گروه مد و لباس هنرآنلاین؛ چند هفته‌ای می‌شود که دیگر خبری از چادر دبیرخانه جشنواره مد و لباس فجر در خیابان حافظ نیست. پس از اختامیه این جشنواره که روز یکشنبه 27 اسفند 91 در تالار وحدت برگزار شد همه چیز درباره‌ مد و لباس از تب و تاب افتاد. دومین جشنواره بین‌المللی مد و لباس فجر با همه حواشی به آرشیو فعالیت‌های معاونت هنری پیوست تا سال بعد که دوباره همه‌ چیز از سر گرفته شود. یادداشت زیر تحلیلی بر روند این جشنواره و پیامدهای آن دارد.

عمر عبارتی با عنوان "مد و لباس" در کشور ما به 10 سال نمی‌رسد. لباس‌هایی که اصولا در اجتماع دیده می‌شد، یا لباس‌های وارداتی غربی بود که به هیچ عنوان کمترین وجه اشتراکی با فرهنگ ما نداشت یا لباس‌های که در تولیدی‌های داخلی دوخته می‌شد و چندان تفاوتی با البسه وارداتی نداشت. این لباس‌ها تا توانستند به بدنه فرهنگی اجتماع آسیب وارد کردند تا اینکه وزارت ارشاد به عنوان ارگانی که ساماندهی مباحث فرهنگی را بر عهده دارد وارد این عرصه شد.

مقوله مد و لباس قبل از اینکه بخواهد از یک اتفاق تشریفاتی حرف بزند یک مقوله فرهنگی است. فرهنگ ما در برگیرنده لباس ما خواهد بود و یک لباس قبل از اینکه بخواهد هر چیز دیگری را به مخاطب القا کند گویای فرهنگ کسی است که آن پوشش را برای خود برگزیده است. بنابراین مناسب‌ترین گزینه برای متولی گری این امر وزارت ارشاد بود.

در این چند سال اخیر اقداماتی هم در این زمینه انجام شد که تشکیل کارگروه ساماندهی مد و لباس، تشکیل بنیاد ملی مد و لباس، برگزاری‌های نمایشگاه‌های دائمی و جشنواره‌هایی با محتوای مد و لباس بخشی از آن‌ها است. جشنواره بین‌المللی مد و لباس فجر یکی از مهم‌ترین این اقدامات است که اسفندماه سال گذشته دومین دوره آن در مصلی تهران برگزار شد.

پس از انتشار فراخوان این جشنواره در خبرگزاری‌ها و جراید طراحان زیادی از سراسر کشور برای ارسال آثار خود به دبیرخانه اقدام کردند و مسئولان برگزارکننده جشنواره با تلاش شبانه‌روزی به بررسی این آثار و داوری آن‌ها پرداختند تا در نهایت 7 هزار و پانصد اثر از 700 طراح به مرحله نهایی کار راه پیدا کرد و دومین جشنواره مد و لباس فجر در مصاحتی باور نکردنی و در چند بخش برگزار شد.

اینکه بخواهیم بگوییم این جشنواره بی هیچ کم و کاستی برگزار شد کمی دور از واقعیت است. اما این به آن معنا نیست که چیزی از ماهیت و کلیت این جشنواره زیر سوال برود. هر اتفاق و حرکت تازه‌ای نیاز به زمان دارد تا نواقص خود را بپوشاند و جشنواره فجر هم از این قاعده مستثنی نیست. این درحالی است که اصلا شاید بشود گفت با توجه به اینکه این جشنواره، جشنواره دوم بود خروجی آن چیزی فراتر از انتظار بود.

در یکی از گفت‌و‌گوهایی که با یکی از هنرمندان حوزه طراحی صحنه و لباس سینما انجام شد به این نتیجه رسیدیم که هنرمندان این عرصه معتقد هستند نباید اجازه دهیم جشنواره در مصلی جا بماند. این به آن معنا است که هدف از برگزاری یک جشنواره فرهنگسازی است و برگزاری آن به تنهایی نمی‌تواند بار این مسئولیت را به دوش بکشد. زمانی که دست به اقدامی اینچنینی می‌زنیم باید همه جانبه به موضوع نگاه کنیم و با همه‌ جنبه‌های ماجرا درگیر شویم. طراحان، تولیدکنندگان، فروشندگان، طراحان صحنه و لباس سینما و تئاتر، مدیران بنیاد ملی مد و لباس و کارگروه ساماندهی مد و لباس و مخاطبان عام در اجتماع، همه و همه حلقه‌های این زنجیره هستند که باید دست در دست هم جشنواره سال آینده را بیش از پیش پربارتر کنند تا بشود به آینده کشورمان در این عرصه امیدوار بود.

مائده ملاآقایی

انتهای پیام/31