گروه فرهنگ و ادب هنرآنلاین: لالایی‌ها، بخش مهمی از فرهنگ یک کشور را تشکیل می‌دهند و در شمار ادبیات عامیانه هستند. سروده‌هایی که به طور خودجوش شکل گرفته‌اند؛ با این همه نمی‌توان لالایی‌ها را به سروده‌های خودجوش مادران محدود کرد، زیرا بسیاری از شاعران معاصر، لالایی‌هایی را با زندگی امروز هماهنگ کرده‌اند.

مریم اسلامی از جمله شاعرانی است که لالایی‌ها را به روز کرده و در دوبیتی‌های خود از طبیعت و عناصر طبیعی برای بچه‌ها گفته است؛ لالایی‌ها به گفته او ، آوازهایی هستند که مادران از قدیم تا به امروز برای بچه هایشان می خوانده‌اند تا آنها به خواب روند، اما در حقیقت لالایی‌ها را می توان واگویه مادران ایرانی دانست که از آرزوها، خواسته‌ها و نیازهای درونی آنها سخن می‌گوید. به عبارتی لالایی نخستین وسیله ارتباطی کودک با شعر و موسیقی و بیان کننده نیازهای آدمی است

لالایی، به گفته او ساخته و پرداخته مردم عادی است؛ در نتیجه با اصول شعری و وزن و قافیه ارتباط چندانی ندارد و در نهایت سادگی سروده شده است. از سوی دیگر این سروده‌ها، قدیمی و سنتی‌اند و با اوضاع امروز جور در نمی‌آیند. پس بازنویسی و بازآفرینی لالایی‌ها هم موجب ‌می‌شود تا این ترانه‌های دلنشین زنده بمانند و فراموش نشوند. از این رو کسانی که علاقه‌مند به این گونه از ادبیات عامه هستند باید به نوکردن آن بپردازند. لالایی امروز برای مادر و کودکی سروده می‌شود که در شرایط و جغرافیای امروز زندگی می‌کند.

مریم اسلامی توجه به لالایی ها و گردآوری آنها را ضروری می‌داند و ناشران را به انتشار این ترانه‌های ماندنی و تاثیرگذار فرامی‌خواند. به باور سراینده "48 لالایی برای4 فصل"، لالایی‌ها نمی‌توانند طولانی باشند چون بریده‌ای از یک شعر هستند و چهارپاره این امکان را به شاعر می‌دهد تا کوتاه بسراید. ترانه‌ای که در آن، مادر حتی عناصر طبیعی را هم به سکوت فرا می‌خواند تا کودک به آرامش برسد و به خواب برود. او از مهتاب می‌خواهد تا به گونه‌ای نورافشانی کند که روشنایی‌اش کودک را از خواب بیدار نکند. از چشمه می‌خواهد تا آرام برود مبادا صدای پایش آزاردهنده باشد. به طور کلی می‌توان گفت که مادر دنیایی سرشار از شادی برای فرزند خود آرزو می کند و رسیدن روزگار بهتر را نوید می‌دهد.

لالایی ها، دارای بن مایه های متفاوتی هستند؛ بن مایه های سیاسی،اجتماعی،مذهبی و...که اسماعیلی از آن میان تنها به عناصر طبیعی اشاره کرده و معتقد است: کودک در درجه اول باید کودکی کند و این امر زمانی محقق می شود که با طبیعت ارتباط بگیرد و عناصر طبیعی را به خوبی بشناسد و زیبایی های زندگی را درک کند.لالایی سیاسی سرودن، یعنی ساختن جهانی که کودکان آن را درک نکرده و هیچ ذهنیتی از آن ندارند، پس بهتر نیست اول جهان مادی را به بچه ها معرفی کنیم؟!