حمزه فرهادی در گفت وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: "گاگریوه برای مرکاوا" نخستین نمایشگاه دیجتال آرت من است که دراین نمایشگاه 20 عکس سوپراکسپوز که ویرایش دیجتال شده اند، به نمایش درآمده اند.
به گفته فرهادی در واقع "گاگریوه برای مرکاوا" نوعی نمایشگاه چیدمانی است که در فضای فتوشاپ اجزای مختلفی از عکس هایی که پیشتر گرفته شده اند در کنار هم قرار گرفته اند و عکس جدیدی را ساخته اند.
وی افزود: این نمایشگاه یادآور جنگ و فضای خوزستان در سال های جنگ است که همچنان اثرات آن نیز باقی مانده است. این نمایشگاه چهارمین نمایشگاه انفرادی حمزه فرهادی است و او در نمایشگاه های پیشین اش نقاشی هایش را به نمایش گذاشته است.
فرهادی افزود: برپایی نمایشگاه نقاشی هایم برایم فرصتی نگذاشت تا دیجتال آرت هایم را به نمایش بگذارم. این نخستین نمایشگاه من در این رشته هنری است و نمایشگاه آتی ام نیز قصد دارم دیجتال آرت به نمایش بگذارم.
فرهادی این مجموعه را در یک سال اخیر کار کرده است و این نمایشگاه در واقع بازسازی و نمایشی از خاطرات دوران کودکی حمزه فرهادی و نسلی است که جنگ را تجربه کرده اند و جنگ همچنان با آنها است.
به گفته فرهادی با این که این مجموعه براساس خاطرات او خلق شده اند اما بخش عمذه این عکس ها داستان پردازی شده اند و هیچ از یک عکس های این مجموعه واقعی نیستند.
"گاگریوه" در گویش مردمان جنوب فلات ایران به معنای شیون و زاری است و"مرکاوا" نوعی تانک است و "گاگریوه برای مرکاوا" سوگواری برای نوعی تانک است. فریده مستوفی در مقدمه ای که برای این نمایشگاه نوشته عنوان کرده است " چرا باید برای تانک که یک ابزار نظامی آن هم از نوع کشنده اش است باید گریست؟
طلای سیاه عنصر جدایی ناپذیراز تاریخ معاصر جنوب است در دنیای آن روز نفت مترادف قدرت بود و در دنیای امروز نماد جنگ و جنگ، هم به معنای بی ثباتی. و به راستی چه خوب می سوزد و می سوزاند. روشن می کند و خاموش می کند. جنگ می افزاید و صلح جاری می کند و چه نفس ها زنده می کند و می میراند.
جنگ را شاید بشود منصفانه ترین تقابل بشری دانست که جاری می شود و با همه یکسان برخورد می کند. گلوله ای که شلیک می شود نفر نخل را با نفر انسان تشخیص نمی دهد. انتخاب می کند که در کنارش باشی و به تاریخ متصل شوی، یا تو دوربمانی و موج اش از کنار تو بگذرد. یا دور بمانی و موجش که از تو گذشت، نجوایی همیشگی از آن سکوت مرگبار پس از زوزه سال ها با تو بماند. یا نخل آن سوتر که همه سال به امید خورشید پزان شهریور گذراند. دریغ از ثمری.
می ماند که تو در کدام پیکان باشی؛ آن که خمپاره بر سقفش فرود آمد یا آن که از عقب می راند و امروز چیز دیگری می میراندش تا سال های سال. هر دو پیکان به یک مقصد می راندند؛ ذره ای برای آرامش.
گاگریوه برای مرکاوا مرثیه ای است بصری. گوش کن صدای ناله نخل ها را می توان شنید از میان نخل های سوخته."
حمزه فرهادی متولد 1361 و دانش آموخته نقاشی از دانشگاه هنر و معماری است او تاکنون چهار نمایشگاه انفرادی برپا کرده است و در نمایشگاه گروهی متعددی نیز شرکت کرده است . او همچنین به عنوان نمایشگاه گردان نمایشگاه بسیاری برپا کرده است.
انتهای پیام/32/31