محمد حسین ناصربخت در گفتگو با هنرآنلاین بیان کرد: در ایام شهادت حضرت فاطمه (س) مجالس روضه خوانی و نقل برگزار میشود و در کنار این مراسم تعزیه نیز اجرا میشد.
مدرس و پژوهشگر نمایشهای آیینی و سنتی بیان کرد: تعزیه تنها آیین نمایشی در این ایام است و نسخ تعزیه ویژه شهادت حضرت زهرا نیز موجود است.
وی عنوان کرد: همچنین در این ایام برخی افراد نذر کرده و تعزیههای دیگری را که مورد توجه مردم است اجرا میکنند.
به گزارش هنرآنلاین، "تعزیه" در راستای اعتلای شیوه های نمایشی، آیینها و خرده آیین های مراسم سوگ ایرانی، تاریخی به قدمت تمدن اسلامی در ایران دارد و به عقیده بسیاری از کارشناسان، این شیوه نمایشی در حقیقت شکل تکامل یافته مراسم سوگواری شهدای دشت کربلا و سید و سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین(ع) است که از زمان وقوع این رخداد در سال 61 هجری قمری توسط مردم و شیفتگان واقعی خاندان عصمت و طهارت(علیهم السلام) و جهت زنده نگه داشتن پیام های این نهضت آغاز شد و در سیر تطور خود طی تاریخ به آن شکلی از اجرا رسید که اکنون از آن به نام تعزیه یاد می شود.
هنر تعزیه، در طول زمان تغییراتی را به خود دیدهاست اما هنوز هم جزو اصیلترین و پرسابقهترین هنرهای ایرانی و اسلامی مردمان ایران است.
اما آنچه امروزه به عنوان آیین "تعزیه" در کشور شناخته می شود، در حقیقت شکلی نمایشی است که در دوره ناصرالدین شاه (1313 : 1264 هجری قمری) به اوج شکوفایی و تکامل رسید. روی کار آمدن رضاشاه، به سبب کینه وی از رشد نگاه اسلامی در جامعه، انواع محدودیت ها در اجرای برنامه های مذهبی به ویژه برپایی تعزیه های حسینی در جامعه اعمال شد و این امر موجب شد تا این هنر آیینی و ریشه دار، کم کم به سمت افول حرکت کند اما پس از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی، بار دیگر این هنر رونقی مجدد یافت و راه خود را از درون خانه ها به میادین و کوچه های شهر باز کرد و اکنون با حمایت های دولتی و تلاش بازماندگان عصر طلایی این هنر، قدم های جدیدی را به سوی احیا و اعتلای خود برداشته است.
انتهای پیام/54/53