سرویس مد و لباس هنرآنلاین؛ در قرن نوزدهم میلادی چارلز فردریک ورث با دوختن برچسب نام خود به لباسهایی که طراحی میکرد زمینه ساز شروع طراحی مد به طور کلی شد.درست پیش از آنکه بزازها مزون های لباس(خانه های مد) خود را در پاریس برپا کنند و انبوه خیاط های شناخته نشده دست به خلاقیت بزنند و مدهای عالی که در دادگاههای سلطنتی پوشیده می شدند برچیده شوند. موفقیت ورث به طوری بود که او به جای اینکه مانند خیاط های دیگر که در گذشته تنها از دستور مشتری پیروی می کردند رفتار کند، می توانست به مشتریانش دیکته کند چه بپوشند. واژه ی 'طراح مد' در حقیقت اولین بار برای توصیف او ساخته شد. در حالیکه مقوله ی پوشاک در هر دوره ی زمانی توسط دانشگاهیان مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته است، تنها خلق پوشاک از سال ۱۸۵۸ به بعد را می توان به طور موثر طراحی لباس در نظر گرفت.
در همان دوره بود که بسیاری از مزون های لباس(خانه های مد) شروع به استخدام هنرمندان و نقاش ها کردند تا طرح لباس ها را بکشند. تصاویر نقاشی شده به مشتری ها نشان داده می شدند که بسیار ارزان تر از نمونه واقعی لباس تولید شده در کارگاه بودند، در صورتی که مشتری ها یکی از طراحی های آنان را می پسندیدند آن لباس را سفارش می دادند و خانه ی مد از این طریق صاحب درآمد می شد. به این ترتیب، سنت طراحی لباس به جای ارائه ی لباس های تکمیل شده به عنوان یک کار اقتصادی شروع شد.
یک طراح مشهور جامائیکایی به نام شانون مگی می گوید:'طراحی مد عشق و شوری است برخاسته از قلب هنرمند.'
انواع مد
پوشاکی که توسط تولیدکنندگان لباس ساخته می شوند در سه دسته ی اصلی قرار می گیرند، اگرچه این ممکن است به شاخه های فرعی دقیق تری نیز تقسیم شود:
دوخت سفارشی یا تولید انحصاری(طراحی و خیاطی بانوان)
مد پوشاک تا سال ۱۹۵۰، عمدتاً طراحی و ساخت لباس به شکل دوخت سفارشی (روش فرانسوی) و بر اساس اندازه هایی بود که مشتری سفارش می داد، هر لباس برای یک مشتری خاص طراحی و دوخته می شد و برای مشتری ها به شکل انحصاری سفارش دوخت گرفته می شد، به طور معمول در آن دوره از پارچه های گران قیمت و با کیفیت بالا استفاده می شد و با دقت بسیار بالا به جزئیات و اتمام کار لباس دوخته می شد. درنتیجه این کار فرآیندی بسیار وقت گیر بود، ظاهر و تناسب لباس به نسبت هزینه ی مواد و زمان لازم برای دوخت در اولویت قرار داشتند
پوشاک آماده یا تولید ماشینی
لباس های ماشینی مرز بین دوخت سفارشی و تولید انبوه هستند، این لباس ها برای مشتری های مخصوص دوخته نشده اند اما دقت زیادی در انتخاب و برش پارچه صورت گرفته است و به منظور تضمین انحصار، این لباس ها در مقادیر محدود دوخته شده اند. در نتیجه به نسبت گران قیمت هستند. مجموعه های لباس های ماشینی معمولاً در هر فصل طی دوره ای که به نام هفته ی مد شناخته می شود توسط خانه های مد به عرضه ی نمایش گذاشته می شوند. این پدیده دوبار در سال در سرتاسر شهرها اتفاق می افتد.انواع لباس هایی که در فصل های مد ارائه می شوند شامل پوشاک بهار/تابستان، پاییز/زمستان و همچنین لباس های راحتی، لباس شنا و لباس عروس هستند.
عمده فروشی یا تولید انبوه
در حال حاضر صنعت مد بیش از هر چیز متکی بر فروش بازار انبوه است. تولید انبوه طالب بیشتری دارد و نیاز طیف گسترده ای از مشتریان را برآورده می کند. مشاهیر دنیای مد برای هر فصل مد روند هایی را تعیین می کنند که بر اساس آن لباس های ماشینی تولید می شود. آنها اغلب تمام طول یک فصل را صبر می کنند تا مطمئن شوند آیا سبک مطرح شده می تواند بازار را به دست بگیرد یانه، سپس برای تولید آن ابتکار عمل را به دست می گیرند و به منظور صرفه جویی در هزینه و زمان از پارچه های ارزان تر و تکنیک های ساده تر برای تولید استفاده می کنند که به راحتی می تواند توسط یک دستگاه انجام شود.در نتیجه محصول نهایی می تواند خیلی ارزان تر فروخته شود. یک نوع طراحی وجود دارد که سبک کوچ نامیده می شود و منشاء آن به واژه ی آلمانی"kitsching" برمی گردد که معنی آن زشت یا به لحاظ زیبایی شناسی ناخوشایند است. کوچ همچنین اشاره به نوع پوشش یا نمایش لباس هایی دارد که به اصلاح از مد افتاده اند، اغلب شلوارهای فاق بلند مربوط به دهه ی ۸۰ میلادی نماد مد کوچ در نظر گرفته می شوند.
انتهای پیام/31