گروه فرهنگ و ادب هنرآنلاین، علی معلم دامغانی گفت: غزالی رساله ای با محتوای نور دارد؛ که شاید بیشتر مقصودش تفسیر آیه "الله نور السموات و الارض" باشد. در آن از انواع نور سخن می‌گوید، انواری که در جهان ما؛ انوار مادی یا معنوی نامیده می‌شوند. یکی از این انوار موجود در جهان، کتاب است که مایه روشنایی دل ها و آخرین هدیه آسمانی خداوند است و یکی از نام‌های مشهورش کتاب است و این کتاب عَلََمی برای قرآن است. بنابراین اگر چنین تسمیه‌ای در پیام یکی از روزهای هفته کتاب صورت می‌گیرد، تسمیه‌ مبارکی است و از ذوق استفاده کنندگان آن نشأت می گیرد.

در این روزگار که رسانه ها، رایانه ها و ابزار خبر رسانی بیشتر از آنچه که باید در اختیار انسان ها است، شاید قلمرو کتاب کمی خاص تر می شود. کتاب صرفاً رساننده اخبار روزانه نیست، بلکه اگر خبری مورد علاقه کتاب است، خبری است که پیرامون آن تفسیر، تبیین، شرح و چیزی بیشتر از آنچه که روزنامه ها و رسانه های همگانی متصدی آن هستند، به کتاب واگذار شده است.

کتاب جایگاه بلندتری را در روزگار ما احراز می کند و مسلماً باید وقف کار خودش باشد. در این صورت هم قطعاً همه مردم کتابخوان‌ نخواهند بود، چرا که همه مردم اهل دانش و فضل و علم نیستند و شاید این قول اینجا هم معنی داشته باشد که "و قلیلاً لعباده شکور"؛ شکرگزاران اندک هستند و سلسله ای از شکرگزاران در واقع افرادی هستند که معرفت دارند و معرفت و عبادت در حقیقت در بسیاری آثار تفسیری ما به یک معنی گرفته شده است؛ بنابراین باید به این نکته هم توجه داشت.

در عین حال تلاش‌ها و کوشش‌هایی در خصوص تحقق پیام‌های هفته کتاب در راستای ترویج کتابخوانی می‌تواند موجب علاقه‌مند کردن نسل‌هایی که مسلماً پرسش دارند، شود. همچنین دامن زدن به این پرسش‌ها به معنای علاقه‌مند کردن مردم به کتاب ها است. اگر این حقیقت را بپذیریم که در حال حاضر، عرضه کتاب به اندازه تقاضای آن است، باید تقاضا را دامن زد تا عطش پدید آید، مردم در صدد پیدا کردن آب (کتاب) بر می آیند و خودشان این مساله را رونق می دهند.