به گزارش هنرآنلاین، متن پیام دکتر حسینی که سید سعید سرابی مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی خراسان رضوی ساعتی پیش در مراسم افتتاحیه مراسم بزرگداشت روز ملی فردوسی و کنگره شعر از توس تا نیشابور در مشهد قرائت کرد به این شرح است.
به نام خدایی که فردوس از اوست جهان تا جهان است و گیتی بپا/ زبان از حکیم است اینسان به جای که فردوسی و فارسی شد عجین/ بقا داد بر وحدت سرزمین اگر سستی پادشاهان نبود/ بدان!این زبان ملکها میگشود چو تیغی که با پنبه سر میبرد/ زبان سینه مرز را میدرد بزرگان ستون و پی کشورند/ زبان آورانی که دین باورند!
سخن از سخنوران گفتن، الماس به ناخن سفتن است و به ترقه، توپخانه را آشفتن! و اینک از کسی باید گفت که بیفکنده از نظم کاخی بلند! و دیدیم و میبینیم آنچه فرمود، رخ نمود: که از باد و باران نیابد گزند!
از حکیم توس هر چه بگوییم و هر گونه بگوییم عده ای بر میآشوبند و بر طبل ارادت به آن ساحت به میزان طبع میکوبند. هاله های اسطوره ای این بزرگمرد ادب و حماسه آن چنان قطور است که امروزه با لیزر هم دسترسی به هسته واقعیتش، دشوار و پر گیر و دار است. سخن از سراینده شاهنامه به میان آوردن، تن به تیغ نقد بزرگان سپردن است اما، فاش میگویم و از عهده برآیم شاید! بی پذیرش شرایط زمان، در کفه قضاوت گذاشتن هر پدیده ای و صاحب دیده ای، نا منصفانه است.
در مورد حکیم طوس باید پذیرفت که هم از هوش سرشار برخوردار بوده است و هم از عقل پر عیار! اگر این هر دو را در کلمه خرد جمع آوریم، فردوسی را باید از سرآمدان خرد به حساب آورد.
کسی کش خرد باشد آموزگار/ نگه داردش گردش روزگار خرد رهنما و خرد دلگشای/ خرد دست گیرد به هر دو سرای
پس باید گفت، اگر چه مشهور تاریخ نپذیرفت که از خرد دور است صله از سلطان خواستن و به تخطئه و تخریب او برخاستن! این که شاهنامه به سفارش سلطان محمود غزنوی سروده شده است نه با تاریخ سنخیت دارد و نه با خرد معیت! سلطان قهار جباری چون محمود غازی که خود را از نژاد تورانیان میدانست و بدان شهره بود، چگونه به یک حکیم نژاده ایرانی اهل بیت دوست، سفارش سرودن ستایش نامه تاریخ خدا پرستانه ایرانی را میدهد؟
قابل پذیرش است که محمود غازی از این بیت حماسی متاثر گشته است که :
اگر جز به کام من آید جواب/ من و گرز و میدان و افراسیاب
اما این که خردمندی چون فردوسی به سفارش، شاهنامه ای را که سراسر ظفرمندی ایرانی است و خواری تورانی برای سلطانی به سراید که از نسل تورانیان خویش را میخواند، از عقل و هوش به دور است.
من نباید به حریم شعرا گام نهم/ خوشتر آنست عنان بر کف اعلام نهم
به اجتناب از اطناب، حساب را به محاسبان وا میگذارم و امیدوارم کماینبغی این شخصیت اصیل و بی بدیل فارسی از محاق تهمتها به در آورده شود، چه آنکه میگوید:
اگر چشم داری به دیگر سرای/ به نزد نبی و علی گیر جای برین زادم و هم برین بگذرم/ چنان دان که خاک پی حیدرم هر آنکس که در جانش بغض علی است/ ازو زارتر در جهان، زار کیست؟
سزاوار آنست که ابعاد باورش و اشعار دل آورش بیشتر در اشواق و اسواق ریخته شود و دل جامعه به معرفت حماسه آفرینش آویخته شود، هنوز لف و نشر او را ادب فارسی و شاید ادبیات جهان نمونه نیاورده است که:
به روز نبرد آن یل ارجمند/ به شمشیر و خنجر به گرز و کمند برید و درید و شکست و ببست/ یلان را سر و سینه و پا و دست
و جا دارد در این سال حماسه، آن حماسه سرای بی همتای همه دوران در پیشانی رفتار و گفتار و پندار این امت مجاهد، جایی فراتر از گذشته بیابد.
شاید باور کنیم که ما به زمان تعلق نداریم آن گاه که همچون فردوسی، زمان را متعلق به خود بنماییم. پارسی و پارسایی و فردوسی و فردوس مابی دور از دسترس امت مسلمان ایران و همه آزادیخواهان جهان نخواهد بود اگر برین زاده و برین نژاده، برین راه را برگزیند.
توفیق یکایک شما فرهیختگان، مستدام باد و آثارتان برازدیاد!
انتهای پیام/38