سرویس تئاتر هنرآنلاین، بوسه بر دستان استاد بهزاد فراهانی که وقتی دلسوزانه به حضور ستاره‌های سینمایی بر صحنه تئاتر اعتراض کرد مورد انتقادها و هجمه‌های فراوان قرار گرفت.

مبانی بازیگری: بدن، بیان، حس سالیان سال در پلاتوهای تاریک با در و دیوارهای سیاه، بازیگران واقعی تئاتر می‌آموزند که الفبای بازیگری "بدن ، بیان و حس" است و این جمله تا آخرین روزهای فعالیت یک بازیگر کهنه کار همیشه آویزه گوش‌ است در حالی که بدون اغراق یک بازیگر واقعی 8ساعت از روز را صرف تمرینات بدن و بیان می‌کند.

هرچند نگارنده منکر این واقعیت نیست که حضور ستاره‌های سینما بر صحنه تئاتر موجب رونق بخشیدن به گیشه و کشاندن مردم عادی به سالن‌ها می‌شود اما اینگونه رونق گیشه تنها مقطعی و گذراست و در نهایت به بدنه تئاتر و فرهنگ جامعه ضربه مهلک وارد می کند چرا که ضعف بازی این بازیگران ضمن اینکه تماشاگران را از تئاتر دلزده می‌کند باعث میشود که این تماشاگران تصور کنند که تئاتر یعنی این..!!

این روزها شاهد حضور ستاره‌های سینمایی بر صحنه تئاتر هستیم ستاره‌هایی که حتی ابتدایی‌ترین مبانی بازیگری را نمی‌دانند. لعیا زنگه بازیگری که با سریال تلویزیونی "در پناه تو" در دهه هفتاد مورد توجه مردم قرار گرفت و با این مجموعه معرفی شد در جشنواره سی و یکم فجر با نمایش " شب به خیر کوچولو" بروی صحنه رفت و هم اکنون این نمایش در نوبت اجراهای عمومی سال آینده قراردارد.حالا پس از سال‌ها که از پخش این سریال می‌گذرد گویا زنگنه در همان فضای مجموعه "در پناه تو" باقی مانده و با آن نقش خداحافظی نکرده است رفتارها ی اغراق آمیز و از مد افتاده، لرزاندن دست ها برای نشان دادن اینکه من عصبی هستم !! بیان بسیار ضعیف و صدای جیغ و کوتاه حرکات اغراق شده بدن و دست‌ها و تنها چهره‌ای زیبا...

و اما مهناز افشار هم که اخیرا در نمایشی به کارگردانی صابر ابر بروی صحنه رفته است گرچه بازیگر محبوبی بر پرده بزرگ سینماست اما بر صحنه کوچک تئاتر نتوانست عرض اندام کند. بازی سطحی، بدون کوچکترین فراز و نشیبی و به قول تئاتری‌ها مونوتن. بیان و صدایی کوتاه که وقتی به تماشاگران پشت می‌کند باید گوش تیز کنی که به سختی بشنوی و ناتوانایی در ایفای شخصیتی که به او سپرده شده که این خود نشان عدم تحلیل نقش و نمایشنامه و در نهایت ضعف در انتقال مفهومی که کارگردان به دنبال آن بوده به تماشاگران است. هرچند که در این میان تنها این بازیگران مقصر نیستند و گویا نمی‌دانند که دعوت آنها از سوی کارگردان تنها و تنها به این دلیل است که کارگردان می‌خواهد خودی نشان بدهد و ضعف‌های بزرگ کارگردانی خود را پشت این ستاره‌های کوچک پنهان کند .

و القصه این روزها که جای استاد بزرگ تئاتر علی رفیعی بر صحنه سترگ تالار وحدت خالی است کارگردانی که با " شکار روباه" ثابت کرد که صحنه بزرگ وحدت در مشت‌های کوچکش جا می‌شوند اثری به کارگردانی امین حیایی بروی صحنه تالار وحدت است که طبق گفته برشور "موسیقی، نمایش و هنرهای بصری" نامیده می شود! از این اثر به اصطلاح " موسیقی، نمایش و هنرهای بصری" چیزی نمی گوئیم و لب فرو می‌بندیم و قضاوت را به تماشاگران می سپاریم..

دست مزدهای کلان بازیگران سینما در تئاتر و اشغال صحنه بوسیله آنها امنیت شغلی بازیگران و دست اندرکارن اصلی تئاتر را به خطر می اندازد در حالی که بسیاری از بازیگران و کارگردانها این روزها خانه نشین شده‌اند حتی بعضی بازیگران سینما به خود اجازه کارگردانی می‌دهند ..و موضوع به همین جا ختم نمیشود..

دستکم گرفتن شعور تماشاگران و طعمه قراردادن بازیگران سینما برای جذب مخاطب نه نتها به تعریف نادرستی از تئاتر در بین قشرهای عادی جامعه می‌انجامد بلکه به نوعی توهین به تماشاگران است تماشاگرانی که تئاتر بدون حضور آنها هیچ معنایی ندارد. همچنانکه یرژی گرتوفسکی استاد مسلم تئاتر می گوید:

"برای این که نمایشی به وجود آید دست کم یک تماشاگر لازم است .پس می توان چنین تعریفی از تئاتر به دست داد : آنچه بین تماشاگر و بازیگر می‌گذرد . بقیه چیز ها اضافی است ، شاید لازم باشد ، اما به هر حال اضافی است پس اتفاقی نیست که تئاتر آزمایشگاهی ما در چند سال اخیر از تئاتری سرشار از منابع - که همیشه از هنرهای تجسمی ، نور و موسیقی استفاده می کرد - به تئاتری ریاضت کش بدل شده است . تئاتری که تنها با تماشاگر و بازیگر سرپاست. بازیگران تمام عناصر دیداری را - منظورم عناصر تجسمی است - با بدنشان می‌سازند و جلوه‌های آوایی و موسیقایی را با صدایشان ایجاد می‌کنند . این حرف به این معنا نیست که ما از بالا به ادبیات نگاه می‌کنیم بلکه به این معناست که ما جوهر تئاتر را در ادبیات جستجو نمی‌کنیم ، حتی اگر آثار بزرگ ادبی بتوانند بی هیچ تردیدی در پیدایش این تئاتر موثر باشند . از زمانی که تئاتر ما به ترکیبی از تماشاگر و بازیگر بدل شده است ، توقع ما از هر دو طرف بالا رفته است . حتی اگر نتوانستیم تماشاگر را تربیت کنیم ، سرانجام - نه به شکلی نظام مند می‌توانیم بازیگر را تربیت کنیم .."

سارا سالک