داود داداشی بازیگر نمایش "من سیاوش نیستم" و نخستین فارغ‌التحصیل کلاس‌های کانون آیینی-سنتی در رابطه با نقش خود در این نمایش به خبرنگار تئاتر هنرآنلاین گفت: این نمایش سرنوشت یک هنرمند تعزیه خوان و سیاه باز را بیان می‌کند که به علت مشکلات زندگی گوشه نشین می‌شود تا اینکه خوابی می‌بیند و...

داداشی با اشاره به اینکه "من سیاوش نیستم" نمایشی تخت حوضی و سیاه بازی نیست ادامه داد: این نمایش تلفیقی از سیاه بازی و تعزیه است و کاراکتر سیاه که من نقش آن را بازی می‌کنم در این نمایش تعزیه می‌خواند.

این بازیگر پیشکسوت نقش سیاه که تجربه حضور در جشنواره‌های متعدد بین‌المللی و آیینی-سنتی را دارد بیان کرد: از سال 62 وارد این عرصه شدم و تا به امروز همانند این نقش را نه بازی کردم و نه دیدم و این نخستین اثری است که در آن سیاه تعزیه می‌خواند.

داداشی تصریح کرد: نمایش‌های تخت حوضی که گروه نمایش‌های شادی آور است صرف خنداندن تماشاگر نیست و در واقع شخصیت این نمایش‌ها، "سیاه" یا "مبارک" سمبل و نماد قشر ضعیف است که حرف مردم را می‌زند و همواره شخصیتی مثبت دارد و این با حاجی فیروز که پیام‌آور عید نوروز و شادی است تفاوت دارد.

بازیگر نمایش "بیژن و منیژه" با بیان اینکه الگوی من در اجرای نقش سیاه استادم سعدی افشار است گفت: نمایش‌های آیینی و سنتی هویت ملی ما هستند اما امروزه توجه زیادی به این عرصه نمی‌شود بنابراین استقبال خوبی هم از این نمایش‌ها انجام نمی‌شود، علاوه بر من تنها دو نفر حرفه‌ای ایفاگر نقش سیاه هستند.

وی در پاسخ به این پرسش که بازیگر نقش سیاه باید دارای چه ویژگی‌هایی باشد عنوان کرد: فردی که این نقش را بازی می‌کند باید دارای حافظه خوبی بوده و در بداهه گویی استاد باشد همچنین تکنیک فن بیان داشته باشد.

به گزارش هنرآنلاین، پس از بیماری سعدی افشار، تنها سیاه سیاه بازی ایران، داوود داداشی است. وی در سال 1341 در سلطانیه زنجان به دنیا آمد. داداشی علی رغم سیاه باز بودن، تعزیه خوان حرفه‌ای نیز هست. او از طفولیت در نقش حضرت رقیه زن پوشی می‌کرد. وی در سال 1363در کانون نمایش‌های مذهبی و آئینی سنتی زیر نظر فتحعلی بیگی دوره نمایش های آئینی سنتی را گذراند. سپس به مدت شش ماه در کنار سعدی افشار به بررسی سیاه بازی پرداخت. تا اینکه یک روز به دلیل بیماری سعدی افشار خرقه سیاه را به تن کرد و دیگر از تن در نیاورد. تا همین امروز هم در نقش سیاه ایفای نقش می‌کند. از آثارش می‌توان به "تخت و خنجر"، "رام کردن زن سرکش"، "بیژن و منیژه"، "یوسف و زلیخا" و ... اشاره کرد.

انتهای پیام/54/53