سرویس سینما و تلویزیون هنرآنلاین، در سی سال گذشته سینمای ایران و جشنواره فیلم در نسخه های سی و پنج میلی متری خلاصه می شد و عاشقان سینما و مخاطبین اصلی و جشنواره ای تمام عشقشان تماشای فیلم های سی و پنج میلی متری و صدای آپارات بود.

اما چه کنیم که پیشرفت تکنولوژی و استفاده از ابزارهای روز برای بهتر زندگی کردن انسان، گریبان سینما را هم گرفت و برای اینکه از دنیا عقب نماند باید فیلم ها به صورت دیجیتال ساخته و پرداخته می شد.این پیشرفت ممکن است با گذشت زمان تمام عشق و روح سینمای سی و پنج را از ما بگیرد سابق بر این عشقمان این بود که قهرمان ها ی فیلم ها ی محبوبمان را به صورت نسخه سی پنج میلی متری بر روی پرده ببینیم وقتی تجربه به تماشا نشستن فیلم های بزرگی چون "هامون" و "سارا" و "پری" را با نسخه سی و پنج داریم ، دیدن فیلم‌های دیجیتال در لحظه اول به دلمان نمی چسبد.

امسال در برج میلاد و سینمای اصحاب رسانه فیلم ها با بهترین کیفیت تصویر به روی پرده می رود و این کیفیت مطلوب از مزیت های دیجیتال شدن و گام برداشتن در مسیر تکنولوژی است. در برخی از فیلم ها کیفیت ها بسیار مطلوب است و به صورت "Full HD" فیلمبرداری شده که نسخه خروجی روی پرده بسیار متفاوت است. فیلم "گناهکاران" فرامرز قریبیان با تصویر برداری بی نظیر هومن بهمنش مصداق بارز یک فیلم خوب با استانداردهای جهانی در زمینه خلق تصویر و تصویربرداری است. فیلم های دیگری که اکران شدند کیفیت و وضوح این فیلم را نداشتند.

در جشنواره سی و یکم از اولین فیلم سه بعدی تاریخ سینمای ایران نیز رو نمایی شد که فارغ از محتوا و مضمون فیلم تلاش دست اندر کاران و گروه "آقای الف" نباید نادیده گرفته شود که کار بزرگی را در مسیر جهانی شدن و استفاده از تکنولوژی انجام دادند.

عدم نیاز به نگاتیو و هزینه های سنگین برای کپی کردن نسخه های سی و پنج میلی متری از مزایای دیجیتال شدن است اما هویت سینما در نسخه سی و پنج است که رفته رفته این نوستالژی هم از بین خواهد رفت و فیلم های دیجیتال به جای نسخه های سی و پنج اکران می شوند و آپارات ها خاموش می شوند و سینما پروجکشن ها به جای آن روشن می شوند ...

انتهای پیام/

سام بهشتی