سرویس تئاتر هنرآنلاین؛ در اولین نگاه به پوستر نمایش "ملی" چشم به نام بانو "هنگامه مفید" گره می خورد و ذهن خاطره باز سراغ شهر قصه و ترب و .... چندین نمایشی می رود که این خانواده هنرمند به پیکره ی نمایشی سرزمینمان اضافه کرده اند تا راست قامت تر بایستد و از طرفی نام کارگردان "افسانه زمانی" و نگاهش به تئاتر عروسکی و تلاشش برای گسترش فرهنگ این گونه نمایشی و به ویژه قابلیت هایش که تنها برای کودکان نیست ، بی شک قدم برای دیدن این اجرا بر می دارم - یاد حرف استاد تحلیل نمایش می افتم" هر اجرایی را بدون پیش زمینه و مستقل باید رفت دید" و تصمیم می گیرم شاگرد خوبی باشم - سر به زیر از پله های تالار قشقایی پایین می روم - سازه ای در کنارتئاتر شهر در حال ساخت است که لرزه به اندام زیبای این بنای دایره ای انداخته، هرچند مترو و زیر گذر هم در سوی دیگر هستند تا تعادل از بین بردن این زیبایی به هم نخورد- خوش آمد گویی با لبخند آقا مسلم راهنمای سالن را لبخند و شکلات تعارفی بازیگر جلوی در کامل میکند.
لبخند بر لبمان می نشید و وقتی نوای شاد ایرانی ،همراه با ترانه های عروسی در گوشمان خوش می نشینند ، می ماند . تماشاچیان بر روی صندلی ها می نشینند و اجرا شروع میشود.
از ادامه دادن این گزارش می گذرم تا از لذت شما در لحظه ی دیدن اجرا نکاهم اما چند نکته را باهم مرور کنیم که چرا باید به دیدن اجرای نمایش ملی نشست؟
1- نمایشنامهای بر خواسته از فرهنگ و هنر ایرانی و دیالگ نویسی هر شخصیت فراتر از یک تیپ شناخته شده نوکر و کلفت خانه و از همه مهمتر شعر های زبان حال که به درستی با موسیقی محلی ایرانی همراه می شود قصه را پیش میبرند.
2- بازی بانو گلبرگ ابوترابیان که به زیبایی بزرگ کلفت های خانه را بازی می کنند. در جایی از اخمش در بر خورد با سه کلفت دیگر و گاه از مهرش با تک پسرش و برق چشمهایش در آرزوهایی که در ذهنش تصویر می کند و ما در صندلی ها تمام فکرهای او را تصویر می کنیم که قرار است با دومادی پسرش چه ها وچه ها بشود لذت میبریم.
3- بازی بانو مهشاد مخبری : به زیبایی تمام شما را با دختری همراه می کند که با کوهی از آرزو مجبور به کار در خانه ای شده است و به کمترین این دنیا قانع است - اگر برای خودش و عشقش باشد- . ریتمیک خوانی و بازی زیبایشان در صحنه ی رختشوری فراموش ناشدنی است.
4- از وحید آقاپور و دونقشی که بازی می کند نمی توان گذشت اما چون نمی خواهم از لذت شما در اجرا بکاهم فقط به توانایی بدنی و تیپ سازی خوب آقاوحید اشاره میکنم.
5- فرزین محدث نوکر خانه زاد است اما به واسطه ی مادرش پادشاهی می کند، عاشق می شود و از احوالات آقا برای مادرش خبر می آورد تا شب هنگام برای خانم بگوید . او چیزی را فهمیده است و بقییه نمی دانند و برخلاف همه که می گویند :"می تونی بشنوی و نمی تونی جایی بگی" فریاد می زند و هیچکس باورش نمی کند.
6- موسیقی و بازی بقیه ی بزرگوارن بازیگر را نمی توان نادیده گرفت در کنار طراحی حرکت های خانم کارگردان ،فضا سازی ها و استفاده های به جا از قابلیت های نمایش ایرانی در تعریف مکان نمایشی ، جانبخشی به عروسک هایی همچون کفگیر که چون از او به غیر از آشپزی در تنبیه و تهدید هم استفاده شده است خودش را بزرگ می بیند و در جاهایی نظر هم می دهد. یکی از زیباترین این چیدمان صحنه ها در پایان نمایش است وقتی ملی با عروسک ملی خداحافظی می کند ، چند ثانیه مکث و دل می کند تا با عشقش در راهی دیگر قدم بگذارند.
در کل باید به این گروه اجرایی دست مریزاد گفت که در روزگاری که خنده در میان مردمان این سرزمین کمرنگ شده است برای ساعتی ما را از تمام این دنیا جدا می کنند و می خندانند و شور و شوقی هدیه می گیریم که شیرینی اش به حتم ماندگار است.
مهدی صفاری نژاد
انتهای پیام/54/53