خارجی /

ساعت 19:15 محوطه باز سالن همایش‌های برج میلاد...

جمعیت در حال ورود به سالن سینما در صفی طولانی ایستاده و منتظرند جدیدترین فیلم بهرام توکلی را پس از اثر موفق و منتقد پسند «اینجا بدون من» تماشا کنند. صفی طولانی که دلیل آن تنها روز جمعه و استقبال مخاطبان نبود.

داخلی /

ساعت 19:30 ناگهان فیلم بهرام توکلی با نمایی بسته از چهره ترانه علیدوستی آغاز می شود. در ادامه ای نه چندان دور از فیلم، صابر ابر هم در نقش همسر وی ظاهر می شود. همان زوج معروف «درباره الی...»...

کلا داخلی تا دقیقه 50 فیلم /

فیلم میگذرد و میگذرد... باز هم میگذرد و صابر ابر برایمان داستان تعریف می کند. خاطره تعریف می کند. دوباره داستان تعریف می کند و بازه هم خاطره تعریف می کند. یعنی چی...؟ یعنی همان فلاش بک و داستان اصلی در سینمای خودمان.

فیلم در خانه ای میگذرد که شبیه به مخروبه ای بی جان است. درست مانند همان فیلم هایی که پس از جنگ جهانی دوم در سینمای اروپای شرقی برای نشان دادن روح از دست رفته زندگی در خانواده ها به تصویر کشیده می شد.

فیلم با بازی اصلی ترانه و صابر ابر داستان زوجی را روایت میکند که همه جور مشکلاتی دارند... از بدهی مالی تا اختلالات روحی و روانی زوجه به دلیل از دست دادن پدر و مادر در حادثه ای دلخراش. تا به زندان افتادن مرد خانه به دلیل بدهی و دعوا با طلبکار. و... تا باردار شدن خانم خانه در همین واویلا... و البته یادتان نرود داستان فیلم تا دقیقه 50 از این اثر آخری بهرام توکلی.

فلاش بک /

دیشب در یکی از برنامه های روتین این شب‌های تلویزیون _ و البته یکی از حرف های ورد زبان چند ساله منتقدان و سینماگران_ می‌گفتند که فیلم های جشنواره به نحوی آینده یک ساله سینمای ایران را رقم می زنند.(!!!)

اینجا به جسارت میگویم که روح فیلم های جایزه ببر و بفروش جشنواره سال گذشته، در فیلمهای جشنواره امسال حلول کرده و در کاوری دیگر، دارند جشنواره امسال را نابود می کنند. با این تفاوت که کارگردانان دوست دارند کمی داستان ها با تعلیق بیشتری مطرح شود و مخاطب با سینمای جدیدی از نظر ایشان روبرو شود.

دقیقه 51 .... و حالا... فضا خارجی/