بهزاد شیشه گران در گفت وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت:من اگر بخواهم خلاقانه سخن بگویم یکی از طلاییترین و مهمترین دوره آموزش من دورانی است که در هنرستان هنرهای زیبا بودم با این که دوره ما سخت بود اما دورهای توام با تجربه بود و تحصیلام در هنرستان یکی از دوران جذاب زندگیام بود.
وی افزود:من متولد سال 1331 هستم و همزمان با تولدم هنرستان هنرهای زیبا راه اندازی شده است و من سال 1350 وارد هنرستان و در سال 1353 از آن فارغ اتحصیل شدهام و خوشحالم که امسال 60 سالگیام را با 60 سالگی هنرستان جشن می گیرم.البته باید به این نکته هم اشاره کنم که هر چند من از دوران هنرستان با شور و هیجان یاد میکنم اما دوران تحصیل در دانشکده هنرهای تزیینی نقطه مقابل آن است و از آن خاطرهای ندارم.
به گفته شیشه گران؛ هنرمند خوب و برجسته را در هر شاخهای از فعالیتهای هنری استاد خوب میسازد . اگر به این معتقد باشیم که ریشه اصلی همه چیز در آموزش صحیح و منطبق با اصول است و اگر در گذشته ما توانستهایم چیزی بیاموزیم سرچشمه این ماجرا در فعال بودن استادان هنرستان بوده که عاشق کارشان بودهاند و همه توان و انگیزه آنها وقف این تعامل با هنرجو و انتقال آموختهها و مهارتها میشد. همین ما را به وجد میآورد و شوق به کار را مضاعف میکرد.
وی افزود:مثلا کسی که مجسمههای میادین را در آن زمان میساخت در هنرستان تدریس میکرد در جالی که این کار امروز کسر شان است وقتی آدمی با آن ویژگی معلم ما بود چگونه ممکن بود حضورش برای انگیزه به وجود نیاورد و به یاد گرفتن و کار کردن ما را وا ندارد.
این نقاش افزود:آن روزها مینیاتور و نگارگری ابتدا استاد فرشچیان و سپس استاد مهرگان تدریس میکردند و آقای شهلا پور تاریخ هنر، خانم هاشمی گرافیک و آقای قهاری مجسمهسازی درس میدادند . یادم میآید استادان آن زمان با نهایت عشق و ایمان به کارشان سر کلاس حاضر میشدند .
شیشه گران ادامه داد: قهاری یکی از شاخص رین مجسمهسازان دوران ما بود که بسیار از او آموختهام و شاگردان بسیاری نیز تربیت کردهاند همچنین ابراهیم جعفری که به ما طراحی درس میداد یکی از بهترین استادان ما بود که ضمن این که در کلاس هیچ کم نمیگذاشت کلاسهایش با شور و حرارت خاصی برپا میشود.
وی افزود:درهنرستان درسی داشتیم به نام مستند ملی و استادش بهرام عالیوندی بود و نقاشی و طراحی دقیقا طبق موضوع کار میشد و تناسبات و جنسیت باید به طور کامل به اجرا در میآمد. ما را برای گذراندن این واحد به موزهها میبردند و ما در موزهها مینشستیم و اشیا موزهها را با تمام اجزا و عین خودشان با آبرنگ نقاشی میکردیم و باید کارهامان را همان روز تحویل میدادیم و همین کلاس به ما کمک بزرگی کرد تا به خوبی بتوانیم جنسیت اشیا رنگ و کمپوزیسون آنها را در بیاوریم.
وی درباره آشناییاش با هنرستان هنرهای زیبا گفت: من خیلی دوست داشتم که به هنرستان موسیقی بروم و ویلون را به صورت جدی دنبال کنم پس از اتمام کلاس هفتم رفتم هنرستان موسیقی و آنها به من گفتند که دیر آمدی و باید زودتر اقدام میکردی هر چه تلاش کردم من را ثبت نام نکردند و گفتند از سن شما دیگر گذشته است.
شیشه گران افزود: پس از ناکامی ثبت نام در هنرستان موسیقی یکی از دبیرانم به نام آقای کشاورزی خیلی به من کمک و راهنمایی کردند تا به هنرستان هنرهای زیبا بروم همان زمان اقدام کردم و آنها گفتند که باید این کلاس را تمام کنی و بعد کنکور بدهی و من پس از قبولی در کنکور وردی هنرستان از کلاس نهم در هنرستان هنرهای زیبا تحصیلم را شروع کردم. در سالی که من کنکور هنرستان دادم 200 نفر شرکت کرده بودند که تنها 15 نفر این کنکور قبولی داشت و من بسیار خوشحالم که یکی از 15 نفر بودم.
وی با بیان این مطلب که برادر بزرگترش کورش سالهای پیش از او از هنرستان هنرهای زیبا فارغ التحصیل شده بود گفت: با این که برادرم هنرستانی بود و پیش از من نقاشی خوانده بود؛ اما او به شدت مانع من میشد که در هنرستان ثبت نام کنم و به من میگفت تحصیل در هنرستان هنرهای زیبا آن قدر دشوار است که استخوانهایت خورد میشود، اما با این همه او هم نتوانست من را از تصمیمم منصرف کند.
بهزاد شیشه گران درباره این موضوع که چرا هیچ گاه به جمع استادان هنرستان هنرهای زیبا نپیوسته است گفت:چندین بار در دوره های مختلف به من پیشنهاد تدریس در هنرستان هنرهای زیبا را دادند اما من به دلیل مشغله های کاری خودم نتوانستم در هنرستان هنرهای زیبا تدریس کنم، اما با این همه هنرستان هنرهای زیبا را خانه خودم میدانم.
این نقاش با اشاره به افت شیوه آموزش در هنرستان هنرهای زیبا گفت: متاسفانه هنرستان هنرهای زیبا نسبت به دوره هایی که ما درس می خواندیم با افت فاحشی روبرو شده است و در دوره های کنونی دیگری خبری از استادان به نام نیست و سیاست گذاری های آموزشی جدید نتوانسته است که استادان خوب را جذب هنرستان هنرهای زیبا کند.
به گفته این نقاش؛ در دوره ما جمعیت تهران کم بود و به تبع آن ترافیک کم بود و همه می توانستند به سرعت به مکانی که می خواستند برسند اما امروزه تهران آن قدر بزرگ شده است که یک استاد برای این که در هنرستان تدریس کند باید حداقل چهار ساعت وقت بگذارد اما در ازای وقت و انرژی که می گذارد دریافتی او بسیار ناچیز خواهد بود و همین موضوع موجب می شود که استادان بزرگ تمایلی برای تدریس در هنرستان هنرهای زیبا را نداشته باشند.
وی درباره آثاری که در این نمایشگاه به نمایش گذاشته است گفت: دراین نمایشگاه دو اثر به نمایش گذاشتم که تاریخ یکی از آثارم به سال 1353 باز می گردد و این اثر پروژه پایانی هنرستان من است و اثر دیگر یکی از آخرین آثارم است که در سال 1391 آن را خلق کرده ام.
هم اکنون نمایشگاه آثار استادان وفارغ التحصیلان هنرستان هنرهای زیبا در موزه هنرهای معاصر تهران برای بازدید عموم برقرار است.
انتهای پیام/32/31