به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، نشست نقد و بررسی نمایشگاه فتو آرت" من 3" با حضور امیر سقراطی و بهرنگ صمدزادگان در گالری لاله برپا شد.

نمایشگاه "من 3" با موضوع مصرف و به کوشش جاوید رمضانی با آثاری از 10 هنرمند تجسمی از تاریخ 31 خردادماه در گالری لاله آغاز و تا 11 تیرماه ادامه داشت. مدیوم غالب دراین نمایشگاه عکس بوده و هنرمندان از امکانات بیانی دیگرهمچون: ویدئوآرت، چیده مان و ... نیز بهره برده اند.

هنرمندان با درنظرداشتن رویکردهای متنوع و گاه نقادانه به موضوع و مقوله مصرف درجهان معاصر، هر یک از نگاهی متفاوت به ارایه دغدغه ها و مسائل ذهنی خود درمواجهه با این مسئله پرداخته‌اند.

هنرمندان شرکت کننده دراین نمایشگاه عبارتند از: مریم روشن فکر، زینب ثقفی، بابک منصوری گیلانی، سحرسعیدی زاده، مریم اسدی، امیرکوشامنش، نیلوفر تقی پور، بهراد شریفی، مصطفی حمیدی، پاشا میر اشرافی.

امیرسقراطی منتقد آثارهنری درابتدای این نشست با بیان این مطلب که با رویکرد ژورنالیستی این نمایشگاه را نقد خواهد کرد، گفت: صحبت کردن درباره این نمایشگاه به دلیل محدود بودن تعداد آثار تا حدودی دشواراست؛ چون با رویکرد بهتری با آثارمواجه شوم چون برخی ازآثار تا جایی که لازم باشد نظرمن را جلب نکرد.

او نقطه قوت نمایشگاه را آوردن استیمنت در کنارهراثرعنوان کرد که آثاراین نمایشگاه را بهم ارتباط می دهند وافزود: البته من منطق کنارهم قرار گرفتن برخی ازآثاررا متوجه نشدم که چرا چیدمان برخی از آثاربه گونه ای است که بهم خیلی نزدیک چیده شده اند و برخی با فاصله.

سقراطی افزود: آوردن استیمنت همراه اثراتفاق خوبی است و نمایشگاه گروهی که چندی پیش در گالری والی برگزار کردیم نیزبا همین فلسفه شکل گرفته بود و هراثربرای خودش یک استیمنت داشت. دراین نمایشگاه گویی نوشتن استیمنت یک تجربه است. برخی ازهنرمندان تنها به نوشتن یک خط اکتفا کرده اند و یا برخی ازآنها استیمنت شان نیزهیچ ارتباط با اثرشان ندارد.

او ادامه داد: البته من نسبت به استیمنت نمایشگاه گردان من 3 نقد دارم، به نظرم کل نمایشگاه را همپوشانی نمی کند. به نظرم استیمنت یک نمایشگاه گردان باید من را وارد جزئیات یک نمایشگاه کند، اما دراین نمایشگاه این اتفاق نیفتاد.

ستیمنت نمایشگاه به گونه ای نبود که رویکرد هنرمند ایرانی را نمایش بدهد ویا مشخصا هزلی باشد نسبت به هنرایران. به نظرم این نکته آخری خیلی می توانست مهم باشد که ما دراین نمایشگاه بسیارشیک ومنظم قابگیری شده اند.

به گفته این منتقد هنری؛ اغلب آثاری که درنمایشگاه من 3 به نمایش درآمده اند به گونه ای درنقد مصرف گرایی خلق شده اند. اما درنهایت همین آثارنیز زمانی که از سوی مخاطب خریداری می شوند و بر روی روی دیوار نصب می شوند، جنبه مصرفی به خود می گیرند.

او افزود: این موضوع برای من اهمیت داشت که به جنبه مصرف گرایی شدن آثاری که دراین نمایشگاه به نمایش درآمده اند دراستیمنت نیز اشاره می شد. اغلب آثاراین نمایشگاه درفضایی بسته و با جزئیات خلق شده اند.اشیاء دراین آثار متکثر و کلاژگونه هستند. حتی درعکس ها نیزجزئیات به چشم می خورد. درآثاری که دراین نمایشگاه به نمایش درآمده مخاطب پیوسته در معرض یک سری اطلاعات بصری قرار می گیرد.

سقراطی با این که مساله ورد به بحث این نمایشگاه انسان است، اما دراین آثارحضورانسان بسیار کمرنگ است، افزود: من خیلی دوست داشتم با توجه به این که درمتن نوشته اند انسان ایرانی، گزندگی این اتفاق برای من بیشترباشد. اما فضای آثاربه نمایش درآمده ازانسان تهی است. به نظرم بعد کنایی آثاربسیاربالاست. برخی ازاین آثار به گونه ای است که من فکر می کنم که استیمنت نمایشگاه همخوانی چندانی ندارد. حتی پیوستاری برخی از آثار به نمایش درآمده در این نمایشگاه به گونه ای من را با موضوعی غیرمصرف گرایی می رساند.

او درباره چیدمانی که با غذا دراین نمایشگاه به نمایش گذاشته شده بود؛ گفت: کاش منوی غذا دربالای میزمی آمد و بازی می کردیم با متن منو من را هم وارد بازی می کردید، متاسفانه چیدمان این نمایشگاه هیچ شوکی به من وارد نمی کند.

سقراطی ادامه داد: من خیلی دوست دارم وقتی وارد یک نمایشگاه می شوم؛ چیزی ازمن گرفته شود و چیزی به من اضافه شود ومن وارد شوک یا هیجان و یا بازی شوم. اما متاسفانه مدت هاست که چنین اتفاقی برای من نمی افتد.

بهرنگ صمدزادگان با بیان این مطلب که هنرمندان نمایشگاه من 3 تلاش کرده اند که وارد حیطه های مختلفی از هنر بشوند گفت: از موضوع این نمایشگاه چنین برمی آید که هنرمندان دراین نمایشگاه سعی داشته اند که از حوزه سانتی مانتال و رمانتیک خارج بشوند و پا به حوزه جدیدی بگذارند. مصرف یکی ازسرتیترهای بسیاری از گفتمان های فلسفی و جامعه شناسی پست مدرن است که حوزه های بحث های التقاتی و متفاوتی را می طلبد که ازمباحث متفاوتی چون هنر، جامعه شناسی، تاریخ، اقتصاد و روانشناسی تشکیل شده است. بنابراین ما با یک نمایشگاه روبرو هستیم که قرار است که درآن مباحث التقاتی متفاوتی روبرو هستیم.

وی افزود: این نمایشگاه با درنظرگرفتن حوزه موضوعی و با توجه به سن و اسامی کمترشناخته شده شرکت کنندگان از بسیاری از نمایشگاه های گروهی که موضوعات مشابه ای برگزارمی شوند بهتراست. درنتیجه ترجیح می دهم که به جای نقد و بررسی این نمایشگاه بحث را گسترش بدهم و درباره زبان که یکی از موضوعات مهم هنر معاصراست سخن بگویم.

به گفته این نقاش؛ یکی ازمهم ترین فاکتورهای هنرمعاصر درمواجهه با تاریخ کلاسیک هنربحث چند ساحتی زبان در هنرمعاصراست. درتاریخ هنرمعاصر بحث زبان ازاهمیت ویژه ای برخورداراست. هنرمند معاصر با پشت سر گذاشتن تاریخی که اشباح شده است؛ تلاش برای رسیدن به زبان هنری است. در هنرهای تجسمی ایران این نکته نادیده گرفته شده است.

او با اشاره به هنرمعاصر ایران که متاسفانه در تهران نمود پیدا می کند؛ و اصولا در این آثار زبان مهم نیست گفت: این زبان با زبان کلامی فرق می کند و نقد من به این نمایشگاه نیزازمنظرزبانی است واین نقد نیزمعطوف به بسیاری از نمایشگاه ها نیز می شود. صمدزادگان افزود: متاسفانه بیشترآثاری که خلق می شوند؛ هنرمند درحوزه زبان درمفهوم کلامی محبوس می ماند و به زبان تجسمی نمی رسند وهنرمندان در بیشترمواقع اصلا به این موضوع فکر نمی کنند که آثارآنها درحوزه زبان تجسمی چه دستاوردهایی خواهند داشت.

به گفته این منتقد؛ زبان کلامی یک جریان ساده و دو بعدی است و چون ذهنیت را ناچار به این می کند که تبدیل به کلمه شود، ازاین نظر ذهنیت را دچار اختلال می کند. حال آن که جریان ذهنی امری تصویری و فیگورال است و این دو تا حدی با هم منافات می توانند پیدا کنند.

او افزود: ماهیت مری و تصویرساز درزبان فعالیت می کند؛ اما زمانی که یک موضوع بصری پیدا می کند، درنظم عقلانی زبان موجب گسست می شود. شما در مواجه با یک امر مفهومی چیزی درذهنتان شکل می گیرد. امر تصویری از بازنمایی به یک شیوه عینی سر باز می زند. مثلا زمان خلق یک اثر یک هنرمند ممکن است با انباشت تصاویر روبرو باشد اما زمان خلق عقیم می ماند. اینجاست که هنرمند معاصر دیگر نباید به دنبال بکارت موضوع باشد.

به گفته صمدزادگان هنرمند تجسمی؛ خبرنگارحوادث نیست که عینا بخواهد هر چه که اتفاق می افتد را دراثرش انعکاس بدهد. دغدغه هنرمند معاصر خلق زبان برای ایجاد گفتمان است. زبان به این معنا نیست که هر ذهنیت را عینا ترجمه کنیم، اما چون از پس این کار نمی آید برای ترجمه ذهنیت مان دست به دامن یک سری اسطوره و سمبل می شویم. درچنین شرایطی امر تجسمی را تقلیل داده ایم به امر کلامی.

او با اشاره به نظریه لیوتار درباره کشتار آشوتیس گفت: اما می گوید که هر هنری که در پس خلق اثر هنری براساس کشتار آشوتیس برآمد در چنین امری ناتوان ماند چرا که بازنمایی عین به عین این واقعه غیر ممکن است. چرا که بازنمایی لحظه به لحظه حسی است، لمسی است.

این مدرس دانشگاه با اشاره به نمایشگاه من 3 که با موضوع مصرف برپا شده، گفت: براین اساس بازنمایی آسیب مصرف غیرممکن می شود. راه به تصویر کشیدن یک آسیب این است که بشود آسیب را به یاد نیاورد وهم نتوان آن را فراموش کرد.وظیفه هنرمند درچنین شرایطی به کارگیری زبان تلقینی است. دراین نمایشگاه هنرمند موفق نبوده چرا که کلاه سر خودش گذاشته و آمده نماد های کلامی را تصویر کرده است.

انتهای پیام/

320/32