سرویس مد و لباس هنرآنلاین؛ پوشاک ایران در حال حاضر نه بر سیاق گذشته مانده و نه به راهی نو رفته است.نه این است و نه آن و هم این است و هم آن.ملغمهای است از لباسهای سنتی ایران با جدیدترین مدهای غربی.لباس پوشیدن ما اکنون قاعده و نظمی ندارد و از منظر زیبایی شناسی نیز لباس ایرانیها از سبک خاصی پیروی نمیکند.
در حوزه تولید نیز وضع بر همین منوال است و در حالی که جدیدترین ماشین آلات تولیدی را داریم،اما برای بسیاری از تولید کنندگان همان کاربری ماشینهای قدیمی را دارند.برای صنعت گر داخلی دسترسی به برترین تجهیزات ممکن است و آسان بیآنکه شیوههای بهره وری آن فراهم شود.بهره برداری بهینه از سیستمها بدون پرداختن به آموزش و اطلاع رسانی دقیق ممکن نیست و این همان چیزی است که در این حوزه اتفاق نمیافتد.خلاء آموزش، نبود فرآیند و روشهای درست آسیب شناسی صنعت پوشاک و عدم حمایت لازم سبب شده بسیاری از واحدهای تولیدی، در اندازه های کوچک با تعداد نیروی اندک اداره شود. در چنین وضعیتی، در اختیار داشتن آخرین فناوریهای موجود بازار و بهره گیری از پیشرفته ترین متدهای تولید نیز نمی تواند راهکاری مناسب برای حل پارهای از چالشهای موجود این صنعت باشد.
دربسیاری از موارد ارتباط و تعامل مناسب میان واحدهای صنعتی و تولید کنندگان بزرگ با مراکز آموزشی و دانشگاهها مشاهده نمیشود. این در شرایطی است که گروه کثیری از دانشجویان در دانشکدههای نساجی و واحد های آموزشی مرتبط با صنعت پوشاک در حال تحصیلاند و پس از فارغ التحصیلی ناگزیر به اشتغال در همین واحدهای صنعتی خواهند بود، بدون آنکه در جریان تحصیل ، امکان مواجهه و حضور در فضای کار را یافته باشند. از همین روست که در بدو ورود به مراکز تولید و با توجه به قواعد حاکم بر بازار، متهم به بی تجربگی و عدم مهارت میشوند. این عدم تعامل بین دانشگاه و صنعت، البته ریشه در عدم اعتماد و شناخت متقابل دارد. هر یک از این دو بخش در شناخت دیگری از خود تشکیک میکند، بی آن که برای آگاه شدن خود گام پیش نهد. از دیگر سو، این عدم ارتباط و ناهماهنگی در میان واحدهای صنعتی و گروههای طراحی و نرم افزاری نیز وجود دارد. طراحان نگران آن هستند که واحدهای صنعتی، حقوق مادی و معنوی آنان را ارج نمینهند و صنعت گران معتقدند طراحان استلزامات و ضروریات تولید انبوه و صنعتی را رعایت نمیکنند. در صورتی که اشتیاق به انجام کار مشترک و همکاری گسترده در میان هر دو گروه دیده میشود.
علی رغم همه این کاستیها اما چشمهای برای صنعت پوشاک آماده جوشش است و آن آگاهی و درک این واقعیت است که برای ماندگاری و رونق صنعت پوشاک و رقابت با بازارهای جهانی، چارهای جز همراهی و همکاری مشترک نیست. جهانی شدن و الزامات آن، ما را مجبور ساخته خود را با قواعد نوین پیشرفت و توسعه،جدی شمردن نظریات دیگران، مهم انگاشتن آموزش و بهبود ساختارهای آموزشی، توجه به حوزههای نرم افزاری، احترام به سنت ها و ارزشهای بومی و ملی، ارج نهادن به مولفههای ایرانی و اسلامی و... همراه و هماهنگ سازیم و اگر چنین نکنیم از قافله جهانی جا مانده ایم .
گستره فرهنگی بی بدیل ایران و غنای تاریخیاش، میتواند از ایران در میان همسایگان و منطقه، کشوری پیشتاز و ممتاز در زمینه صنعت پوشاک بسازد. توانمندیهای تکنولوژیک، متخصصان متبحر و نیز دسترسی به فرهنگ قومیت های مختلف و قابلیتهای زیبا شناسه اقوام ایرانی که سرشار از آراستگی و متانت است، میتواند ایران را به قطب تولید لباس برای کشورها و جوامع اسلامی سازد. این فرصت بینظیر دور از دسترس نیست، اگر دولت، صاحبان سرمایه و پژوهشگران و متخصصان، در فضایی پر از تعامل و همدلی برای نیل به توسعه گرد هم آیند. در این میان البته رسالت مدیران و برنامه ریزان کشور از دیگران سنگین تر است. برگزاری همایشهای مرتبط با موضوع پوشاک، حمایت از نوآوری و خلاقیتهای این حوزه، حمایت از تولید کنندگان و صاحبان سرمایه، توجه به صادرات و شناخت بازارهای هدف،که عمدتا میتواند بازار کشورهای اسلامی باشد، کنترل و نظارت بر وادرات و نیز رعایت حقوق معنوی پژوهشگران و طراحان، از جمله مواردی است که میتواند موید توسعه صنعت پوشاک کشور باشد.
یادداشت از زهرا فضـلی
انتهای پیام/61