گروه نمایش هنرآنلاین، رفت تا لب هیچ و پشت حوصله نور ها دراز کشید و هیچ فکر نکرد که ما میان پریشانی تلفظ درها برای خوردن یک سیب چقدر تنها ماندیم...
خبر این چنین بود: سلطان سیاه بازی ایران درگذشت.
آری به همین سادگی و کوتاهی عالیجناب سیاه از میان ما پرکشید، و ما مانند همیشه دریغ و صد افسوس که ناگهان چقدر زود دیر میشود....
اما به جای پیام تسلیت و یا ابراز تأسف آیا بهتر نیست از خودمان سوال کنیم که چرا آخرین بازمانده نسل سیاه بازان قدیم به همین سادگی از میان ما رفت؟؟!!
آیا تازمانی که در بستر بیماری بود وبه کمک تک تک ما نیاز داشت کاری برای بهبود حالش کردیم؟
البته بودند کسانی مانند رضارضامندی عزیز و دیگر همراهانش که روزها و ماه های زیادی در کنار سعدی افشار ماندند و با جان و دل از او نگهداری کردند تا شاید تئاتر ما بی سعدی نماند، تا شاید سایه این استاد بر سر شاگردانش باشدو این راه ادامه یابد....
آری اگر امروز تئاتر سنتی ما بی یاقوت مانده است تک تکمان به یک اندازه مقصریم.
بگذریم چرا که هر وقت بزرگی از عرصه هنر از میان ما رفت ما با سیل عظیمی از علامت سوال ها مواجه شدیم که هیچ گاه پاسخی برایشان نبود!!!
اما یادمان نرود اگر امروز سعدی افشار در میان ما نیست باید راه او را ادامه دهیم. کاش مسئولین امر به فکر احداث دانشگاهی برای نمایشهای ایرانی یا حداقل اضافه کردن رشته ای تحت این عنوان در دانشگاه ها باشند تا این گونه زیبای نمایشی از بین نرود.
مسعود نوریفرد، فعال تئاتر کاشان
انتهای پیام/52/53