ناتاشا محرم زاده نمایشنامه نویس جوان کشورمان در گفت و گو با خبرنگار هنر آنلاین، درباره نحوه فعالیت خود گفت: از سال هشتاد و دو داستان نویسی را به صورت حرفه ای آغاز کردم. اولین مجموعه داستان ام را با عنوان" باید از مرگ گذشت" سال هشتاد و چهار منتشر کردم. از چهار سال پیش، وارد عرصه نمایشنامه نویسی شدم. از ابتدا دغدغه نوشتن نمایشنامه را داشتم. دردورانی که داستان می نوشتم نمایشنامه مطالعه می کردم منتهی تا آن زمان پیش نیامده بود که سراغ نوشتن آن بروم.

وی ادامه داد: متنی که در جشنواره ملی نمایشنامه نویسی ارائه کردم، با عنوان "من عاشق خوش گذرانی ام" بود. این متن به روایت داستان زن و مردی می پردازد که دختر آنان از یک بیماری مغزی رنج می برد و با پاره شدن مویرگی از دنیا خواهد رفت. این موضوع باعث می شود زن تصمیم بگیرد فرزند خود را به خارج از ایران ببرد ولی مرد مخالفت می کند. دختر، فرزند زن از ازدواج اول است. همسر اول زن به دلیل همین بیماری خانواده خود را ترک می کند و به خارج از کشور می رود همه تصور می کنند مرد مرده است و...

این نمایشنامه نویس گیلانی افزود: این نمایشنامه برگرفته از زندگی یکی از دوستان تئاتری است که به علت همین بیماری از دنیا رفت و من این نمایشنامه را تحت تاثیر این واقعه نوشتم. این اولین نمایشنامه ای است که با این سوژه نوشتم و بارها آن را بازنویسی کردم و این نسخه نهایی بود که به جشنواره فرستادم.

وی تصریح کرد: تا کنون شش نمایش نامه نوشته‌ام. چهار نمایشنامه ام اجرا شده است ولی تاکنون هیچ کدام چاپ نشده است. عرصه نمایش نامه نویسی با داستان نویسی تفاوت دارد. چاپ نمایشنامه ها دست خود انتشاراتی هاست؛ در اکثر مواقع آثار نمایشنامه نویسان سرشناس چاپ می شود زیرا کسانی که در پایتخت شناخته شده نباشند با مشکل فروش کتاب هایشان مواجه خواهند شد. نکته دیگر آنکه چاپ نمایشنامه مانند شعر کم است و برد مخاطب آن محدود است. در حال حاضر در تلاش هستم تا دو نمایشنامه ام را چاپ کنم.

وی موضوعات اجتماعی را مورد علاقه خود دانست و بیان کرد: دغدغه ام پرداختن به موضوعات اجتماعی و اخلاقی است. اینکه در شرایط خاص آدم ها چه تصمیماتی می گیرند. البته آخرین اثرم به یک موضوع تاریخی می پردازد. هیچ وقت بومی گرا نبودم؛ به غیر از نمایشنامه آخری که نوشتم و تاریخی است. نگاهم کلی است و موضوعاتی را مطرح می کند که همه جا می توان آن را اجرا کرد.

محرم زاده خلق نمایشنامه را سخت دانست و گفت: نمایشنامه نویسی علم و هنر است و نمی توان تنها آن را از یک جنبه نگاه کرد. به نظرم برای یادگرفتن، تنها راه آن خواندن است. داستان و نمایش نامه های بسیاری را خواندم خواندم و تجزیه و تحلیل کردم که بتوانم فرم را از دل آنها دربیارم. کتابی درباره نمایش نامه نوشتن نخواندم. خواندم و یکسری کارنوشتم و عناصر نمایشنامه را از درون آن پیداکردم. معتقدم این کار جوششی است. کسانیکه با تئوری شروع می کنند چیزهایی را در نمایشنامه نویسی از دست می دهند و آن روح کار است.

وی در رابطه با ضعیف بودن آثار نمایشی بیان کرد: معتقدم ضعف نمایشنامه نویسی نداریم. در جشنواره های منطقه ای که شرکت داشتم و آثار مختلف را می دیدم شاهد حضور نمایشنامه نویس های بسیار خوب و قوی در شهرستان های مختلف بودم. ضعفی که اکنون در استان می بینم ضعف کارگردان است. کارگردانی نیست که بتواند تحلیل متن انجام بدهد، استقلال رای داشته باشد و به عنوان مولف دوم کاری را بخواهد خوب اجرا بکند. متن های خوبی هستند که اجرا می شوند اما نتیجه خوب نیست و متن حرام می شود.

محرم زاده در پایان گفت: از دیدن کارهایی در تهران حیرت زده شده ام. آثاری از افراد شاخص و مشهور، که در آن تنها شاهد لودگی و مسخره بازی بودم و این مسئله در شان تئاتر و تماشاچی های آن نیست. کارگردان برای خنداندن تماشاچی هرکاری انجام می دهد. اگر کار لاله زاری می دیدم می دانستم برای دیدن چه چیزی رفتم. ناراحتم که بچه های شهرستان خوب کار می کنند اما دیده نمی شوند. اگر یک سالن تهران را اختصاص به آثار نمایشی استان ها در مدت زمانی حتی کوتاه بدهند خیلی موثر خواهد بود. انگیزه فعالیت بالا و ایجاد فضای رقابتی به وجود می آید. نمی دانم چرا شهرستان ها دیده نمی شوند؛ کاری در تهران دیدم بعد از آنکه از سالن بیرون آمدم گفتم باید دست بچه های شهرستان را بوسید. زمانیکه همه چیز در اختیار کسی باشد انجام یک کار چندان مشکل نیست اما بچه های شهرستان با مشکلات فراوان به کار تئاتر ادامه می دهند و با پشتکار زیاد به این مسائل فائق می شوند.

انتهای پیام/