گروه نمایش هنرآنلاین// انتشار خبر درگذشت مردی که سالها با روی صحنه رفتنش مخاطب را با خود همراه کرد و خنداند تلخ بود اما به هر حال سعدی افشار هم رفت و نمایش ایران را در غم و اندوه فرو بُرد.
رفت و آمدنش این اواخر میان بیمارستان و خانه استیجاریاش، اهالی تئاتر را در التهاب قرا میدادو نگران که آیا آخرین بازمانده از نسل طلایی سیاهبازان تئاتر ایرانی به سلامت است و یا به زودی جای او را نیز در صحنه تئاتر خالی خواهیم دید.
بالاخره این اتفاق افتاد و زمان نگذاشت سهم نخستین ماه از بهار به همان چند هنرمند درگذشته بسنده و خلاصه شود و با مرگ سعدی تئاتر ایران، دفتر فروردین ماهِ پرهیاهو ناشی از مرگ سرآمدان هم بسته شد.
آخرین با که در تماس تلفنی با او همکلام شدم و صدای گرم اما لرزان او را شنیدم تقریبا 10 ماه پیش بود؛ تیر سال گذشته وقتی او را که همچنان بیخبر بود از مرگ استاد سمندریان مطلع ساختم، لختی سکوت کرد اما نتوانست بر خود مسلط شود و صدای لرزانش را بغضی سنگین فرا گرفت.
تصور نمیکردم از آن زمان تا به اکنون بیشتر آنچه درمورد سعدی افشار میشنوم خبرهایی از نگرانی جامعه تئاتری در مورد وضعیت سلامتیاش باشد که البته اینگونه شد.
سیاهِ روسفیدِ تئاتر فاخر ایرانی این اواخر به زورِ تزریق آمپولی که خودش میگفت هر کدامش یک میلیون تومان است سرپا بود. چه بزرگداشت هایی در این روزها به منظور جمعآوری کمک هزینههای درمان او برگزار شد که حتی به قدر تأمین یکی از آن آمپولها هم نبود و سعدی همچنان با لبخندی که بر چهره داشت پاسداشت هر نگاه محبتآمیزی بود.
نمیخواهم باور کنم که رفتنش بر پایان صبر هنرمندانهاش صحه میگذارد؛ تنها به خودمان هشدار میدهم که حواسمان خوب جمع باشد تئاتر یک پدر دیگر را از دست داد و حالا به رنگ چهره سالها حضور سعدی در صحنه لباس میپوشیم و او را به دیار باقی بدرقه خواهیم کرد با این زمزمه که: سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز، مرده آنست که نامش به نکویی نبرند.
عطیه پژم
انتهای پیام/52/53