گروه فرهنگ ادب هنرآنلاین، نوبل ادبیات، یکی از پنج جایزه نوبل است و هرسال به نویسندهای تعلق میگیرد که به گفته آلفرد نوبل، بنیانگذار آن، برجستهترین اثر با گرایش آرمانخواهانه را نوشته باشد. آکادمی سوئد برنده را تعیین و اوایل اکتبر هرسال معرفی میکند. تاکنون نویسندگانی چون ژوزه ساراماگو، گونتر گراس، آندره ژید، ارنست همینگوی، آلبر کامو، ویلیام فاکنر، برتراند راسل، هرمان هسه و... موفق به دریافت این جایزه شدهاند؛ اما تاکنون هیچ کدام از شاعران و نویسندگان ایرانی نتوانستهاند جایزه نوبل را از آن خود کنند؛ تنها یک بار احمد شاملو، نامزد دریافت نوبل شد و...
بعضی براین باورند که زبان فارسی، گستره جغرافیایی بسیار محدودتری را به نسبت زبانهایی چون انگلیسی و اسپانیایی دربرمیگیرد. اما علی باباچاهی، در گفتوگو با هنرآنلاین به بیگناهی زبان فارسی اشاره میکند و میگوید: نمیتوان همه گناهان را به گردن مهجوریت زبان فارسی انداخت چراکه ما شاعرانی چون خیام و مولانا و سعدی و حافظ داشتهایم که مردم دنیا با شعر و اندیشهشان آشنا هستند حال، چرا شاعران معاصر این اقبال را نداشته و ندارند، موضوعی است که باید به آن پرداخته شود.
ترجمه، یکی از موارد مهمی است که به معرفی آثار ایرانی، چه شعر و چه داستان کمک میکند؛ گرچه باباچاهی، ترجمه یا عدم ترجمه شعر و داستان معاصر را هم تنها عامل موثر در دریافت نوبل نمیداند گرچه براین باور است که ترجمه نقش بسیار مهمی در شناساندن شعر ایرانی به غیرایرانیها دارد؛ از شاعر مجموعه "پیکاسو در آبهای خلیج فارس" میپرسی تا چه اندازه دشواریهای شعر معاصر موجب عدم ترجمه آن به دیگر زبانها شده و او پاسشخ میدهد: ترجمه شعر، کار دشواری است اما نه سختتر از شعر حافظ با آن همه کنایه و استعارهای که در آن به کار رفته؛ چطور شعر حافظ را به دیگر زبانها برگرداندند و حتا بسیاری شاعران اروپایی چون گوته، از آن تاثیر گرفتند اما هنوز شعر معاصر آنگونه که باید و شاید ترجمه و معرفی نشده است؟!
شاعر مجموعه "فقط از پریان دریایی، زخم زبان نمیخورد"، ساده نویسی را راهی برای تسریع و تسهیل در ترجمه میداند و میگوید: نسل جدید شاعران، زیر عنوان ساده نویسی، شعرهایی سروده و و آثار خود را قابل ترجمه کردهاند اما سادهگویی، تنها عامل ترجمه شعر به زبانهای دیگر نیست؛ شعرهای لورکا، اوکتاویو پاز، ناظم حکمت، ژاک پرهور به فارسی برگردانده شده و هیچ کدام شعرهای آسانی نبودهاند اما یا شاعرانی چون احمد شاملو به ترجمه آن پرداختهاند یا کسانی چون احمد پوری و سعید سعیدپور که زبان مبدا و مقصد را به خوبی میشناسند و با ظرالیف شعری آشنا هستند به ترجمه شعر روی آورند.
به گفته علی باباچاهی، افراد و انجمنهای ادبی چون جزایری پراکنده، مشغول فعالیت هستند و هیچ سازمان دولتی، تعهدی به آنها ندارد در صورتی که بهتر است نهاد و کانونی مسئولیت ترجمه آثار خوب ادبی را برعهده بگیرد تا کی شاعران و نویسندگان باید در پستوی خانه خود بنشینند شاید یک روز کارشان دیده و ترجمه شود؟!
شاعر مجموعه "نم نم بارانم" از انتشار گزیده شعر معاصر ایران از سوی انجمن شاعران خبر میدهد و میگوید: انجمن شاعران قرار است گزیده شعر 30 شاعر معاصر را گردآوری و ترجمه کند؛ این کار بسیار درخور و ضروری است چه اشکالی دارد وزارت ارشاد هم چنین کند هرچند شاعری میتواند، از مرزهای جغرافیایی خود فراتر رود که در سرزمین خود، پدیده باشد و موثر در جریان ادبی آن مملکت وگرنه ترجمه آثار به کار نمیآید؛ اصلا مگر چند صادق هدایت در این سرزمین به دنیا میآید و رشد میکند و چند داستان شبیه "بوف کور" نوشته میشود؟!