به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین؛ دو فیلم مستند از مجموعه‌ی "سه‌ دهه هنر نوگرای ایران" در 23 و 24 اردیبهشت ماه در زیرزمین دستان به نمایش در می‌آیند.

فیلم‌های مکتب سقاخانه به روایت صادق تبریزی 40 دقیقه روز 23 فروردین و مکتب سقاخانه به روایت پرویز تناولی 52 دقیقه روز 24 اردیبهشت در زیرزمین دستان به روی پرده می‌روند.

در جلسه‌ پرسش و پاسخ بعد از نمایش فیلم، امیرحسین بهبهانی (کارگردان) و سیامک دل‌زنده (پژوهشگر و مشاور کارگردان)به گفت و گو درباره‌ی مکتب سقاخانه و تأثیر آن بر هنر امروز ایران می‌پردازند.

مکتب سقاخانه جریانی هنری بود که در دههٔ ۱۳۴۰ شمسی در بحبوحه مدرانیزاسیون و درگیری های سنت گرایان و مدرنیته در ایران شکل گرفت. این در حالی بود که مکتب رایج در عرصه بین‌المللی، هنر مردمی یا پاپ آرت در حال عبور و انقضای دوره خود بود، عده‌ای از هنرمندان نوآور ایرانی، مکتب جدیدی را بنیان نهادند که تأثیر شگرفی بر تحولات نقاشی امروز ایران و حتی نوآوری‌های عرصه خوشنویسی از خود باقی گذاشت، این مکتب یا جنبش هنری بعدها به‌نام مکتب سقاخانه شهرت یافت. نخستین بار کریم امامی در توصیف آثار حسین زنده رودی نام "سقاخانه" را به کار برد.

این هنرمندان در جستجوی تعریف دوباره‌ای از زیبایی‌های ملی و سنتی برآمدند. و یا به بیانی دیگر این هنرمندان با عشق به زوایای فرهنگ ملی و نگاهی گسترده به فرهنگ جهانی به فکر افتادند که مکتبی ملی- بین‌المللی تأسیس نمایند و حتی شاید بدون تمهیدی اولیه و به صورتی طبیعی به سوی تأسیس مکتب فوق کشانده شدند رویکرد اینان به اشیاء و عناصر بصری محیط اطراف زندگی مردم که در سقاخانه و زیارتگاه‌ها و اماکن مذهبی وجود داشت، باعث شد که از این اشیاء در فضای معاصر تعریف مجددی به‌عمل آید و در سامان‌دهی تازه و بدیعی، به‌مکتبی جدید و قابل قبول و سرشار از نوآوری تبدیل شود.

رضا مافی، منصور قندریز، مسعود عربشاهی، فرامرز پیلارام، صادق تبریزی و پرویز تناولی از هنرمندان مشهور مکتب سقاخانه به شمار می روند. برخی نیز ژازه طباطبایی و ناصر اویسی را نیز در گروه سقاخانه جای می‌دهند.

انتهای پیام/

32/32