گروه فرهنگ و ادب هنرآنلاین: "دو عدد 5 بودند که با هم زیر سقف خانه‌ای زندگی می‌کردند. یکی از آنها با خودکار نوشته شده‌بود، آن یکی بامداد. آنها با هم دوست بودند اما نه‌چندان صمیمی. صبح به صبح که می‌شد، هر دو از خواب بیدار می‌شدند، پرده‌ها را کنار می‌زدند و پشت پنجره که می‌آمدند 5 مدادی می‌گفت: خدا... صبح بخیر... 5 خودکاری می‌گفت: آه خدای من... باز هم صبح شد و آنها با این جملات روز خود را آغاز می‌کردند."

نرگس آبیار در داستان "دو پنج" به آدم‌ها، تفاوت‌ها و تشابهات‌شان اشاره کرده است. او یک آدم خوشبین را در برابر فردی بدبین قرار داده و از آرزوهای هر یک از آن‌ها سخن گفته است.

5 خودکاری آدم بدبینی است که برای رسیدن به هر چیز، به سختی تلاش می‌کند، کتاب می‌خواند، فلسفه می‌بافد و در عین حال نمی‌بخشد و نمی‌بخشاید، از سوی دیگر 5 مدادی،آدم خوشبینی است که بسیار تلاش می‌کند و می‌کوشد تا از زندگی خود لذت ببرد، با دوستانش مهربان باشد و بدی‌های آنها را ببخشد.

5 خودکاری، هر روز مثل سخنران‌ها فریاد می‌زند: «می‌خواهم یک قلب باشم... یک وجود برتر... نمی‌خواهم یک عدد باقی بمانم... من همه چیز را از نو می‌سازم. من به فکر ساختن فرداها... آه..."

اما 5 مدادی فکر می‌کند: "فرداها هیچ‌وقت نمی‌آیند و همیشه فقط ام‌م... رو... روز... اس‌اس..." که باران به یکباره تمام رنگ مدادی‌اش را می‌شوید و به خورد باغچه می‌دهد. فردا وقتی 5 خودکاری با جمله تکراری "خدای من... باز هم صبح شد..." از خواب بیدار می‌شود، در باغچه، بوته تازه‌ای روییده با برگ‌هایی شبیه 5 مدادی.

آبیار در گفت‌وگو با هنرآنلاین و در پاسخ به این‌ پرسش که چرا مضمون کتاب‌هایش در "داستان‌دو پنج"، "افسانه چشمه لاغر مردنی" و "قهرمان قصه خل و چل"، تازه نیست و بارها به آن پرداخته شده می‌گوید: ما هیچ مضمون تازه‌ای در این دنیا نداریم، اگرچه ذهن بشر، پیوسته در حال خلق و آفرینش است و حتی اگر موضوعات در طول تاریخ یکسان باشند، نوع روایتگری ما متفاوت است، برای مثال در"داستان دو 5" اگرچه مفهوم، کهنه است و بارها به آن پرداخته شده اما او مرگ شکوهمندی را انتخاب می‌کند که مقدمه یک زندگی دوباره است.

شخصیت‌های داستانی آبیار، آزاد و مختارند و هیچ کاری را از روی اجبار انتخاب نمی‌کنند. آن‌ها با تفکر، راه زندگی خود را برگزیده‌اند برای نمونه در "قهرمان قصه خل و چل"، یک علامت منفی دلش می‌خواهد به علامتی مثبت تبدیل شود، ازاین‌رو باید عاشق یک منفی دیگر شود.

آبیار فکر می کند، انسان‌ها باید عادات اشتباه خود را کنار بگذارند و می گوید: جامعه، جهان، زندگی روزمره و رسانه‌ها، چیزهایی را به خورد ما داده‌ و موجب شده‌اند تا دنیایی دروغین در ذهن ما شکل بگیرد؛ دنیایی که باید از نو ساخته شود. به گفته او داستان باید باورپذیر باشد و حس مخاطب را برانگیزد. آبیار همچنین فکر می کند:این بزرگ‌ترها هستند که به شیوه‌های معمول داستان‌سرایی ‌عادت کرده‌اند درصورتی‌که کودکان و نوجوانان، به راحتی می توانند شیوه‌های جدید رادرک کنند .

نویسنده همچنین از ضرب‌المثل‌های گوناگون برای بیان مقصود و منظور خود استفاده کرده و معتقد است که به‌کاربردن امثال موجب ملموس‌تر شدن داستان می‌شود و خواننده به‌راحتی می‌تواند با اثر ارتباط برقرار کند و آن را از خود بداند.

نخستین کتاب آبیار "داستان دو خط موازی" است که سرانجام به هم می‌رسند آن هم در نقاشی پرسپکتیو... درواقع از نظر او بسیاری از غیر ممکن‌ها ‌در دنیای هنر و تخیل، ممکن می‌شوند.

آبیار همچنین از نخستین کتاب‌هایی می‌گوید که خوانده است و از تاثیری که "ماهی سیاه کوچولو" بر او گذاشته: آن روزها پدر و مادرم اجازه نمی دادند که من کتاب داستان بخوانم چون فکر می کردند با خواندن قصه و داستان، از درس و مشق غافل می شوم، من هم به خانه دایی ام که طلبه بود و کلی کتاب داشت می رفتم و از بین کتاب های او، آنچه را مربوط به پیامبر و امامان بود و فهمش برایم راحت تر، انتخاب می کردم و می خواندم تا این که یک روز لا به لای کتاب ها،" ماهی سیاه کوچولو" را دیدم و نه یک بار و دوبار که 10 بار خواندم و از خواندنش لذت بردم .کتابی که هنوز فراموشش نکرده ام. به یاد می آورم که آن شب تا صبح نخوابیدم و به ماهی کوچکی فکر کردم که زندگی خود را فدا کرد تا به دریا برسد، به خاطر همین است که دوست دارم شخصیت های داستانم، مرگی شکوهمند را انتخاب کنند.