به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، روز چهارشنبه 18 بهمن 1391، پیکر محمدرضا گرگینزاده نویسنده و هنرمند عرصه موسیقی با حضور هنرمندان و برخی از مسئولان به خاک سپرده شد. مهمترین حاشیه این مراسم دیدار صمیمی بهمن رجبی و محمد اسماعیلی بود. رجبی و اسماعیلی از نوازندگان تنبک در موسیقی ایرانی هستند که در طی سال های گذشته حاشیه های بسیار در ارتباط بین این دو هنرمند وجود داشته است. کمتر کسی در موسیقی ایران وجود دارد که از انتقادهای تند رجبی نسبت به نوازندگی اسماعیلی بی خبر باشد.
بهمن رجبی که از تنبک نوازان صاحب سبک و دارای مکتب است، در سخنرانی های بسیاری نوازندگی محمد اسماعیلی را به نقد کشیده و او را فاقد تکنیک بالا و سبکی خاص در تنبک نوازی دانسته است. رجبی در سخنرانی هایش به محمد اسماعیلی لقب «پروفسور تنبک» داده بود و همواره به صورت علمی و عملی تکنیک نوازندگی او را ساده و فاقد ارزش هنری بالایی دانسته است.
البته رجبی همواره بر این نکته تاکید کرده که انتقادهایش تنها درباره تنبک نوازی اسماعیلی است و هیچ گاه به شخصیت اسماعیلی توهین نمی کند. در مراسم تدفین پیکر محمدرضا گرگینزاده، هنگامی که بهمن رجبی متوجه حضور محمد اسماعیلی در مراسم شد به نزد او رفت و با صمیمیت بسیار اسماعیلی را در آغوش کشید.
بهمن رجبی که سال هاست در کلاس های درسش مکتب تنبک نوازی «رجبی» را به هنرجویان تدریس می کند، با این حرکت خود ثابت کرد که به گفته های خود پایبند است و در انتقادهایش هیچ گونه قصد و غرض شخصی ندارد.
در آن سوی ماجرا نیز، اسماعیلی با برخورد گرم و صمیمی که با رجبی داشت، شخصیت و مهربانی خود را برای بسیاری از اهالی هنر بار دیگر به اثبات رساند. آنچه مهم است، این دو هنرمند در موسیقی کشور ما تاثیرگذار بوده اند؛ اسماعیلی با سی سال حضور در گروه «پایور» و برگزاری کنسرت ها و برنامه های مختلف همواره مهره ای فعال در موسیقی ایران بوده است، هر چند که رجبی علت حضور اسماعیلی را در عرصه موسیقی، تکیه بر رابطه ها می داند نه ضابطه ها!
طرف دیگر این دعوا(که البته اکنون به دوستی تبدیل شده) بهمن رجبی است که در چند دهه گذشته هنر تنبک نوازی را از نظر تکنیک، به اوج خود رسانده و به راستی در این راه هیچ کس نمی تواند بر تکنیک و تحولی که او در تنبک نوازی ایجاد کرده، ذره ای خرده بگیرد. رجبی را می توان مهندس تنبک نوازی و خداوندگار تکنیک در ساز تنبک دانست. با این حال رجبی بر خلاف اسماعیلی کمتر به روی صحنه رفته و به گفته خودش تنهایی را برای خود برگزیده است.
در سه دهه اخیر جای خالی رجبی در صحنه موسیقی به وضوح دیده شده و علاقه مندان به موسیقی همواره افسوسِ نبود رجبی در اجراها و آلبوم های موسیقی ایران را حس کرده اند. رجبی برای خود راهی را در پیش گرفته که هدفش دادن وجه جهانی به ساز تنبک است. او همواره تلاش کرده تا تنبک را در جایگاه یک ساز مستقل به دنیا معرفی کند.
به هر روی دیدار صمیمی رجبی و اسماعیلی را می توان به فال نیک گرفت، به گونه ای که این دیدار می تواند بنیانگذار فرهنگی نو در "انتقاد" باشد. رجبی ثابت کرد که اختلاف های بین هنرمندان می تواند تنها به مسائل حرفه ای و تکنیکی موسیقی مربوط شود و هیچ خدشه ای به رابطه دوستی هنرمندان وارد نکند. رجبی با احترام گذاشتن به شخصیت اسماعیلی و پیش قدم شدن برای دیدار با وی ثابت کرد، که می توان؛ کسی را به باد انتقاد گرفت و تکنیک های او در نوازندگی را با دلیل و مدرک، مبتدی خواند، و در عین حال هیچ غرض شخصی هم نداشت.
باشد که دوستی و مهر همواره در میان اهالی موسیقی پابرجا باشد و آنها در کنار هم زمینه پیشرفت موسیقی ایرانی را فراهم کنند.
انتهای پیام / 42