به گزارش هنرآنلاین؛محمد علی رجبی با بیان این که بحث فرم و محتوی موضوع تازه ایی نیست، اظهار کرد: همواره می شود درباره بحث فرم و محتوی صحبت کرد. در گذشته چه در غرب و چه در شرق همه عناصر در خدمت محتوی بوده اند.

وی ادامه داد: هر نوع اندیشه ایی که هنرمند داشته باشد مانند عینکی است که بر چشم زده است و توسط آن به جهان می نگرد و با هر نوع نگاهی که داشته باشد نوع خاصی از قالب را برای اندیشه اش تعریف می کند، یعنی که فرم تابع اندیشه است.

رجبی با تاکید بر این که ضرورت دارد که قالب های مختلف هنری را بشناسیم، عنوان کرد: شناخت در قالب هنر ، شناخت عملی است. یک نقاش نمی تواند بگوید که با دیدن یک نقاشی چینی یا مینیاتور ایرانی این سبک را فهمیده است چرا که هنر ساحت عمل است.

او گفت: اگر قرار باشد تصاویر هنرمندان گرفتار مبانی ظاهری هنرهای تجسمی باشد، نمی توانند جواب بگیرند و باید شفاف باشند و از پرسپکتیو دور شوند. همیشه فرم و شکل تابع محتوی است و در بررسی یک اثر هنری باید دید که محتوی چیست که چنین شکلی گرفته است. عده ایی ناآگاه نسبت به نگارگری ما می گفتند در آن زمان نگارگران پرسپکتیو نمی دانستند،اما می بینیم که در آن دوران درباره پرسپکتیو سخن گفته می شود و در آثار قدیم در این رابطه تحقیق شده است و متوجه می شویم که در آن زمان پرسپکتیو یا آناتومی بدن را می شناختند اما نمی خواستند از آن استفاده کنند.

این محقق، پژوهشگر و هنرمند نقاش با اشاره به این که ما در مرحله ایی هستیم که عده ایی از هنرمندان جوان شروع کرده اند به کار و آثارشان حاصل درس هایی است که در دانشگاه و آموزشگاه ها یاد گرفته اند، گفت: هرگز کسی نمی گوید که فرم و محتوی آثار جوانان موید انقلاب است و به مرور که جلو می روند و هر مقدار که محتوی در دل هنرمند جا باز می کند، آثار هنرمند نیز مصداق محتوی می شود.

وی با تاکید بر این که فرهنگ ما در عالم اسلام و ایران و حتی قبل از اسلام فرهنگ تجریدی بوده است، عنوان کرد: همواره هنرمندان ما سعی می کردند به دنبال نوعی از تجرید بروند. چرا که آیینه ایی که زنگار دارد همه چیز را به درستی نشان نمی دهد و باید آن چنان شفاف باشد که بازتاب درونی هنرمند شود.

رجبی با انتقاد از این که در آثار هنری به اصل صداقت توجه نمی شود، عنوان کرد: در بررسی آثار هنرمندی، اگر پریشانی دیده می شود از هنرمند است. البته فرم به این معنا نیست که همیشه یک کار کنیم بلکه فرم در تحول است که شکل می گیرد و هنرمند در تحولات خود همیشه در حال دگرگونی است. وقتی اثری از یک هنرمند را می خواهند بررسی کنند نمی آیند یک یا دو اثر از او را بررسی کنند بلکه سیر و مراحل کار است که بررسی می شود.

وی در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به این که انسان ها با عقل روابط این عالم را می شناسند و با دلشان روابط عالم معنا را می شناسند، اظهار کرد: کسی که هر کدام از این ها را نفی کند گرفتار می شود. در عالم هنر سر و کار ما با روح است. برخی هنرمندان می گویند ما متعلق به 150 سال بعد هستیم چرا که هنرمند تنها متعلق به زمان خود نیست و در طول زمان با هنرش باز هم ظهور می کند.

این هنرمند و استاد دانشگاه اظهار داشت: اگر ما قرار است به عنوان یک هنرمند کاری کنیم که مختص عالم هنر باشد، اول باید در هنر خودسازی خودمان باشد و وقتی خودمان را ساختیم از کوزه برون همان تراود که در اوست.

انتهای پیام/

320/32