به گزارش هنرآنلاین، در ابتدای این مراسم دکتر «مجید سرسنگی» پس خوشامدگویی به مهمانان و خانواده زنده‌یاد «محمود جوادی‌پور» و تسلیت دوباره به مناسبت در گذشت آن استاد گرانقدرگفت: «قرار بود ما چنین برنامه‌ای را در زمان حیات ایشان و در قالب برنامه «سرو هنر»، که در این برنامه به تجلیل از استادان رشته‌های مختلف هنری پرداخته می‌شود، در خانه هنرمندان ایران برپا کنیم. هرچند که این استادان نیازی به تجلیل ما ندارند و برپایی چنین برنامه‌هایی ادای دین ماست به این استادان و بزرگان. صد حیف که آرزوی برگزاری «سرو هنر» با حضور استاد «جوادی‌پور» بر دل ماند و امروز بزرگداتشی را بدون حضور ایشان برگزار می‌کنیم.» مدیرعامل خانه هنرمندان ایارن در ادامه صحبت‌هایش گفت: «در چنین برنامه‌هایی احساسی دوگانه دارم. از یک طرف بسیار متاسفیم که جامعه هنری ایران یکی از محورها و استوانه‌های خود را از دست می‌دهد. کسانی که در واقع جان خودشان را در آثار هنری‌شان متجلی می‌کنند و صرفا یک کار مکانیکی را انجام نمی‌دهند. هر کدام از آثار این بزرگواران قطعاتی از وجود و روح‌شان است که در آثارشان به یادگار مانده است و به ما یادآوری می‌کندکه چه میراث و بزرگانی را از دست داده‌‌ایم. از طرفی هم موجب خرسندی است که آدم احساس می‌کند هنوز در این کشور که همواره به هنردوستی شهره بوده است، هنوز کسانی هستند که قدر هنر و هنرمند را می‌دانند؛ در چنین برنامه‌هایی شرکت و نسبت به این بزرگان ادای دین می‌کنند.» دکتر «سرسنگی» با بیان این موضوع که بزرگی افرادی مانند استاد «جوادی‌پور» فقط در زمینه هنر آنها نبوده است گفت: «هنرمندان بسیاری بوده‌اند که آثار درخشانی داشته‌اند اما تاریخ هنر ما آنها را به اندازه دیگران حفظ و درک نکرده است. یکی از ویژگی‌های بارز استاد «محمود جوادی‌پور» و بزرگانی از این دست این است که معنویت، اخلاق، منش و شخصیت بزرگی است که آنها را تبدیل به اسطوره در فرهنگ و هنر ما می‌کند. مرحوم «جوادی‌پور» هم هنرمند و هم معلم بود؛ ایشان استاد بلامنازع دانشکده هنرهای زیبا بود. بارها در دانشکده بین دانشجویان درباره استادان بحث‌هایی پیش می‌آمد و همه استاد «جوادی‌پور» را به معنای واقعی کلمه معلم می‌دانستند. دغدغه ایشان درباره شاگردان فقط در ساعت‌های کلاس و گذراندن واحد‌های درسی نبود؛ در بیرون از کلاس هم دغدغه دانشجویانش را داشت و هم به تعلیم شاگردانش می‌پرداخت و هم تربیت آنها. به همین دلیل است که نسل برجسته هنرمندان ما در عرصه نقاشی و گرافیک محصول و دست پرورده‌های این استاد گرانقدر هستند. این همان چیزی ایت که همه کسانی که داعیه معلمی دارند باید بیاموزند که معلمی تنها در چارچوب کلاس و چند واحد درسی خشک نیست، بلکه تربیت شاگردانی است که خود روزی به مقام استادی خواهند رسید. بی‌شک خانواده «جوادی‌پور» بیش از همه ما این مصیبت را احساس می‌کنند اما خوشحالیم که دوستان، شاگردان و آشنایان استاد جوادی پور به رسم قدرشناسی در خانه هنرمندان ایران جمع شده‌اند تا بگویند که رفتن یک هنرمند، به معنای پایان هنرمند نیست. تا زمانی‌که سایه فرهنگ و هنر بر سر مردم این کشور است، استاد جوادی پور زنده و در بین ماست.» «پرویز کلانتری» نقاش و از دوستان استاد «جوادی‌پور» به عنوان دومین سخنران روی صحنه آمده و گفت: «زندگی از جنس خاطره است و همه ما خاطرات زیادی از «جوادی‌پور» داریم. او در سال‌های ۱۳۴۰ سرپرست دانشکده هنرهای زیبا بود و همراه با دانشجویان نقاشی و معماری به سفرهای بسیاری می‌رفت؛ اصفهان، شیراز، تخت‌جمشید، دشت مرغاب و ... در اصفهان و در بازدید ازمنطقه جلفا، مشغول نقاشی و طراحی بودیم و من سردرگم از وجود این همه سوژه در صحنه، نمی دانستم چه باید بکنم. جوادی‌پور به کنارم آمد و با صبر و حوصله توضح داد که عوامل مزاحم را حذف و از کشیدن عوامل ساده آغاز کنم. بعدها حتی به من یاد داد که چطور مینیاتورهای فاخر ایرانی را ابتدا ساده کرده و بعد کار کنم.» وی در ادامه گفت: «او انسانی بسیار مثبت‌اندیش بود؛ هیچ‌گاه غر نمی زد وشکوه و شکایتی نداشت و این روحیه به شاگردانش هم منتقل می‌شد.» در ادامه برنامه، «قباد شیوا» طراح و گرافیست پیشکسوت و از دیگر شاگردان زنده یاد «جوادی‌پور» با تسلیت به خانواده آن مرحوم گفت: «متاسفانه در زمان فوت ایشان در کشور نبودم و پس از بازگشت این خبر دردناک را شنیدم. او در زمانی به ایران بازگشت که در بین بسیاری از آقایان بر سر ورود سبک های مختلف هنری دعوا بود و او با اینکه تحصیلکرده اروپا بود، هیچ‌ ادعایی نداشت. ثبات قدم داشت و نگاهش به داشته‌های دیگران نبود. حساسیت های بسیاری نسبت به ایران و طیبعتش داشت و همه اینها در نقاشی‌های فاخرش نمود پیدا کرده است. او همیشه اول از همه در کلاس‌ها و آتلیه‌اش حاضر می‌شد و آخر از همه آنجا را ترک می‌کرد و چون اهل قیل و قال و مصاحبه نبود، بسیاری او را نمی‌شناختند و به اشتباه من و هم‌نسلانم مثل «آیدین آغداشلو» و «پرویز کلانتری» را نخستین نسل طراحان ایران می‌دانستند. من در مقاله‌ای در سال ۱۳۸۲ یادآوری کردم که زمانی که شاید بسیاری از ما بچه بودیم، او اوراق بهادار کارخانه قند کرمانشاه را طراحی کرده بود که در زمان خودش کار بسیار بزرگ و مهمی بود.» سپس «حبیب‌الله صادقی» نقاش باسابقه به روی صحنه رفته و درباره ویژگی‌های شخصیتی زنده‌یاد «جوادی‌پور» چنین گفت: «او فردی آرمان‌گرا بود. برخی از افرادی که در کشورهای دیگر تحصیل می‌کنند، پس از بازگشت به کشور، هرآنچه را فراگرفته‌اند، عین به عین منتقل می‌کنند اما زمینه‌های فرهنگی ما شکل و فرم دیگری دارد. آلمان در آن سال‌ها مهد اکسپرسیونیزم بود و طرفداران بسیاری داشت و او با آنکه آموخته این مکتب بود، هیچ‌گاه ریشه‌ها و موضوعات بومی را فراموش نکرد. روزی که قرار بود برای تدریس در دانشگاه حاضر شوم، صندلی استادی را به من نشان داد و گفت: «افرادی مانند استاد «محمد حمیدی» بر روی این صندلی نشسته‌اند و حالا تو داری روی آن می‌نشینی. فکر می‌کنی آمادگی و توانایی‌اش را داری؟» و به همین سادگی در ابتدای کار به من یادآوری کرد که شرف مکان به مکین است.» «عباس مشهدی‌زاده» مجسمه‌ساز و از دوستان استاد «جوادی‌پور» پس از نواختن دو قطعه پیانو، پشت تریبون حاضر شد و در سخنانی کوتاه گفت: «من زنده یاد «جوادی‌پور» را به نسیمی تشبیه می‌کنم که بر دشت هنر ایران وزید و رفت. من همیشه به او می‌گفتم که کاش مرسه‌ای بود برای آموختن صبر و نجابت تا تو معلمش می‌شدی! رفتار او حتی با خدمه دانشکده هنرهای زیبا هم آرام و بااحترام بود. تا جایی‌که من می دانم او دیپلم هنرستان فنی را داشت و قرار بود در آلمان مهندسی بخواند اما این‌طور نشد و او به یکی ازبزرگان عرصه هنر و نقاشی کشور بدل شد که یادش همواره با ما خواهد ماند.» دکتر «بهمن نامورمطلق» معاون آموزشی و پژوهشی خانه هنرمندان ایران در ادامه برنامه گفت: «می‌خواهم به جنبه دیگری از وجوه شخصیت استاد جوادی‌پور بپردازم. او بیش از هر چیز یک نقاش و از بزرگترین نقاشان معاصر کشور بود. ایشان مانند بسیاری از هنرمندان بزرگ قلمو را به رنگ‌هایی آغشته می‌کرد که هیچ معنایی نداشت و بر روی بومی که هیچ نقش ندارد، جهانی پر از رنگ و نقش و معنا و زیبایی می‌آفرید هنرمند داری نبوغ هنری است اما همه نیک می‌دانیم که هیچ‌گاه هنر دفعی خلق نمی‌شود و هیچ متن هنری بدون پیش متن نیست. هنری که نمی‌خواهد فقط تقلید کند، باید تحقیق کند و هنرمندی که می‌خواهد مولف باشد، باید محقق باشد. اگر تحقیق و نقد نباشد، تکرار و تقلید قطعی است. هر هنرمند مولفی یک محقق بزرگ است و لازم نیست کتابی بنویسد. اهل فن با نشانه‌هایی که در آثار آنهاست، متوجه همه چیز می‌شوند. ژن پژوهشی همواره همراه آثار استاد «جوادی‌پور» بوده و بیشتر آثارش بیانگر تحقیق و تفحصند. او کتابی ارزشمند درباره نمدهای ایرانی تهیه کرد که بیانگر این نگاه و تلاش ایشان است. برای نوشتن آن سفرهای بسیاری کرده و عکس‌ها و اسلاید‌های زیادی تهیه کرد. این کتاب سی‌واندی سال چاپ نشده بود تا اینکه در دهه ۸۰ و از سوی فرهنگستان هنر چاپ شد. » در پایان برنامه بزرگداشت زنده‌یاد «جوادی‌پور»، دخترانش بر روی صحنه حاضرو ضمن تشکر از حضار و دوستان و آشنایان و مدیرعامل و کارکنان خانه هنرمندان ایران گفتند: «پدر ما از آغازگران بسیاری از مباحث هنرهای نوگرای ایران بود. در نقاشی بسیار خلاق بود ولی بیش از هر چیز برای ما مهربان‌ترین پدر و وجودی پر از نور بود. این محبت و این طیف گسترده‌ای بیش از خانواده ایشان را دربرمی‌گرفت. روحشان شاد و یادشان گرامی باد.»