سرویس استانها هنرآنلاین؛ مردم نگاران برای گردآوری داده های خود از فنون و روش های کمی و کیفی گوناگونی استفاده می کنند، که مهمترین آنها "مشاهده مشارکتی" است. همان طور که ولکات می گوید جوهر بنیادین مشاهده مشارکتی "تجربه زیسته" مردم نگار است.
تجربه زیسته مردم نگار در میدان تحقیق شامل تمام چیزهایی است که مردم نگار به نحو آگاهانه یا ناخودآگاه می بیند، می شنود، احساس می کند، می فهمد، و به نحو نظام مند اندازه می گیرد، می شمارد و محاسبه می کند.
راه های مختلفی برای ثبت و ضبط و ارائه تجربه های مردم نگار در میدان تحقیق وجود دارد. "مونوگراف" یا "تک نگاری" شکل کلاسیک و سنتی که انسان شناسان برای ارائه تجربه های خود ابداع و استفاده کرده اند. «آرگونات های غرب اقیانوس آرام» (1922) مالینفوسکی که آغاز مردم نگاری حرفه ای و علمی شناخته می شود از جمله مونوگراف ها شناخته شده در انسان شناسی است.
فیلم ها و عکاسی های مردم نگارانه و حتی رمان ها و داستان های نیز رسانه های هنری هستند که مردم نگاران برای بیان تجربه های خود به کار برده اند.
در تمام این اشکال متنوع مردم نگاری، عنصر اصلی سازنده دانش مردم نگاری ارائه شده "روایت" است. یعنی انسان شناس تلاش می کند تا روایتی از تجربه هایش را برای مخاطب بازسازی و بازگو کند. از اینرو گفته می شود که اگر بخواهیم به تجربه زیسته خود وفادار باشیم و آنچه را واقعاً در تور تجربه به چنگ آورده ایم ثبت و ضبط کنیم باید برای "روایت" ارزش قائل شویم .
به این ترتیب اگر مبنای روایی دانش مردم نگاری را بپذیریم در این صورت است که اشکال متنوعی از بیان های مردم نگارانه در اختیار انسان شناس قرار می گیرد.