گروه نمایش هنرآنلاین// حمیدرضا نعیمی

متن کامل یادداشت حمیدرضا نعیمی به این شرح است: " قصه ها مان سرشار از کشتن و کشته شدن تباهی نیستی درد و سوگواری نفاق و دشمنی پس کجاست دلواپس های عاشقان طعم بوسه های پنهانی مهربانی های ارزان و بی کران ؟ نمی دانم جز این قطعه که بخشی از سروده ی من در گوسانی " سوگ چامه ی ایرج" است ، چه چیز دیگری می توانم گفت ؟

نمایش " مرکب خوانی ارکستر مردگان " حکایت عشق های پایمال شده ، مهربانی های حرام شده و هرآنچه که حق آدمی در زندگی به زندگی است . بی شک در دیاری که سوگواری ، نمایش وضوح تری دارد از شادخواری و خنده و رقص ، سخن گفتن از مرگ و تباهی جفایی است به مخاطبان ....اما چه کنم که من هم جزوی از این مردمم ....

باهمه دردهای و یاس ها و امیدهایشان . و نمی توان به قول شاملوی بزرگ وقتی در پایین رودخانه ، سرمردی را زیر آب می کنند ، نمی توانم بگویم :" آب را گل نکنیم " اما با این همه لذت تراژیک نقطه امیدی است که مخاطب با دیدن جفایی بس ژرفتر که بر نیاکانمان شده ؛ شاید لحظه ایی ....تاکید می کنم ) شاید لحظه ایی ، دمی بیاساید که چه خوب؛این ماجرا فقط نمایشی بود که بر سر من آوار نگشته ....و خب مخاطب هوشمند می داند که هر قصه و ماجرایی را غرضی است .

در پایان اضافه کنم که موضوع " زبان" آن هم زبان زیبای مادری و مشخصا زبان پارسی و هجمه ای که بر آن رفته ، زخم کهنه من و هر ایرانی پاک نژادی است که دغدغه " هویت ایرانی " لحظه ای از تلاش بازش نمی دارد که کاری باید کرد . در این زمانه که کمتر کسی از صاحبان قدرت و اربابان فرهنگ و ادب از هجوم واژگان بیگانه بر زبان مان می اندیشد بایسته بود بر این مهم همت بگماریم . تا مخاطب بگوید که تا چه اندازه تلاش مان به ثمر نشسته است .

ما وارثان شوکران خورده گانیم ...

انتهای پیام/52/53