به گزارش هنرآنلاین، به نقل از روابط عمومی ارشاد استان فاس، نمایش "دوچرخه و سینما" کاری از گروه تئاتر پویا،با همکاری اداره کل ارشاد فارس و انجمن نمایش، به کارگردانی بهنام کشاورز و نویسندگی احمد آرام از تاریخ 9 تا 19 تیرماه جاری بر روی صحنه تالار استاد هودی واقع در بوستان آزادی شیراز از ساعت 20 به نمایش گذاشته می‌شود.

صفدر و صفورا آدم‌های این نمایش خواهر و برادر تنهایی هستند که برای رسیدن به زندگی بهتر تلاش کرده و با مشکلات دست و پنجه نرم می‌کنند. آن‌ها هر کدامشان وابستگی شدید به یکدیگر دارند اما آرزوهایی نیز دارند که طرف مقابل را مانع رسیدن به آن آرزوها می‌بینند. چالش قصه از آن زمان آغاز می‌شود که صفدر در ذهن خود ماجراهایی رامی پروراند .

کارگردان نمایش˝ دوچرخه و سینما˝در خصوص تعامل با دیدگاه های نویسنده اثر گفت: فصل مشترک دیدگاهی کارگردان و نویسنده دوچرخه وسینما موقعیتی است که مؤلف خلق کرده است. موقعیتی که نویسنده به دنبال آن مصائب و مشکلات انسان عصر حاضر را مورد تبیین و بررسی قرار می‌دهد اما دیدگاه کارگردانی قدری ژرف‌تر به دنبال تفکر و اندیشه آدمیان است.

بهنام کشاورز ادامه داد: چنان که می‌دانیم انسان محصول تفکر خویش است و نیز می‌دانیم هر چه به آن فکر کنیم همان در زندگی‌مان مشهود و ملموس می‌شود. مکانیزم فکر است که ساختمان زندگی‌مان را آجر به آجر و بند به بند می‌سازد. کالبد شکافی مصائب و ریشه یابی آن‌ها در طراحی و استراکچر کار گردانی قدری با اندیشه نویسنده فاصله دارد.

بهنام کشاورز دیدگاه خود رادرخصوص هنرهای نمایشی استان فارس اینگونه بیان کرد: هنرهای نمایشی استان با توجه به پتانسیل و استعداد ذاتی که در آن سراغ داریم و در طول سالیان و ادوار گذشته نیز این مهم را به اثبات رسانده بی شک یکی از قطب‌های کشور در این عرصه محسوب می‌شود. اما متأسفانه بنا به علل مختلف و نبود بستر مناسب تاکنون آنچنان که شایسته و بایسته نام استان پهناور فارس بوده نه تنها نتوانسته از گذشته پرآوازه خویش دفاع نموده بلکه فرسنگ‌ها از آن فاصله گرفته است. لذا جهت نیل به چنین جایگاهی، نگاه آسیب شناسی و دقیقی را طلب می‌کند تا از هدر رفت این توان بالقوه جلوگیری و با راه کارهای کارشناسی و مدون به موقعیتی بالفعل بدل شود.

وی در خصوص آموزش در تئاتر اظهار کرد: آموزش یکی از ارکان پایه ای و زیر بنای هر حرفه و مهارتی محسوب می‌گردد که اگر درست به جا و علمی صورت نگیرد موجب به هرز رفتن استعدادها می‌گردد. هنر تئاتر نیز نه تنها از این قاعده مستثنی نیست که به شدت مبتنی و قائم بر آن است. چرا که تئاتر با روح، روان و جسم انسان به طور هم زمان و موازی سر و کار دارد و آنچنان که می‌دانیم انسان یکی از پیچیده‌ترین مخلوقات هستی است، بنابراین مبرهن است که آموزش از اهمیت والایی برخوردار است. لذا بهره گیری از افراد دارای تجربه و دانش، زبده و صاحب نظر و همچنین ساز و کارهای سخت افزاری از ملزومات آموزش تلقی می‌گردد. تئاتر اگر با نظام آموزش صحیح هدایت شود به عنوان یک رسانه قدرتمند که در بدنه جامعه قرار دارد با تکیه بر شاخصهٔ آن که هنر ارتباط است می‌تواند موجبات رشد و تعالی اندیشه و روح و روان گردد. گواه این مدعا بررسی جوامع پیشرفته و رصد تأثیر تئاتر بر آن مردمان است.

کشاورز درتعریف تئاتر تخصصی و حرفه ای تشریح کرد: تئاتر تخصصی آنچنان که از واژه آن متبادر می‌گردد به معنای کار آزمودگی و صاحب نظر بودن و شناخت کافی این فن است. به اعتقاد بنده تخصص برآیند مطالعات تئوریک، حال آکادمی یا آزاد و تجربیات عملی است که منتج به علم و دانش مورد نظر می‌شود. و اما کلمهٔ حرفه ای که بسیار آشناست و به نرمی در زبان‌ها می‌چرخد و چقدر غریب ، چرا که تشخصی از آن در پی رنگ و پیکره تئاترمان نمی‌بینیم. حرفه ای بودن و حرفه ای شدن نگاه بسیار زیباییست و از ملزومات ماندگاری هر علم، دانش و هنری می‌باشد اما احراز چنین جایگاهی قدری تأمل برانگیز و قابل بحث است. با نگاهی گذرا به سرزمین‌های دارای تئاتر حرفه ای و قیاس آن با آنچه که ما می‌اندیشیم ما را در حوزه تشخیص قرار می‌دهد شاید ذکر چند سؤال یاریمان کند تا جایگاهمان را بیشتر بشناسیم. آیا کارگردانی که بایستی در چم و خم‌های اداری، دوندگی‌های تبلیغاتی، آماده سازی دکور و و و حضور فعال داشته باشد که اگر چنین نباشد نمایشش بر روی زمین می‌ماند که البته همه این‌ها منوط به این است که کارش از مرحله بازبینی به سلامت عبور کرده و با اقبال تماشاچی و مخاطب روبرو شود تا شاید خستگی چندین ماه تمرین‌های طاقت فرسا با شرایط موجود را التیام دهد و در پایان بازگشت هزینه‌هایی که وی در طول شکل گیری اثرش متحمل شده را به دنبال داشته باشد را کارگردان حرفه ای می‌دانیم؟ آیا بازیگری که از طرفی با فقر آموزش صحیح علمی و مستمر روبروست و از طرفی با تنش‌های خانواده و اطرافیان نسبت به آینده نامعلومش که به حق هم چنین است چرا که ممر درآمدی را برای او متصور نیستند و وی نیز برای جبران خلأ موجود به ناچارتن به مشاغل غیر می‌دهد که در نهایت با ذهن و جسمی خسته خود را نیمه جان بر سر تمرین‌های تئاتر می‌بیند را می‌توان یک بازیگر حرفه ای دانست؟ آیا نویسنده ای که با هزاران مرارت اثر نمایشی خود را خلق می‌نماید به امید آن که روزی اثرش را زنده بر روی صحنه های تئاتر ببیند که هم توجیه مالی برایش داشته باشد و هم ارضای نیازهای هنریش را تأمین کند که اغلب هم این امر صورت نمی‌پذیرد را می‌توان یک نویسنده حرفه ای نامید؟ آیا سخت افزار و نرم افزارهایمان قابل قیاس با تئاتر حرفه ای روز دنیاست؟ پاسخ و قضاوت را به عهدهٔ خودتان می‌گذارم.

بهنام کشاورز فعالیت هنری خود را از سال 1378با گذراندن کلاس‌های آموزش بازیگری سروش آغاز و در همان سال اولین حضور صحنه‌ایم را با نمایش عشق آباد به کارگردانی استاد احمد سپاسدار تجربه کرد.

نمایشنامه های باد آن‌ها را خواهد برد، فانوسی در انتهای بی نهایت، عود بر آتش، قرمز و دیگران، حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند،...و در غالب تصویر دو فیلم کوتاه او می‌داند و پانچ و همچنین سریال تلویزیونی ماه مهر کارنامهٔ هنری وی را تشکیل می‌دهد.

پس ازنمایش فانوسی در انتهای بی نهایت، دوچرخه و سینما دومین تجربه کار گردانی‌ وی محسوب می‌شود. کشاورز همچنین نمایشنامه‌های سرشت، سایه سرد، زیر یک سایه، نقطه چین تا خدا و بی آسمان را نیز به رشته تحریر در آورده‌ است.

مقام اول بازیگری جشنواره استانی دفاع مقدس 84-83 / مقام اول بازیگری جشنواره استانی ایثار و شهادت86 و مقام سوم بازیگری جشنواره پسامهر87 از دیگر فعالیت‌های این کارگردان است.

انتهای پیام/38