به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، عباس شهیر گفت: اثر من تلفیقی از اکسپرسیون و کانسپچوال است؛ در واقع کارم را از مکتب اکسپرسیون شروع کردم و کم کم به طرف کارهای مفهومی یا کانسپچوال سوق دادم البته از کلاژ در بیشتر آثارم استفاده می کنم مثل استفاده از ماهی های کیلکا که در تابلوی نقاشی که در جشنواره امسال حضور دارد.

وی ادامه داد: در کار مفهومی عنوان و اسم خاص مشخص نمی کنم، این نقاشی را طبق جنایاتی که بر علیه بشریت اتفاق می افتد و ایستادگی مردم با دستان خالی در مقابل این جنایات خلق کردم.

عباس شهیر موضوعی بودن جشنواره تجسمی را مناسب ندانست و بیان کرد: سیاست موضوعی بودن جشنواره امسال اساسا شکل درستی ندارد. نقاشان افراد درون گرایی هستند و این درون گرایی سبب می شود نقاش چیزی را که دوست دارد و نسبت به آن احساس نیاز می کند را به تصویر بکشد. این که یه موضوعی را بگویند و کار کنند درست نیست. من مطمئنم تمام نقاشانی که امسال در جشنواره کار دارند این آثار را قبلا کار کرده اند و چون کارشان به موضوع نزدیک بوده است پذیرفته شده است. اگر هنرمندان تنها نسبت به جشنواره کار کنند سطح جشنواره خیلی پائین می آید، امسال تنها 36 کار به جشنواره آمده است. به نظرم موضوعی شدن باعث این مسئله شده است، اگر به مانند سال های گذشته بخش آزاد هم وجود داشت خیلی بهتر بود.

وی تصریح کرد: باید کلی تر نگاه کرد وگرنه نقاشی با کاریکاتور تفاوتی ندارد. این مرز مشخص می شود زیرا نقاشی نسبت به کاریکاتور آزادتر است. کاریکاتور تنها به یک موضوع خاص می پردازد. این محدودیت باعث می شود به ذهن مخاطب تنها به یک نقطه معطوف شود و تنها آن چیزی را که می خواهم را نگاه کند.

عباس شهیر درباره وضعیت هنرهای تجسمی در تبریز گفت: شهر تبریز در هنرهای تجسمی پیشینه درخشانی دارد، دو مکتب بزرگ در این شهر شکل گرفته است حتی بر این اساس جشنواره ای در تبریز به نام «مکتب تبریز» شکل گرفته است و اساتید بزرگی مانند آقای وکیلی عمامه پیچ و...شکل گرفته اند. اما تمام این اتفاقات گویا در یک نقطه متوقف شده است، این روزها نقاشان به تنهایی کار می کنند و کار گروهی صورت نمی گیرد. گالری ها اکثرا دولتی هستند و محدودیت های خاص خودشان را دارند. نقاشان باید به چالش کشیده شوند هیچ گاه خودشان نمی آیند بگویند این کار انجام بدیم. من به جرات می گویم تبریز بعد از تهران در نقاشی حرفی برای گفتن دارد.

انتهای پیام/