به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، سید ابوالفضل هاشمی گفت: انجمن سیستان و بلوچستان از قدیم جشنواره ای بوده است یعنی فعالیت اعضای انجمن به جشنواره ها محدود می شود و فصلی کار می کنند. متاسفانه این مسئله در میان فعالین این حوزه جا افتاده است.

وی افزود: در طی دو سال مسئولیتم تلاش بسیاری انجام دادم تا این نگاه را تغییر دهم اما موفقیتی بدست نیاوردم؛ گویا افراد عادت کرده اند ند که کار تمام شد بروند. در طی این مدت دوره های آموزشی برگزار کردیم، جلسات نقد برپا کردیم و حتی برنامه ای به نام "پنج در پنج" گذاشتیم که هر پنجشنبه ساعت پنج بعدظهر، برای کارگردانی و خوانش نمایشنامه برگزار می شد ولی هیچ پاسخی دریافت نکردیم. تا علاقمندان و فعالین تئاتر خودشان نخواهند هیچ مسئله ای حل نمی شود.

هاشمی در رابطه با آسیب شناسی مسائل تئاتر استان بیان کرد: علاقمندان زیادی در سطح استان وجود دارد ولی مسائل زیادی وجود دارد که باعث این امر شده است اول آنکه افراد بیشتر به سمت حوزه هنری می روند. حوزه هنری عملکرد و امکانات بسیار خوبی دارد و این طبیعی است که افراد به آن سمت می روند. مسئولینی که در تئاتر استان کار می کنند خودشان فعالین این حوزه بوده اند هستند که امروزه در ارشاد عملکرد خوبی ندارند و نمی توانند از سدهای مقابلشان عبور کنند.

مسئله بعدی اینست که افراد با همان آموزش ها و تکنیک های گذشته که در سالهای قبل دیده اند به جلو می روند و کار تازه و جدیدی انجام نمی دهند، متاسفانه مسائل اقتصادی و معیشتی سبب می شود به سمت صدا و سیما بروند و کمتر به سمت نمایش می آیند. اکنون حتی پیشکسوتان ما هم به سمت سریال سازی با کیفیت پایین رفتند.

رئیس انجمن هنرهای نمایشی سیستان و بلوچستان در رابطه با سالن های تئاتری استان اظهار کرد: ما در زاهدان چند سالن داریم ؛ پلاتو حوزه هنری که پاسخگوی کارهای تمرینی و حتی اجرایی است. یک سالن بزرگ استاندارد در مرکز شهر داریم. همچنین یه سالن داریم که متاسفانه ارشاد آن را به یک شرکت خاص داده است و تبدیل به سالن سینما شده است. البته دو سالن دیگرهم هست که به ادارات تعلق دارد و به دلیل قیمت های گزافی که می گیرند استفاده ای از آنها نمی شود.

وی ادامه داد: اجراهای عمومی داریم ولی در سطح بسیار پائینی است. سال گذشته چهار اجرای عمومی در زاهدان داشتیم. البته نکته دیگری نیز که باید به آن توجه کرد نبود مخاطب است در اجراهای عمومی با هزینه بیلیط 300 تومانی هم کسی نیامده است، حتی اجرای رایگان گذاشتیم اما تعداد محدودی آمدند. این باعث می شود هیچ هزینه ای از تئاتر در نیاید.

هاشمی گفت: موقعیت جغرافیایی استان دوری آن از پایتخت باعث عدم ارتباط با سیستان شده ات. زمانی برای دیدن تئاتر به تهران می آمدیم و مسافت و هزینه بسیاری را برای این مسئله پرداخت می کردیم. منطقه ای به نام "شوره گرد" داریم که برای گذشتن از آن باید گرمای 50 درجه را تحمل کنید.

وی بیان کرد: در سیستان تنها دو سه نفر تحصیل کرده تتاتر داریم که آنها هم جذب کارهای اجرایی در ارشاد و صدا و سیما شده اند ؛ انتقال اطلاعات و آگاهی رسانی صورت نمی گیرد.

بازیگران و هنرمندان سیستان در تهران و شهرهای دیگر کار می کنند؛ محمدرضا هدایتی، امین میری، منصور فارسی، سید جوان موسویان، رویا مختاری و.. شرایط زندگی و اقتصادی باعث شد که به شهرهای دیگر مهاجرت کنند.

وی در رابطه با طرح استقرار و اجرای آن در سطح استان گفت: گروه هایی ثبت نام کردند، حتی آقای خوب پور آمدند و جلسه ای گذاشتند. اما این طرح به نظر من دارای اشکالاتی است که آنها را با ایشان نیز در میان گذاشتم. طرحی که در یک جای دیگر گردآوری و تدوین شده است و امکانات و شرایط خاص خود را می طلبد در استانی مانند سیستان و بلوچستان با موقعیت و شرایط خاص خود قابل اجرا نیست.

هاشمی بیان کرد: من هم همان حرف آقای جعفری را می زنم که گفت " تئاتر شهر را جمع کنید پاساژ درست کنید" واقعا این اتفاق در سیستان افتاده و تئاتر تعطیل شده است. به صرف اینکه یک کاری برگزار می شود و عده ای در یک جشنواره می آیند و نگاه می کنند نباید دل خوش باشیم. هزینه هایی باید به تئاتر پرداخت شود. سال گذشته برای برگزاری تئاتر استانی هزینه63 میلیون تومانی اعلام کردیم و تنها دوازده میلیون دریافت کردیم. به این تفاوت توجه کنید؟! چقدر ما باید از همه چیز بزنیم و با چه کیفیتی آن را برگزار کنیم؟ خوب این مسئله ها خود باعث از بین رفتن انگیزه ها می شود.

ما بچه هایی را داریم در "میرجاوه" که با بلوک های سیمانی و برگهای نخل یک پلاتو تئاتر درست کرده اند و در گرمای 50 درجه تمرین می کنند.

کم لطفی از سمت مرکز باعث شده است دیوار بی اعتمادی ایجاد شود. به قول های که داده می شود عمل نمی کنند. یک زمانی میان سالهای 69 تا 76 قطب تئاتر بودیم ولی امروز این مسئله از بین رفته است و این به خاطر عدم مدیریت استان سیستان نیست. به دلیل عدم همکاری ها و توجه کافی به این حوزه نمایش است و هیچ توجهی به تئاتر سیستان نمی شود.

انتهای پیام/