منتی که گیوا در اختیار هنرآنلاین قرار داد به شرح زیر است :

یک: آقای معیری دامغانی مدعی شده رای شورای حل اختلاف اتحادیه تهیه‌کنندگان درمورد شکایت اینجانب صادر شده که این موضوع به هیچ‌وجه صحت ندارد! در آخرین جلسه این شورا به کارگردان تذکر جدی داده شده و متعاقباً ایشان تعهد داده‌اند که طبق مفاد مندرج در قرارداد حقوق مربوط به اینجانب را رعایت نمایند. علی‌رغم این تعهد، ایشان مجدداً نام خود را در رسانه‌ها به عنوان فیلمنامه‌نویس مطرح می‌نماید! کاش ایشان ما مفلسین طریقت حرف و کلمه را به تلمذ بپذیرند تا ما نیز بفهمیم چگونه می‌شود به طرفه‌العینی نویسنده شد؛ چگونه بی‌رنج، بی‌عرق‌ریزان روح و بی... بگذریم.

دوم: فیلمنامه "یک، دو، سه، پنج" به نام اینجانب در بانک فیلمنامه خانه سینما ثبت شده و طبق قانون هیچ فردی بدون کسب اجازه حق دخل و تصرف در آن را ندارد. حال سئوال اینجاست ایشان از کدام مرجعی اجازه و رخصت گرفته‌اند و در فیلمنامه‌ دست برده‌اند که حالا مدعی نیز شده‌اند!؟ بماند که شکایت این‌جانب در این مورد نیز به قوت خود باقی‌ست و درحال پیگیری.

سوم: در قرارداد فیلمنامه به روشنی تصریح شده که به جز اینجانب نام هیچ شخص حقیقی یا حقوقی به عنوان فیلمنامه‌نویس ذکر نشود، و اعمال هر تغییری در متن فیلمنامه باید با تفاهم طرفین باشد، که این مفاد قرارداد نیز آشکارا نقض شده است. لذا از مسئولین مربوط انتظار می‌رود به این تخلف کارگردان رسیدگی عاجل نمایند تا بلکه امثال چنین مدعیانی، حدود و صغور اختیاراتشان را دریابند.

چهارم: ایشان ادعا کرده‌اند چند تن دیگر نیز در نوشتن این فیلمنامه دخیل بوده‌اند، امیدوارم آقای دامغانی مدرکی هم برای این ادعای سراسر کذب خود داشته باشند و در اسرع وقت به مراجع مربوط ارائه دهند. بدیهی است در غیر اینصورت مجبور به جبران خسارت خواهند بود.

پنجم: آقای کارگردان مدعی شده‌اند بنده برای جلب توجه خلایق شکایت کرده‌ام! ظاهراً من و حدود پانزده تن دیگر از عوامل فیلم که از ایشان شکایت کرده‌ایم همگی محتاج جلب توجه بوده‌ایم و ایشان و فیلمشان بنگاه و محل تبلیغاتی مناسبی است جهت جلب توجه مردم! امید که سایر مغفول ماندگان و حتا تولیدکنندگان چیپس و پفک نیز از برکات این بنگاه مشعشع جهت جلب توجه و در نتیجه دیده شدن محصولاتشان برخوردار شوند!

ششم: طنز تلخ روزگار را باش! تمام حرف و گفت فیلمنامه" یک، دو، سه، پنج" این است که آی آدم‌ها حق کس و ناکس را پامال نکنید. هر حقی که پامال می‌شود، همچون جان بیگناهی‌ست که به مسلخ برده شود. حالا بیا و ببین که آن مدعی چه دیده و به چه تاویل محیرالعقول و چه تاثیر نامبارکی از متن رسیده که چنین روا می‌دارد!

به کوی میکده گریان و سرافکنده روم/ چرا که شرم همی آیدم ز حاصل خویش

پایان پیام//