سرویس موسیقی هنرآنلاین؛ قطعا اتفاق کمی نیست که گروه های موسیقی مثل پیتر سلیمانی پور که سال هاست در عرصه موسیقی فعال است و از او تنها یک آلبوم منتشر شده بر صحنه بروند و اجرا داشته باشند.هفته موسیقی تلفیقی اگر چه با اطلاع رسانی نه چندان خوبش در روزهای آخر اسفند آغاز شد اما همان تبلیغ شفاهی علاقهمندان به موسیقی تلفیقی، گویا کار خودش را کرده بود و اجراها با سالن های پر مواجه می شد و همین گویای این است که موسیقی فیوژن یا تلفیقی مخاطبان جدی دارد و از سویی بیانگر اینکه چقدر جای این گونه موسیقی در جهان موسیقایی کشور ما خالی است.
به راستی جهان موسیقی ما اگر چه با حضور موسیقی سنتی ایرانی و کلاسیک و پاپ حوزه موسیقایی نسبتا خوبی دارد اما توسعه نیافته و محدود است و نیازبه صداهای تازه دارد.
این گروه های موسیقی تلفیقی که اغلب در محافل دوستانه شکل گرفته و رفته رفته با پشتکار و استمرار در فعالیت های گروهی، به سالن ها و صحنه های حرفه ای راه یافتند؛ آن هم در شرایطی که طیف وسیعی از مخاطبان خود را قبل از حضور بر صحنه رسمی اجرا، یافته بودند.
"هفته موسیقی تلفیقی تهران "، قصد داشته فرصتی برای شناخت، مقایسه و ارزیابی این گروهها نخست برای خودشان و سپس برای مخاطبان آنان فراهم کند و بنا به گفته برگزارکنندگانش برگزاری سالانه و توسعه این هفته از اهداف درازمدت آن است. گروههای شرکت کننده در «هفته موسیقی تلفیقی تهران» گروه هایی مثل پیتر سلیمانی ، دارا دارایی،پویا نیک پور، آنسامبل کامنت ،آنسامبل نامیا،آنسامبل پالت ،آنسامبل مانوها و کنسرت کماکان بودند که با اجراهای خوب و استقبال مردم برخی در یک سانس و برخی در دو سانس برگزار شدند.
بنا بر آنچه در ویکی پدیا در تعریف موسیقی تلفیقی آمده، موسیقی تلفیقی گونهای از موسیقی است که حاصل تلفیق دو یا چند فرهنگ موسیقایی میباشد که همواره تلاش در به هم رساندن موسیفی در دهکده جهانی موسیقی را دارا میباشد به عنوان مثال میتوان به تلفیق موسیقی اصیل ایرانی و موسیقی کلاسیک که در اینجا بعنوان نمونه میتوان به البوم (مولانا و باخ) اثر داود آزاد یا تلفیق موسیقی اصیل آذربایجان با موسیقی جز که توسط عزیز مصطفی زاده در آذربایجان صورت میگیرد، اشاره کرد. کسانی مثل کیهان کلهر، حسین علیزاده، فرهاد فخرالدینی، مسعود شعاری و خیلی از موسیقیدانان سنتی ایرانی در اجراهای تلفیقی پیش قدم بوده اند و آثار زیبایی را به جا گذارده اند.
در ایران دو نوع تلفیق بیشتر از بقیه رایج است. یک نوع تلفیق این است که موسیقی ایرانی را با سازهای غیر ایرانی اجرا کنند که نمونه بزرگش ارکستر موسیقی ملی است که با یک ارکستر تلفیقی از سازهای ایرانی و غربی ملودیهای ایرانی را اجرا میکنند یا حتی برعکسش، مانند قطعه زنبور عسل کورساکف که کیوان ساکت آن را با تار اجرا کرده است.
یک نوع تلفیق هم این است که از نظر آهنگسازی و ملودیک دو یا چند موسیقی را با هم تلفیق کنید.اما پای تلفیقهای پاپ- سنتی در موسیقی ما از همان زمانی باز شد که پای موسیقی پاپ در ایران باز شد. پاپ- سنتی، دیگر یک تلفیق تازه و نو نیست. سالهاست که خوانندههای بزرگی مثل اصفهانی و خواجه امیری در این زمینه کار کرده و کارهای زیادی را بیرون داده اند.
دیگر این نوع تلفیق تبدیل به یک ژانر پرطرفدار شده که خیلی از خوانندههای جوان به دنبال آن میروند. بیشتر آلبومهای محمد اصفهانی و احسان خواجه امیری در این دسته قرار میگیرند. تعداد زیادی از آلبومهای علیرضا افتخاری هم چنین تلفیقی بین سنتی و پاپ دارند.
کارهای گروه دارکوب و آلبوم جدیدشان را هم که با صدای مهران مدیری و حامد بهداد منتشر شده در این دسته میشود قرار داد.