سرویس نمایش هنرآنلاین؛ از آنجا که در مثل مناقشه نیست بگذارید در ابتدا رویداد تئاتر فجر را به مثابه تیم ملی فوتبال و شرکت آن در مجامع بینالمللی بدانیم.
وقتی صحبت از تیم ملی فوتبال میشود دیگر حرفی از دستهبندی و جناحبندی در میان نیست و همه توش و توان فنی و حرفه ای فوتبال حاصل از ابتکار مدیریتی و یا خلاقیت فردی هریک از فوتبالیست ها فارغ از اینکه در کدام باشگاه فوتبالی توپ میزنند باید معطوف به یک چیز شود و آن هم ثابت کردن همه توانمندی و قابلیت فوتبال ایران است.
تئاتر فجر به عنوان تئاتر ملی وابسته به چند چیز مهم است، یکی برنامه ریزی درست مدیران و دیگر فراهم آمدن سخت افزار و ابزاری که برای تحقق آن نیاز است و تا امکانات سخت افزاری مهیا نشود برنامه ریزی هرقدر هم اصولی باشد عقیم می ماند چرا که برای پیاده شدن و اعمال سیاست ها نیاز به فراهم آوری ابزار و مصالح مورد نظر است.
اینکه در مسیر رو به تعالی و رشد تئاتر فجر که در اصل رشد و ارتقای سطح کیفی و کمی تولیدات تئاتری کشور در مقایسه با استانداردهای تولیدات تئاتری دنیا است قرار باشد گروهی که این امکانات سخت افزاری را در اختیار دارند پا پس کشیده و بنا بر بهانه های واهی نخواهند تئاتر فجر متعلق به هنرمند و هنردوست را یاری کنند همچون زمانی است که همه چیز برای رشد فرهنگ و هنر مهیا است و جریانی در صدد کارشکنی برآیند.
تالار مولوی صرف نظر از همه مشکلاتی که در حوزه تأمین بودجه با آنها دست به گریبان است اما بهتر بود به عنوان یکی از مهمترین نقاط عطف تئاتر پایتخت برای برهه ای کوتاه تئاتر فجر را یاری می رساند و با در اختیار قرار دادن سالن خود برای برگزاری یک رویداد فرهنگی و هنری در سطح بین الملل با فضا و امکانات منحصر به فردش رونق جشنواره را صد چندان میساخت که این مهم حاصل نشد و تنها می توان امیدوار بود که در سال های آتی شاهد رفیق نیمه راه شدن اهالی که خود خادم و دوستدار تئاتر می دانند نباشیم.
انتهای پیام/52/53