سرویس استان‌ها هنرآنلاین؛ نگاهی به برگزیدگان اصلی‌ترین جشنواره‌های هنری کشور در سال 91 از جمله موسیقی، تجسمی و تئاتر فجر کافی است تا سهم عمده هنرمندان شهرستان ها چه از نظر کمی و چه کیفی را در این میان بتوان مورد محاسبه و ارزیابی قرار داد.

کسب بسیاری از رتبه های اصلی در جشنواره های یادشده توسط هنرمندان مستقر در استان ها را بدون شک باید از اولین نشانه های ارتقای کیفی هنر در عرصه های گوناگون و ایجاد رقابتی جدی در میان هنرمندان این بار در سطحی ملی به حساب آورد.

این میزان ازموفقیت هنرمندان شهرستان در عمده ترین رویدادهای هنری کشور به آسانی قابل چشم پوشی نیست و این امر به ویژه از آن جهت قابل تامل به نظر می‌رسد که این توفیق ها در ابعاد و شاخه های مختلف هنری به دست آمده و تنها محدود به یک یا دو رشته نیست. پرسش اساسی اینجا است که آیا زمان آن فرانرسیده که تمام این ها به عنوان معیاری بر ارتقاء سطح کیفی هنر استان‌ها قلمداد شود؟

این مسئله ای است که ضرورتا باید مورد کنکاش و دقت قرار بگیرد و اگر حتی بخشی از این موفقیت محصول سیاست های تمرکز زدایانه معاونت هنری ارشاد در یکی دوسال گذشته باشد، آنگاه باید آن را دستاوردی پرارزش برای این مجموعه به حساب آورد.

تاثیرهای چنین اقداماتی در رشد و اعتلای آگاهی های هنری علاقمندان و حتی مخاطبان عام جشنواره ها، جای تردید ندارد. همچنین تعامل و بده بستان های فرهنگی هنری برقرار شده میان هنرمندان شرکت کننده در بخش های مختلف و متنوع جشنواره هایی که به خارج از مرکز گسترش می یابند، از مواردی است که جایگاه مهمی را در ایجاد پیوندهای حرفه ای تر و کارآمد تر جامعه هنری کشور به دنبال خواهد داشت.

این تصمیم گیری در شرایطی اتخاذ شده است که پیش از این اکثر فعالیت های فرهنگی و هنری مهم کشور در مرکز و حاشیه آن تمرکز داشته و دیگر استان ها و شهرستان ها از این فعالیت های هنری بی بهره بوده اند. هر چند در این سالها برنامه هایی به صورت ادواری در نقاط مختلف کشور برگزار شده، ولی این برنامه ها جوابگوی نیاز جوانان مستعد شهرستانی نیست و همین خود سبب ساز بسیاری از مشکلات فرهنگی و هنری در شهرستان ها و مهاجرت بسیاری از این هنرمندان جوان به پایتخت بوده است.

شاید پر بیراه نباشد که ادعا کنیم در برهه کنونی فرهنگ سازی در هنر و همگانی کردن آن از خلق آثار هنری بسیار مهم تر است. به همین دلیل هزینه کردن در جهت همگانی شدن هنر را باید نوعی سرمایه گذاری برای آینده هنری کشور محسوب کرد. از اینرو انتظار این است که شاهد انتقال هرچه بیشتر فعالیت های فرهنگی و هنری و ایجاد دبیرخانه های مرکزی کشوری به مرکزیت استانها باشیم.

هر چند بحث تمرکز زدایی هنر از پایتخت و انتقال آن به استان های کشور تابع ایجاد شرایط و امکانات خاص است، اما وجود علاقمندان فراوان و استعدادهای بسیار در شهرستان ها که با انگیزه و پشتکار مضاعفی مبادرت به انجام کارهای بزرگ در عرصه هنر آن هم بصورت داوطلبانه و عاشقانه و کمترین امکانات موجود می پردازند، به قطع یقین بهانه ای مناسب برای این نقل و انتقال خواهد بود.