سرویس موسیقی هنرآنلاین////ناصر رحیمی

متاسفانه فضای موسیقی آلوده شده است و جوانهای این عرصه استثمار شده‌اند. آنها یا اجازه همکاری با کسی را ندارند و یا مجبورند بدون هیچ چون و چرا فقط و فقط با یک عده خاص همکاری کنند و این یعنی همان مافیایی که به وجود آن معتقدیم و دیگران نادیده‌اش می‌انگارند.

متاسفانه همیشه اینگونه بوده که خواننده‌های بسیاری در زمینه موسیقی فعالیت می‌کردند و کار برای همه بود و هر کس کار خودش را می‌کرد.این طور نبود که به دلیل منافع شخصی دیگران را از دور خارج کنند. هر کس گروهی برای خود داشت و کار خود را همراه با آن انجام می‌داد. مثلا من برای خودم گروه داشتم، کریم قربانی برای خودش گروه داشت و همین طور حمید حامی و ...در حالی افراد به دنبال طی کردن مسیر کوتاه هستند که هیچ چیز از موسیقی نمی‌دانند و درک درستی از آن ندارند.این عده از موسیقیدان‌ها فقط به ردیف کردن چند ترانه دم دستی کنار هم و گذاشتن یک ملودی دم دستی تر بر روی آن کفایت می‌کنند.

این روزها خیلی باب شده است خواننده ای که از موسیقی سر در نمی‌آورد برای یک اجرا شبی 15 میلیون دستمزد می‌گیرد ولی برای نوازنده ای که سالیان سال زحمت کشیده تا بتواند به نواختن یک ساز مسلط شود، شبی یک میلیون! اگر خواننده سر اجرا حاضر نشود به هر قیمتی او را راضی می کنند اما حاضر نیستند به نوازنده حتی یک ریال اضافه بپردازند و حتی ممکن است دستمزد او را نیز نپردازند و حق او را بخورند.در حالیکه من یک نوازنده حرفه ای در حوزه خودم هستم و از معدود کسانی هستم که موفق شده‌ام مدرک درجه یک دکتری را اخذ کنم، با این همه از جایگاه مناسبی برای خودم برخوردار نیستم؛چرا که به عنوان نوازنده از حداقل امکانات که وجود یک سندیکاست برخوردار نیستیم.متاسفانه ما در موسیقی کسانی همچون مخملباف و بیضایی نداریم که دلسوزمان باشند. اگر چنین مشکلاتی برای سینماگران پیش بیاید با پا در میانی یکدیگر آن را حل می کنند اما در موسیقی کسی به چنین جایگاهی نرسیده که به قولی ریش گرو بگذارد .

من از نزدیک یا مشکلات حرفه ای های این عرصه آشنا هستم؛ چرا خواننده ای مثل حمید حامی که از صدای خیلی خوبی برخوردار است و حرفه ای می خواند، باید دغدغه این را داشته باشد که موسیقی درگیر باندبازی و مافیا است؟ چرا باید مدام به این فکر باشد که برای انتشار آلبومهایش اسپانسر وجود ندارد و خودش به تنهایی باید دست به کار شود؟ مگر ما چند خواننده مثل او داریم که نباید قدر او را بدانیم؟ مگر نه اینکه او یکی از خوانندگانی سالم است که سالم می‌خواند؟ چرا باید فلان خواننده به دلیل ارتباطهای مافیایی که با دوستانش دارد، ماههای محرم و صفر و رمضان و ... را که عملا موسیقی در ایران تعطیل است به کشورهای اروپایی بروند و ضمن اجرای برنامه جیب خود را میلیاردی پر کنند و کسانی مثل حامی که خواننده های جدی و حرفه ای هستند دغدغه های ریز و درشت داشته باشند؟

من به عنوان یک نوازنده حرفه ای باید پشت سر هر خواننده ای که دوست ندارم ساز بزنم. به جرات می‌توانم بگویم تنها خواننده ای که قدر نوازنده حرفه ای را می داند دوست و همکار خوبم حمید غلامعلی است. او همیشه در کنسرتهایش از نوازندگان به خوبی یاد می‌کند و چنین خواننده ای در ایران استثناست.

پایان پیام/45