به گزارش سرویس بینالملل هنرآنلاین، ˝اسکار نیمایر˝، کمتر از یک ماه پیش در 104 سالگی در شهر ریودوژانیرو چشم از جهان فروبست. این طراح و معمار برزیلی پنجاه سال پیش، طی چهار سال شهر "برازیلیا"، پایتخت تازه تأسیس کشور برزیل را به همراه "لوچیا کوستا"، شهرساز و "روبرتو برل مارکس"، طراح مناظر طبیعی بنا کرد؛ شهری که فرمی شبیه به پرندهای در حال پرواز دارد و از سال ۱۹۸۷ میلادی در فهرست میراث جهانی سازمان یونسکو به عنوان "نشان برجسته در تاریخ شهرسازی" به ثبت رسیده است.
در معماری نیمایر خلاقیت و تخیلی جسورانه دیده میشود. او معماری را به گردش آزاد رنگ و نور و فضا نزدیک کرد و حتی بناهای سنتی را با نگاهی تازه و بدیع بازساخت. نمایی از کاتدرال یا کلیسای جامع در برازیلیا. درون کلیسا به جای فضای گرفته، تیره و تار کلیساهای قدیم، فضایی پرروح، زنده و جاندار است که در آن رنگ و نور به پرواز در آمده است و با موسیقی جان آدمیان همنوایی میکند.
نیمایر بارها گفته بود که فرمهای سخت و زوایای حاد و تیز را دوست ندارد. در طرحهای او سطوح سخت آهن و بتون با هارمونی نرم و مواج به رقص درمیآید. او گفته بود که خمیدگیها و انحناهای آثارش را از کوههای برزیل، امواج رودها و دریاهای میهن و همچنین پیکر موزون انسان الهام گرفته است.
از اوایل دهه۱۹۵۰ میلادی که دولت برزیل قصد داشت شهر "برازیلیا" را به عنوان پایتخت کشور معرفی کند، طراحی این پروژه بزرگ به نیمایر و دو تن از همکارانش سپرده شد. آنها در طول چهار سال روی زمین شهری افسانهای آفریدند که تجسم حرکت و رنگ و نور بود و بسیاری آن را زیباترین شهر جهان میدانند. شهر به سان پرندهای در حال پرواز طراحی شده است. یونسکو تمام شهر نوبنیاد برازیلیا را بخشی از میراث بشری دانسته است.
به نوشته بیبیسی، نیمایر بارها گفته بود که فرمهای سخت و زوایای حاد و تیز را دوست ندارد. در طرحهای او سطوح سخت آهن و بتون با هارمونی نرم و مواج به رقص در میآید. او گفته بود که خمیدگیها و انحناهای آثارش را از کوههای برزیل، امواج رودها و دریاهای میهن و همچنین پیکر موزون انسان الهام گرفته است.
برخی از منتقدان نیمایر به او خرده میگرفتند که کار معماری او به عقاید سیاسی او ربطی ندارد، زیرا او بیش از کارکرد و نقش ساختمانه به فرم و زیبایی بناها توجه دارد. اما او بر آن بود که با فرمهای بدیع و تازه، میتوان در زندگی یکنواخت مردم اندکی شادی و هیجان ایجاد کرد.
اسکار نیمایر معتقد بود که در سطوح صاف و تیز حس و نشانی غیرانسانی وجود دارد. به نظر او سطوح ملایم، خمیده و ظریف به طبع و ذوق انسان نزدیکتر است. در مقالهای میگوید که پیکر انسان برای ما آشناترین و طبیعیترین فرم خارجی است. در بدن آدم هیچ زاویهای نیست، همه اندامها با نرمی و پیچ و خمهای ظریف به هم گره خوردهاند.