سهیلا پور گرامی خواننده و سرپرست گروه موسیقی آوای مهربانی در گفت وگو با خبرنگار سرویس مد و لباس خبرگزاری هنر ایران درباره نوع پوشش خود توضیح داد و گفت: من تا امروزبرای به تن کردن لباس هایم از طراح کمک نگرفتم و فقط از تفکر و سلیقه خودم برای تعیین و پوشیدن لباس هایم کمک گرفتم و خوشحال هستم که در زمینه طراحی لباس هم فعالیت دارم و تمام سعی من برای زنده نگه داشتن هنر، در هر زمینه در جامعه است ، اما قابل ذکر میباشد که حرفه وهنر موسیقی را از دیگر هنر های موجود بیشتر دوست دارم و برای من حائز اهمیت است.
پور گرامی در ادامه تاکید کرد:نه تنها لباس های خودم را خودم طراحی می کنم بلکه لباس اعضای گروه نیز با کمک من و دیگر طراحان حاضر میشود مثلا در کنسرت اسفندماه 91 تعداد اعضای گروه به شصت نفر میرسید که تقریبا لباس 15نفر تنبور نواز و 15 نفر از دست نوازان را من به تنهای طراحی کرده ام .
وی همچنین دراین باره اضافه کرد :لباس ها به صورت ترکیبی بوده است و از سبک های سنتی ،محلی و مدرن استفاده شده بود اما منظور از محلی بودن لباس ها این نمیباشد که لباس های طراحی شده برگرفته از استان خاصی بوده بلکه به دلیل اصالت طرح ها می گویم لباس های محلی ،البته چون من خودم فارس زبان هستم لباس قومیت های دیگر را بسیار دوست دارم و احترام زیادی برایشان قائل هستم.
سرپرست گروه موسیقی آوای مهربانی به ضرورت اطلاع رسانی حوزه مد ولباس اشاره کرد و گفت:اطلاع رسانی این حوزه چنگی به دل نمیزند و باید بیشتر به این موضوع برسند و قاطع هدف خودشان را دنبال کنند و از هنرمندان برای پیشرفت اهدافشان کمک بگیرند و بهتر است بگویم حامیان این حوزه نو پا اول باید بازیگران ،موزیسین ها و در کل هنرمندان باشند.
انتهای پیام/62