به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، واژه «سور» به معنی جشن و میهمانی و «نای» همان واژه «نی» است و سورنای به معنای ساز بادی جشن و میهمانی استفاده شده است. بوق و کرنای نیز در اصل هنگام آغاز نبرد یا حادثه ای نواخته می شده که به مرور زمان در کنار سازهای بادی دیگر در آغاز بهار و نوروز به کار گرفته شده است.

ساز سورنا جایگاه ویژه‌ای در میراث موسیقایی دیار کریمان دارد و به‌طور کلی قص‍ّه‌گوی حماسه و خون و جنون و سور و سوگ است. کشف سورنای هفت‌هزار ساله در منطقة بشاگرد و همچنین کشف سورنایی متعلق به دوران هخامنشی که هم‌اکنون در باغ موزة هرندی کرمان نگه‌داری می‌شود، نشان از پیشینة بسیار کهن این ساز در کرمان دارد.

به سورنا در اصطلاح محلی، ساز و به خنیاگر آن سازی گفته می‌شود. به گروه‌های نوازنده شادیانه نیز ساز و دهلی، لوطی، مطرب و سوری گفته می‌شود. به‌طور کلی چهار نمونة متفاوت از ساز سورنا در استان کرمان رایج است، که سه نمونة آن با سایر سورناهای کشور متفاوت است.

هنوز هم در بسیاری از کوچه های قدیمی شهرهای مختلف ایران طنین دلپذیر و شادمانه سازهای بادی و کوبه ای را می شنویم که با آهنگ و ریتم خاصی نواخته می شوند و فرا رسیدن نوروز و بهار را شادمانه خبر می دهند؛ و چه زیباست اگر نواختن این سازها در این گونه مراسم شادی بخش مورد توجه بیشتر قرار گیرد و این رسم دلپذیر بازسازی و احیا گردد.

انتهای پیام/