هنرآنلاین// مجید حسین خانی، خواننده و شاگرد ایرج بسطامی
یک روز چو با یزید در اوج خداست یک روز چو ایرج و غمش ناپیداست عاشق شدن و در انزوا جان دادن این عاقبت تمام بسطامی هاست
آری، امروز برایم روز غمگینی است ، هرساله این روز از طلوع تا غروب برایت گریانم و یاد و خاطره ات را زنده نگه می دارم. استادم تو نیستی که ببینی چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاریست و چگونه ها عکس تو در برق شیشه ها پیداست، چگونه جای تو در جان زندگی سبز است .
هنوز پنجره باز است، تو از بلندی ایوان به باغ می نگری . درخت ها، چمن ها و شمعدانی ها به آن ترنم شیرین به اون تبسم مهر و به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند.
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است طنین شعر نگاه تو در ترانه ی من، تو نیستی که ببینی چگونه می گردد نسیم روح تو در باغ بی جوابی من .
آری تو رفتی و رفتنت آتش بر جانم زد و یادم آمد روزهای خوب و خاطره انگیز را که بارها و بارها از تنهاییت سخن به زبان آوردی و چه بسا بعد از پروازت! با تاسف باید بگویم اگر چه در زمان حیات کوتاهت از خودت، از نامت هیچ زمان استفاده نکردی و حتی حاضر نشدی به خاطر پول خودت را بفروشی چون نگاه تو نگاه خاصی بود و به آواز فکر می کردی و همیشه قلبت برای وطنت می تپید.
ولی افسوس و صد افسوس که عده ای که خود را از نزدیکانت می دانستند و آنها که خود را از دوستان نزدیکت می خواندند به نام تو ، از کارهایت و آثارت استفاده ها بردند.
و صد افسوس که در شهر و کشورت غریب بودی و مظلومانه رفتی اما از اینکه مثله بزرگانی چون ظلی و طاهرزاده ، ادیب خوانساری، استاد بنان و خیلی دیگر از عزیزانی که اسمشان امروزه جاودانه مانده ، تو و صدایت جاودانه مانده دردل مردم!
و یادم می آید روزی را که شعر حامد حسین خانی را که برایت سروده بود را با زبان خودم برایت خواندم و به تو تقدیم کردم و تو چه زیبا گوش کردی:
اکنون که نی ناله سر داد/ می خواهی آیا بخواهی می خواهی از عمق دیروز / تا اوج فردا بخوانی شاید سکوت از تو می خواست / تا با همان شور زخمی گلپونه های وطن را /تنهای تنها بخوانی در چنگ مضراب و آتش / دف می خروشد پریشان تا رقص آشفته ات را / در گوش دنیا بخوانی تو با همان شور و حالت ،تحریرهای خیالت / بغض زمین را شکستی تا آشمان را بخوانی اکنون که می خانه مرده است/باید که با زخمه عشق از جان غم های حافظ/ تا درد نیما بخوانی مرغی که به ساحل نشسته است/لیلی بر محمل نشسته است تا در کویر غزل ها / آواز دریا بخواند
درپایان یاد و خاطره تمام جان باختگان زلزله بم را گرامی می دارم و نامت ، یادت و خاطره ات همیشه در ذهنم باقی خواهد ماند و تا زنده ام فراموشت نخواهم کرد.
و کلام پایانی از زبان پرویز مشکاتیان که تا زنده بود از یاد تو غافل نماند و افسوس که امروز او همچون تو پرواز کرده است و در این روز غمگین این دو بیت را تقدیم به روح پاکتان می کنم:
گل رفت، گلی که دل سرایش کردم او رفت، کسی که جان فدایش کردم دیدی گرش زمن بگویید به او باران باران گریه برایش کردم
پایان پیام/46