بخواهم این لباس با این جنس پارچه و این مقدار کاری که روی آن انجام شده را از میدان محسنی و یا مفتح شمالی و ... بخرم باید حدود 500 تا 700 هزار تومان از جیب مبارک بدهم. حالا با این تفاسیر که این لباس انگلیسی است این خانم در سفر قبلی‌اش با نرخ دلار آن زمان این را خریده باید حدود 900 هزار تومان هزینه کنم. هزینه زیادی بود ولی ارزش یک بار امتحان کردنش را داشت. لباس را برداشتم و به اتاق پرو رفتم. دقیقا همان اتفاقی افتاد که در همه اجتماعات زنانه می‌افتد عده‌ای به دورم جمع شدند و با به به و چه چه سعی کردند که برای خرید این لباس تشویقم کنند و صاحب شو از همه بیشتر برای تصمیم من زحمت می‌کشید. دیگر داشتم تصمیم قطعی ‌ام را می‌گرفتم که چیزی بر سرم کوبیده شد. قیمت لباس برای من 2 میلیون تومان بود!

و دوباره باز جیب‌های خالی من...

سعی کردم از فوت و فن‌های خبرنگاری‌ام برای گول زدن دیگران استفاده کنم. قیافه‌ای حق به جانب به خود گرفتم و با چهره‌ای که نشان از مردد بودن است گفتم رنگش به صورتم نمی‌آید از رنگ‌های مات خوشم نمی‌آید و فورا لباس را سر جایش گذاشتم. صاحب شو سعی داشت با پیشنهاد دادن لباس‌های دیگر چیزی به من بفروشد غافل از اینکه نمی‌دانست جیب این حقیر خالی از پول است و مشکل رنگ‌ها بهانه است. لباس‌های ترک در میانگین قیمتی یک میلیون و دویست تا 2 میلیون تومان بودند و لباس‌های انگلیسی از 2 میلیون تومان شروع می‌شدند و تا 3 میلیون و پانصد قیمت داشتند. هر قدر با خودم فکر کردم که آخر این آدم‌ها چرا بابت لباسی که یک بار بیشتر قرار نیست بپوشند این همه پول می‌دهند به هیچ نتیجه‌ای نرسیدم .در همین حین سر برگرداندم و یک لحظه احساس کردم به زودی قحطی لباس می‌آید. مثل مور و ملخ از رگال‌ها لباس جدا می‌کردند و در گوشه‌ای می‌گذاشتند بعضی از لباس‌ها هم هم زمان 3 مشتری پیدا می‌کردند. در این بین سعی می‌کردم از حساب و کتاب مشتری‌ها هم سر دربیاورم. مثلا برایم قابل باور نبود که خانمی با دست پر، زمانی که از خانه بیرون می‌رفت از صاحب شو تشکر کرد و گفت تا 3 روز آینده 6 میلیون و چهارصد هزار تومان به حسابتان می‌ریزم و این چشمان من بود که از حدقه بیرون زد. قید خرید را که زده بودم. محض ادامه کارم به سراغ مانتوها رفتم. مانتو که چه عرض کنم چهار پاره پارچه که مجموعا یک متر و نیم هم نبودند 300 هزار تومان قیمت داشتند و این قیمت‌ها تا 800 هزار تومان هم می‌رسید. البته مانتوهای 800 هزار تومانی همه سنگین و مجلسی بودند.

سوغات این خانه

خوب که همه چیز را برانداز کردم و خیالم راحت شد، به این نتیجه رسیدم که خرید کردن از این‎جا به کار من نمی‌آید. چیزی که از این خانه به درد من می‌خورد همین سوژه‌ای بود که به دستم داد برای نوشتن یک گزارش داغ محرمانه از یک شوی لباس در شمال شهر. شمال شهر ما یک گوشه از هزار گوشه این کره خاکی است و چیزی که در همه جای این دنیا به اثبات رسیده همین اتفاقی است که ما شاهد آن بودیم. سوال اینجا است که چرا مردم در همه جای دنیا حاضر هستند برای لباس خود هزینه‌های زیادی را تقبل کنند. به معروف ترین برندهای لباس که نگاه می‌کنیم با قیمت‌های نجومی‌ای مواجه می‌شویم که خیره کننده هستند. مثلا شما باید برای خرید یک پیراهن ساده که برندی ایتالیایی دارد 2 یا 3 هزار دلار هزینه کنید. دانستن این موضوع که چرا مردم دنیا با هر سطح اقتصادی برای پوشش خود هزینه‌های فراوان می‌کنند چیزی نیست که پاسخش در این گزارش پیدا شود. این موضوعی است که جامعه‌شناسان و آسیب شناسان باید به تحلیل و نقد آن بپردازند.

گزارش از مائده ملاآقایی

انتهای پیام/31