سرویس استان‌ها هنرآنلاین ؛ به نظر می‌رسد یک پژوهش الگویی و کاربردی در خصوص تئاتر شهرستان‌ها مورد نیاز جامعه تئاتری کشور است.

بدون تردید تمرکز امکانات و بودجه در یک نقطه موجب تورم و کندی عمل می‌شود و باید در خصوص شیوه برگزاری و برنامه ریزی برای برگزاری جشنواره استانی بازنگری کنیم و در این خصوص به یک اساسنامه منسجم برسیم که بتوانیم برحسب آن عمل کنیم. ادامه چنین رویه‌ای موجب کوچ هنرمندان خوب شهرستان‌ها به تهران می‌شود که در مواردی شاهد بودیم این افراد حتی حاضر نیستند نام استان خود را بیاورند.

تعیین هدف برای جشنواره‌ها را باید به عنوان یکی از عناصر مهم در چنین رویکردی به حساب آورد و درحال حاضر جشنواره‌ها خود به هدف تبدیل شده‌اند درحالی که برگزاری جشنواره‌ها تنها یک ابزار هستند.

در آیین‌نامه مورد نظر حتی معیارهای داوری و قضاوت آثار نیز باید برای داوران مشخص شود که این امر باید با مشورت کارشناسان صورت بگیرد و هیچ ایرادی هم ندارد مختصات قضاوت از قبل برای داور مشخص شود.

شاید بهتر باشد آثاری امکان حضور در جشنواره‌های استانی را پیدا کنند که در شهر خود حداقل 10 اجرای عمومی را تجربه کرده باشند. در مواردی شاهد هستیم تعدادی از آثار برای نخستین مرتبه در جشنواره روی صحنه می‌آیند.

از آنجا که تئاتر خود یک نهاد محسوب می‌شود و از این نظر بسیار اهمیت دارد. نباید به تئاتر به عنوان یک امر تفننی، تفریحی و تزئینی نگاه کرد بلکه همواره به عنوان بخشی از نهاداجتماعی محسوب می‌شود که تاثیرات اجتماعی زیادی به همراه دارد.

از طرفی سلیقه یکسان سازی اجراها در سرتاسر کشور باعث می‌شود ذهن هنرمند تنها معطوف به مخاطب تهرانی باشد. این عامل موجب می‌شود هنرمندان شهرستانی اسطوره‌ها و نوع گویش شهر محل زندگی خود را دراجرای تئاتر کنار بگذارند که به نظر من رابطه اجتماعی بسیار نامناسبی است.

نکته حائز اهمیت دیگر اینکه حضور جوانان در جشنواره‌ها بسیارخوب است اما قدیمی‌ترهای تئاتر شهرستان‌ها کمتر درجشنواره‌ها دیده می‌شوند. حضور نسل جوان را می‌توان به عنوان یک فرصت قلمداد نمود اما غیبت نسل گذشته را مطمئنا باید یک تهدید به حساب آورد.

انتهای پیام/28