کامران شهلایی نمایشنامه نویس در گفتگو با خبرنگار هنرآنلاین، در رابطه با وضعیت نمایشنامه نویسی بیان کرد: در ایران به غیر از تعداد انگشت شماری نمایشنامه نویس، افراد شاخص دیگری را در این حوزه نداریم. متن هایی که می نویسیم اصلا نمایشنامه نیست. نمایشنامه نویسی در ایران در مرحله کودکی قرار دارد. همه چیز اتفاقی است؛ یعنی گاهی کورسویی زده می شود و بعد از مدت کوتاهی خاموش می گردد این مسئله ریشه در این مسئله دارد که از کودکی روی ما کار نشده است و بسیاری از کسانی که در این حوزه مانند من فعالیت می کنند بر حسب یک اتفاق وارد شده اند. نمایشنامه نویسی که هر سال منتظر اثر او باشیم وجود ندارد. در استان کرمانشاه بر روی فردی مانند من هیچ سرمایه گذاری فرهنگی نشده است و جذابیتی برای آنان ندارم تا زمانی که فضا این گونه است اتفاق بزرگی رخ نخواهد داد.

نمایشنامه نویس برگزیده کرمانشاهی درباره نحوه وارد شدن به این حوزه گفت: بخشی از مسئله نوشتن استعداد است و بخش دیگر آن می بایستی پرورش پیدا کند. کاملا اتفاقی وارد این حوزه شدم. یک روز از مقابل سالنی رد می شدم که دکور تئاتر به داخل آن می بردند. آن زمان شعر می گفتم. راجع به دکور سئوال کردم و خواستار حضور میان آنها شدم. بعد از آن مرتب نمایش دیدم فهمیدم نمایش نامه نویسی چیست و به این تنیجه رسیدم اگه بخواهم به درآمدی در زمینه هنر برسم این رشته درآمدزایی است.

وی افزود: اکنون سی و چهار سال دارم و این اتفاق باید خیلی زودتر می افتاد. این اتفاق می بایستی در بیست و چهار سالگی می افتاد؛ و این به دلیل راه های اشتباهی است که به خاطر جامعه شناسی غلط طی کردم. در این راه بسیار زحمت کشیدم. نمایشنامه نویس "دوران خوش بازنشستگی" ادامه داد: تمام آثاری که نوشته می شود نمایش است شکی در این نیست؛ ولی چرا کارها تا این حد ضعیف است؟ کارگردان ها اکثرا آثار خودشان را کار می کنند. پیشنهاد کارهای من همه از شهرستان ها است. کارگردانان تهران اکثرا نمایشنامه های دوستانشان را کار می کنند یا خودشان می نویسند و این کار را خوب انجام نمی دهند و نتیجه اصلا رضایت بخش نخواهد بود. تئاتر ایران خیلی زود رونقی را که خیلی ها در دهه 70 برای بدست آوردن آن کردند را از دست خواهد داد.

وی درباره داوری آثار در جشنواره ها بیان کرد: داوری هایی که ما می بینیم درست نیست. داوری ها کاملا سلیقه ای انجام می شود. در دوران فعالیتم جوایز بسیاری را دریافت کرده ام وهر جایی نتیجه داوری جداگانه ای را دیدم .

منتخب ششمین دوره انتخاب آثار برترین نمایشنامه های ادبیات نمایشی گفت: روی موضوعات بومی بسیار کار شده است نیاز جامعه ما ادبیات بومی نیست. در دهه 60 و 70 بسیار بر روی این حوزه کار شده است. نمی گویم کار نشود اما نیاز جامعه کنونی نیست؛ مگر اینکه آثاری مانند کارهای رضا گشتاسب کار شود که با نگاه و زاویه جدیدی این موضوعات را مطرح کند. الان مسائل جدید بسیاری مطرح شده است که در نمایشنامه ها نیست و به آن پرداخت نشده است.

شهلایی وضعیت تئاتر کرمانشاه را نامساعد دانست و تصریح کرد: تئاتر کرمانشاه مرده و نابود شده است. امسال می خواستم کار کنم اما شرایط آن مهیا نیست؛ زمانی که تنها آب یک دریاچه ای تنها برود و چیزی به آن اضافه نشود چه اتفاقی رخ خواهد داد. تئاتر شهر هست اما کاری در آن اجرا نمی شود. قطعا مکانی آبرومند است، سالنهای خوب و استاندارد دارد، بی نظیر است ولی چه سرمایه گذاری برای حفظ آن انجام می شود؟ خیلی دلم می خواهد در کرماشاه اجرا کنم این اشتیاق بسیار بیشتر از اجرا در اداره تئاتر تهران است.

وی بیان کرد: هیچ آموزشی وجود ندارد. سالهاست فردی به تئاتر کرمانشاه اضافه نشده است همه جیز اتفاقی بوده است. هنر تئاتر دلسوز ندارد.

نویسنده نمایشنامه "باید امشب بروم" در پایان درباره طرح استقرار بیان کرد: این طرح اگر نتیجه بدهد خوب است. می بایستی کمی عاقلانه تر انجام بشود و تا این اندازه با تئاتر تهران تفاوت مالی نداشته باشد. در تهران به دلیل بودجه بیشتر کارها از لحاظ ظاهری بهتر هستند ولی در شهرستان ها به دلیل کمبود مالی کار ضعیف تر به نظر خواهد آمد.

انتهای پیام/