به گزارش خبرنگار موسیقی هنرآنلاین، روبرت شومان در سالهای آخر عمرش در گاهنامه جدید موسیقی، نوشتاری با نام "راه‌های نو" راجع به یوهان برامس نوشت و در این نوشتار او را نابغه نامید. این نوشته توجه بسیاری را به آثار برامس معطوف کرد. شومان، با مقاله‌هایش نقش مهمی‌در هوشیار کردن همگان برای قطعات هنری که برامس جوان می‌نواخت ایفا نمود و به این وسیله از برامس جوان پشتیبانی کرد".

نوشتن درباره هنر موسیقی همواره اهمیت داشته و این که چه کسی می‌نویسد اهمیت بیشتری دارد. نا آشنایی با مفهوم نقد و داشتن تعارف در فرهنگ ما موجب شده تا شاهد ارائه نقدهای سازنده ای در مطبوعات کشور در زمینه موسیقی نباشیم، در حالی که بسیاری از موزیسین‌های بزرگ دنیا با استفاده از همین نقدها از سوی خود موزیسین‌ها به جامعه معرفی شده اند.

هم اکنون شاهد هستیم که بسیاری از موزیسین‌های کشور از نبود نقدهای سازنده در موسیقی می‌نالند. آنها صلاحیت نقد کردن را نیز در دیگران نمی‌بینند و در عین حال خودشان نیز چندان به نوشتن نقد درباره آثار هم صنفانشان مبادرت نمی‌ورزند. البته برخی از موزیسین‌ها در جلسه‌های مختلف که از سوی ارگان‌های گوناگون برگزار می‌شود به نقد شفاهی آثار همدیگر می‌پردازند، اما کمتر دیده شده اهالی موسیقی ایرانی به صورت مکتوب آثار همدیگر را نقد کنند.

نقد شفاهی در یک جلسه که حضور افراد محدودی را می‌طلبد با این که می‌تواند مفید باشد اما برای مقوله مهمی‌مانند موسیقی کافی نیست. برخی از اهالی موسیقی وقت می‌گذارند و اجراهای یکدیگر را می‌ببینند و حتما می‌توانند درباره کار همدیگر نظرهای سازنده ای داشته باشند. اما گاهی برخی از موزیسین‌ها با همدیگر تعارف دارند و حاضر نیستند نقدهای خود را درباره آثار دیگران علنی کنند.

یکی از تعریف‌هایی که درباره "نقد" وجود دارد این است که؛ نقد یک اثر هنری به مثابه درشت نمایی کردن نقاط قوت و نقاط ضعف آن است که همینطوری، در اثر با هم مخلوط هستند. با این هدف که از طرفی، مخاطبِ آن اثر با اطلاعات و تحلیل‌هایی دقیق از همان اثر آشنا شود و از طرف دیگر، اگر خالق اثر هم مایل بود نظراتی در مورد اثرش بداند این امکان برایش فراهم باشد. نظراتی که از دید مطلع و اصطلاحاً کارشناسی بیان شده اند.

چنین رویکردی به نقد و نوشتن مطالب مختلف درباره کنسرت‌ها و آلبوم‌های موسیقی از سوی خود موزیسین‌ها می‌تواند به مخاطبان کمک کند تا سلیقه شنیداری خود را در موسیقی بهتر کرده و به راحتی آثار ارزشمند را تشخیص دهند. در واقع بسیاری از موزیسین‌های جوان از سوی موزیسین‌های مشهور و بزرگ به دنیای موسیقی معرفی شده اند.

"ژوزف‌هایدن پس از شنیدن برخی از کوارتِت‌های موتسارت جوان به لئوپولد پدر موتسارت می‌گوید: "خداوند شاهد است و به عنوان یک مرد صادق به شما می‌گویم که پسر شما بزرگ‌ترین آهنگسازیست که من می‌شناسم، هم شخصاٌ هم با اسم. او دارای سلیقه‌است، و علاوه بر آن، فهم عمیقی در آهنگسازی دارد."

چنین اظهار نظرهایی موجب می‌شود نام افرادی مانند موتسارت در دنیای موسیقی مطرح شود. برای تایید آهنگسازی جوان مانند موتسارت چه کسی بهتر از آهنگسازی شناخته شده مانند ژوزف‌هایدن؟! در واقع کسانی مانند‌هایدن و شومان از جایگاه اثبات شده خود در موسیقی استفاده کرده و جوانان مستعد و نابغه را به دنیای موسیقی معرفی کنند. آنها هرگز وقت خود را برای موزیسین‌های متوسط تلف نکرده اند و ترجیح داده اند استعدادهای بزرگ را به دنیای موسیقی معرفی کنند.

از آنجایی که مردم برای گفته‌های موزیسن‌های بزرگ احترام ویژه ای قائل هستند، اهالی موسیقی ایران نیز می‌توانند با کنار گذاشتن تعارف‌های معمول، به این نقدها و اظهار نظرها بیشتر توجه کنند تا علاوه بر شناخته شدن استعدادهای جوان، سطح سلیقه موسیقایی مردم نیز بالاتر رود.

یاسر شیخی یگانه

انتهای پیام / 42